به لطف او روزی دیگر شد وفرصتی جدید برای نو شدن پیدا شدن و رهایی و آزادی از اسارت نفس؛و این بدست نخواهد آمد مگر با خودشناسی و استفاده از فرمولی که توسط پیشگامان با درد و رنج و تجربه شخصی بدست آمد و راهی مطمئن که ما را به سر منزل مقصود خواهد رساند
باید اعتراف کنم ریشه درد و ناراحتی ما نواقصی است که دربرابرش عاجزیم و بشدت بر روی ما کنترل داشته و فقط خداوند قادر به برطرف نمودن آنهاست آگاهی از وجود نواقص فقط درد و رنج ما را بیشتر میکند تقاضای کمک از او برای رهایی و آزادی از نواقص است که به نجاتمان می انجاند
Step Eight
"We made a list of all persons we had harmed, and became willing to make amends
to them all."
To this point, the steps have focused mostly on repairing ourselves and our relationship
with a God of our understanding. Beginning with the Eighth Step, we bring other people
into the healing process - people we harmed in our addiction, people we harmed in our
recovery, people we meant to harm, people we hurt by accident, people who are no
longer in our lives, and people we expect to be close to for the rest of our lives.
The Eighth Step is about identifying the damage we caused. It doesn't matter whether we
caused it because we were overtaken by rage, carelessness, or because we were afraid. It
doesn't matter whether our actions were based in selfishness, arrogance, dishonesty, or
any other defect. It doesn't even matter that we didn't intend to cause someone harm. All
the damage we caused is material for the Eighth Step.
It may turn out that some of the harm we did can't be repaired. It may turn out that we,
ourselves, can't directly make the repair. It may even turn out that we're not responsible
for something we've placed on our Eighth Step list. Our sponsor will help us sort that out
before we go on to the Ninth Step. For now, our task is only to identify who we harmed,
what the harm was, and become willing to make amends.
It's natural to wonder about the Ninth Step and how we will make our amends while
we're working the Eighth Step. What we think about our amends is bound to influence
our work in this step. We may need to get some common misconceptions out of our way
before we can make our list.
It's wonderful that we've already begun repairing our relationships with some of the
people m our lives. Our families are probably delighted that we're no longer using drugs.
Some of the more overt damage we inflicted on others ceased as soon as we stopped
using drugs. If we managed to keep our jobs or stay in school, we're probably already
performing better in those places. We're no longer harming our co-workers or employers,
teachers or fellow students in certain ways. But is that enough?
We have probably heard people in meetings emphasizing that "amends" means to change,
not just to say "I'm sorry" -that what really counts is the way we're treating people now.
But this doesn't mean that formal apologies have gone out of fashion in NA. Direct, faceto-
face verbal amends are extremely powerful, both as a means of spiritual growth for us
and as a long-awaited comfort for the people to whom we make them. What our members
are emphasizing is that we can't just offer people lame apologies and then go right back
to doing what caused them harm in the first place.
Some of us may be feeling a bit weary at this point, especially if our sponsor had us do
extensive writing on the first seven steps. We inventoried our behavior in Step Four, and
we catalogued our character defects in Step Six; now we have to examine the same
situations from yet another angle! It may seem as if we've examined our lives and our
addiction in every possible way by the time we're done with these steps. Is all this really
necessary? Aren't we just punishing ourselves by going over and over the same thing?
No, we're not. The Eighth Step is the beginning of a process that lets us feel equal to
others. Instead of feeling shame and guilt, instead of feeling forever "less than," we
become able to look people in the eye. We won't have to avoid anyone. We won't have to
be afraid we'll be caught and punished for some neglected responsibility. We'll be free.
Am I hesitating in any way about working the Eighth Step? Why?
Some of us go to the other extreme with this step: We can't wait to get right out there and
"make everything okay," unaware that we may cause more harm. We blunder forward,
confessing infidelities to our spouses and our friends. We sit our families down and make
them listen to every detail of our addiction, confirming some of their worst fears about
what we were doing out there and filling in some blanks that, until then, had been left
mercifully empty. In a state of excitement, we give our children a speech about how we
have a disease for which we're not responsible, how we love our recovery, and how
wonderful life is going to be from then on, forgetting all the times before when we had
made them so many empty promises. We stroll into our employer's office one day and
announce that we're addicts, that we've embezzled a great deal of money through
ingenious means, but that we're very sorry and we'll never ever do it again.
Though our own experiences with rushing out to make amends are probably not this
extreme, we can surely grasp the point: If we try to make amends without our sponsor 5
guidance and without a plan, we can end up causing even more harm.
Do I realize the need to slow down and consult my sponsor before making amends? Have
I created more harm in any situation by rushing out to make amends before I was ready?
What was the situation?
Some of us may still believe that we're just basically nice people who have never truly
harmed anyone-except ourselves, that is. If we're truly stumped about who belongs on our
amends list, or we have a vague idea that our family belongs there but we're not sure
why, it could be that we're overlooking something or that our denial is still pretty thick.
Sometimes, we're just not able to see the truth about certain situations, even after many
years in recovery. A suggestion that many of us have followed is that if we think of
someone to whom we seem to owe amends, but we can't think of the situation that
resulted in our owing amends, we put the name on the list anyway. Sometimes we'll think
of the "why" later on. We should do the best we can with this step for now, contact our
sponsor, and keep working on our recovery. As the saying goes, "more will be revealed."
We just need to keep an open mind, so that when the knowledge comes we'll be prepared
to accept it.
Last but not least, many of us delay starting this step because we aren't willing to make
amends to certain people. We either resent them, or we feel too afraid to ever imagine
ourselves approaching them. We need to start this step and list these people even if we're
not sure we'll ever be able to make the amends. If it's truly unsafe to make the amends,
our sponsor will help us figure out how to handle the situation.
List the resentments that are in the way of my willingness to make amends.
Can I let these resentments go now? If not, can I muster the willingness to add these
names to my list anyway, and worry about becoming willing later?
Are there any people to whom I owe amends that may be a threat to my safety or about
whom I'm truly concerned in some other way? What are my fears?
The People We Harmed and How We Harmed Them
Before we actually begin making our list, there's one final concept with which we must
familiarize ourselves: the meaning of "harm" in this step. We need to strive to understand
all the ways in which it is possible to cause harm so that our list can be thorough.
Certain types of harm are obvious. For instance, if we stole money or property from a
person or a business, that's quite obviously a form of harm. In addition, most of us have
no trouble recognizing physical or emotional abuse as a type of harm.
Then there are situations where we have no problem recognizing what we did as harmful,
but may have difficulty identifying who, in particular, we harmed. For instance, we
cheated on a test at school. Did this harm the instructor, we ask ourselves? Our fellow
students? Ourselves? The students who came after us and had to pay the price of our
instructor's mistrust because of our dishonesty? The answer to this example is that all of
these people were harmed, even if only indirectly. They belong on our Eighth Step list.
Finally, we get to the deeper types of harm. These types of harm may be the most
damaging, for they strike at the most vulnerable places in the human heart. For instance,
we had a friend. The friendship was perhaps an old one, spanning many years. Emotions,
trust, even personal identity - all these were engaged in the friendship we shared. This
relationship really mattered to our friend, and to us as well. Then, without explanation,
because of some real or imagined slight, we withdrew from the friendship and never tried
to renew it. Losing a friend is painful enough without the added burden of not knowing
why, but many of us inflicted just this type of harm on someone. We damaged that
person's sense of trust, and it may have taken many years to heal. A variation on this is
that we may have allowed someone to take the blame for a relationship ending, making
the person feel unlovable, when in reality we had just grown tired of the relationship and
were too lazy to maintain it.
There are many different ways we can inflict deep emotional harm: neglect, withdrawal,
exploitation, manipulation, and humiliation, to name but a few. The "victims" and "nice
people" among us may find that we made others feel inferior when we passed ourselves
off as better than everyone else, projecting an attitude of moral superiority. The
competent and self-sufficient among us may find names for the Eighth Step list by
thinking about the people whose offers of help and gestures of support we rejected.
An additional struggle that many of us face when we identify types of harm arises from
an automatic tendency to focus only on the time before we stopped using. It's a little
easier for us to be rigorously honest about the harm we caused in our active addiction.
We were using drugs, we were different people then. However, we have all caused harm
during our recovery. (Remember, whether we intended to or not doesn't matter.) In fact,
we've probably all caused harm to people with whom we share our recovery - other NA
members. We may have gossiped about them, withdrawn from them, responded with
insensitivity to their pain, interfered in a sponsorship relationship, tried to control a
sponsee's behavior, behaved like an ingrate with a sponsor, stolen Seventh Tradition
money, manipulated people by using our clean time as a source of credibility in a service
argument, or sexually exploited a newcomer, to name a few relatively common examples.
Most of us have an extremely hard time placing these situations on our Eighth Step list
because the thought of making the amends makes us so uncomfortable. We hold
ourselves accountable to a higher standard of behavior around NA, and we're sure that
others expect more from us, also. The fact is that our fellow NA members are likely to be
especially forgiving because they know what we're trying to do-but again, we should
avoid worrying about the Ninth Step now.
Making Our List
The first thing to know is that this is not a list that we can keep in our heads. We need to
put each name and what we did to harm the person down on paper. Once it's on paper, it's
hard to forget anyone or go back into denial about an amends we'd rather avoid. If for
some reason we can't use paper, we can use a tape recorder or any other method our
sponsor has agreed will help us get the most out of this step.
When we're ready to begin our list, we sit down, recall all we've learned about harm, and
start writing. Some names are going to spring to mind immediately. Others may come to
mind as we think about the types of harm we have caused. We absolutely need to go back
through our Fourth Step and search out any information we can extract from that.
We should include every name and situation we think of even if we're relatively, but not
entirely, sure that our sponsor is going to tell us we don't owe any amends in that
particular situation. It's almost always better to delete names than to try to recall names
we should have added, but didn't, when we're going over the list with our sponsor. In
addition, there may be times when we remember an incident in which we caused harm,
but not the names of the people involved. We can at least list the incident.
Putting ourselves on the list may seem awkward to some of us. We may have been
informed in our early recovery that making amends to ourselves was a self-centered idea,
that we needed to stop thinking about ourselves all the time and start thinking about the
people we had harmed. Then, the whole notion of making amends to ourselves may have
been confusing. Some of us probably thought that making amends should involve
"rewarding" ourselves for staying clean or some other accomplishment. We may have
tried to do this by buying ourselves things we couldn't afford, or by indulging other
compulsions. In reality, the way we make amends to ourselves is by stopping
irresponsible or destructive behavior. We need to identify the ways we ve created our
own problems - that is, harmed ourselves - through our inability to accept personal
responsibility. Then, when we add ourselves to the list, we can list the harm we caused to
our finances, our self-image, our health, etc.
There is also a delicate situation that many of us have faced: What if we've harmed our
sponsor, he or she doesn't know about the harm, and will likely find out when we go over
the list? In this situation, we should consult another member whose recovery we respect,
perhaps our sponsor's sponsor.
List the people I've harmed and the specific ways I harmed each one.
Becoming Willing
Now that we have our list, or have added new names to the list we've been keeping since
our first time through the Eighth Step, it's time to get willing to make amends. In order to
become willing, we have to know at least a little about what "making amends" involves.
Earlier in this guide, we talked about the need to do more than just change our behavior,
but some of us may be afraid that we just aren't capable of changing. We're sincere. We
want to refrain from ever repeating the same behavior again, but we think about the times
when we've made promises before. Aren't we subject to doing the same thing again? This
is when we have to really believe in our recovery. No matter how long we've been clean
and the wrongs for which we're making amends, we have to have faith that the God of
our understanding will give us the strength and the ability to change.
Why is saying "I'm sorry" alone not sufficient to repair the damage I've caused?
Why is only changing my behavior not sufficient to repair the damage I've caused?
For some of the amends we owe, we'll find that we're willing as soon as we put the name
on our list. For others, the willingness may not come so easily.
It's very rare that we don't owe at least some financial amends, whether they're to people
from whom we stole, people who lent us money we never paid back, businesses, or
lending institutions. We know that making the amends is going to deprive us of money
we'd rather keep for ourselves. It may take time for us to appreciate the profound internal
freedom that comes from discharging such debts, and thus gain the willingness to make
these amends. It may help to ask our Higher Power to give us the willingness to make
these amends.
Do I have financial amends that I don't want to make? What would my life be like if I had
already made these amends?
Some of our amends may be to people who also harmed us. These are usually the amends
we have the most difficulty becoming willing to make. It seems like every time we think
about these amends, we get so angry thinking about what they did to us that we forget all
about making amends. But our recovery calls on us to practice the spiritual principle of
forgiveness. Through prayer and any additional help we need to seek out, we can find it
within ourselves to forgive the people who have also harmed us.
Do I owe amends to people who have also harmed me? What have I done to become
willing to make these amends?
Amends that we can't ever see ourselves making may also be on our list. Maybe we're so
unwilling that we don't even want to try praying for willingness; we can't imagine having
any compassion for the people to whom we owe these amends. In this case, we just need
to leave these amends on our list. We don't have to make all our amends in one day or in
any set amount of time. It may take some time to become willing to make some amends.
Every time we look at our Eighth Step list, we should ask ourselves if we've become
willing to make this amends yet. If not, we can keep checking periodically.
Spiritual Principles
In the Eighth Step, we will focus on honesty, courage, willingness, and compassion.
To practice the principle of honesty in the Eighth Step, we need to draw on our
experience in the previous steps. We've admitted the nature of our problem-addiction-and
affirmed the solution to that problem. This was an act of honesty. We've taken a
searching and fearless moral inventory of ourselves; doing so exercised our newfound
honesty. Extracting the nature of our wrongs from within the fabric of our personalities
took our honesty to an even deeper level. So we have some experience separating our part
in things from what others may have done. That's the level of honesty we'll need to call
on in Step Eight. We have to forget about resentments, blaming others, believing we were
innocent victims, and any other justification for the harm we caused. We simply need to
put it on the list!
How is determining the exact nature of my wrongs valuable in the Eighth Step? Why is it
so essential that I'm clear about my responsibility?
What are some examples of my experience with honesty from the previous steps? How
will I translate that experience into this step?
To practice the principle of courage in the Eighth Step, we have to put ourselves in God's
care. We can't restrict our list to only those amends that we think will turn out okay. We
have to believe that our Higher Power will provide us with the fortitude, the humility, the
inner strength, or whatever we need to get through any amends. Whether we need to face
someone and we're afraid of how we'll feel, or we need to accept the consequences of a
crime for which we are sought, we'll be able to handle it with the help of our Higher
Power.
What are some examples of my experience with courage from the previous steps? How
will I translate that experience into this step?
We've already talked a great deal about willingness in this step, especially becoming
willing to make amends. But we need a certain amount of willingness to work this step
that has nothing to do with making amends. First of all, we need the willingness to make
our list. No matter what we're feeling about adding a certain name to the list, we need to
become willing to add it. We also need the willingness to practice the other spiritual
principles connected to this step.
Are there any names I haven't yet added to my list? Am I willing to add them now? Have
I completed my list?
What are some of the things I've done to increase my willingness? How do I feel about
having to pray for willingness?
Developing a compassionate spirit becomes possible at this stage in our recovery. Before
we did the work involved in the previous steps, we were too caught up in resentment,
blame, and self-pity to think about others. Along with our ability to think of ourselves as
ordinary human beings, we begin to see that others are doing the best they can with their
humanness, too. We know we are subject to periodic doubts and insecurities about
ourselves, and so are others. We know we are likely to speak before thinking, and so are
others. We realize that they regret it as much as we do. We know we are prone to
misreading situations and over or under reacting to them. As a result, when we see others
act on a character defect today, we feel empathy rather than annoyance or anger, because
we know what caused them to act as they did. Our hearts feel full when we think about
how we share the same dreams, fears, passions, and faults as everyone else.
Am I beginning to feel connected with others? Describe.
Am I beginning to feel compassion and empathy for others? Describe.
Moving On
Discussing every single one of the amends on our list with our sponsor is essential. It
doesn't matter how long we've been clean or how much experience with making amends
we have. Every one of us is liable to misjudge a situation when working alone, but we
often find that we can see things more clearly when we look at situations from another
point of view. We need our sponsor's insight. We need our sponsor's encouragement. We
need our sponsor's vision and hope. It's amazing how much a simple discussion with our
sponsor can do to help us tap into the quiet strength that lives in each one of us. When
we've stripped away the distracting influences and have exposed that solid core of
serenity, humility, and forgiveness, we're ready for the Ninth Step.
Step Nine
"We made direct amends to such people wherever possible, except when to do so
would injure them or others."
We hear over and over in NA that the steps are written in order for a reason: Each step
provides the spiritual preparation we'll need for the following steps. Nowhere is this more
apparent than in the Ninth Step. We would never in a million years have been able to sit
down with the people we've harmed and make direct amends without the spiritual
preparation we got from the previous steps. If we had not done the work of admitting our
own limitations, we wouldn't now have a foundation on which to stand while we make
our amends. If we had not developed a relationship with a God of our understanding, we
wouldn't now have the faith and trust we need to work Step Nine. If we had not done our
Fourth and Fifth Steps, we would probably still be so confused about our personal
responsibility, we might not even know for what we're making amends. If we hadn't
developed humility in the Sixth and Seventh Steps1 we'd probably approach our amends
with self-righteousness or anger and wind up doing more damage. The willingness we
gained through our acceptance of personal responsibility made it possible for us to make
our Eighth Step list. That list was our practical preparation for working the Ninth Step.
The final preparations we're about to do in this step, before we actually make our amends,
are mostly to strengthen what is afready a part of us. The level at which we are able to
practice the principle of forgiveness, the depth of insight we have, and the amount of selfawareness
we are able to maintain throughout the amends process will depend on our
previous experience with the steps and how much effort we're willing to put into our
recovery.
How has my work on the previous eight steps prepared me to work the Ninth Step? How
does honesty help in working this step?
How does humility help in working this step?
Amends
The Ninth Step is not a step that can be neatly contained within a particular time frame.
We don't write our Eighth Step list and then resolutely start making amends, crossing off
"completed" ones like we would items on a shopping list. In fact, many of our amends
will never be "finished"; our efforts will go on throughout our recovery. For instance, if
we owe our families amends, we will spend the rest of our lives practicing the spiritual
principles that will bring real change to the way we treat people. There may be one day
when we sit our families down and make a commitment to treat them differently than we
have in the past, but that won't be the end of our amends. Each day that we make an effort
to refrain from hurting our families and try to practice loving behavior with them is a day
when we've continued our amends to our families.
Even such relatively concrete amends as paying a past-due debt aren't likely to be done
once and for all when the debt is paid off. Living our Ninth Step requires that we try not
to incur new debts that we can't pay. On a deeper level, we may need to look at the
varieties of debt we incur-for instance, taking favor after favor from friends but never
reciprocating, or overextending the patience of people with whom we share
responsibilities by not assuming our fair share. Avoiding such liabilities in the future is
just as much a part of our amends process as making regular payments on past-due debts.
What does "making amends" mean?
Why does making amends mean that I have to do more than say "I'm sorry"?
How is making amends a commitment to a continuous process of change?
Fears and Expectations
Making amends isn't always a nerve-wracking, joyless experience. Often, we will feel
excited about the prospect of healing a relationship. We may find that we're happily
anticipating the relief of having made an amends. For most of us, however, we will feel
fearful about at least some of our amends. We may be afraid that if we make financial
amends, we won't have enough for ourselves. We may be afraid of rejection, retaliation,
or something else.
If we've never had any experience with the Ninth Step before, we're really venturing into
the unknown. We're not sure how we're going to feel immediately before the amends,
during the amends, and after the amends. We may feel wildly overconfident at one
moment and then, the next moment, feel totally unable to go on with the Ninth Step. This
is a time when it's very important to understand that the ways things feel is not
necessarily the way things are. Just because we feel afraid doesn't mean there's truly
something to fear. On the other hand, feeling excited and happy won't necessarily reflect
the reality of making our amends. It's best to let go of all our expectations about how our
amends will be received.
What fears do I have about making amends? Am I worried that someone will take
revenge or reject me?
How does the Ninth Step require a new level of surrender to the program?
What about financial amends? Do I have faith that the God of my understanding will
ensure I have what I need even though I am sacrificing to make amends?
No matter how long we've been clean or how many times we've been through the steps,
we're bound to have some fears and expectations as we begin a new step. This may be
especially true if we have previous experience with a step. The Ninth Step, in particular,
is likely to produce some ambivalence.
For instance, many of us may find ourselves thinking about our past experiences with
making amends at this point. Some have probably been very positive. If we made amends
to a loved one who was open to our gesture of conciliation, we probably came away with
a wonderful feeling of hope and gratitude. We were hopeful that the relationship would
keep on getting better, and we were grateful to be forgiven and have our amends
accepted.
Believe it or not, such experiences may work against us in later amends. They can set us
up to believe that all our amends should turn out so well, and then be crushed when they
don't. Or we may recognize that such amends aren't going to be the norm, and dread to
the point of delay making amends whose outcome we aren't sure will be so good. If we
find ourselves hung up on projecting how our amends will turn out, we need to re-focus
on the purpose of the Ninth Step.
The Ninth Step is meant to give a way to set right the damage we've caused in the past.
Some of us keep in mind that three primary concepts are associated with making amends:
resolution, restoration, and restitution. Resolution implies that to find an answer to the
problem; we must lay to rest what was previously plaguing or disturbing us in some way.
Restoration means to bring back to its former state something that had been damaged.
This can be a relationship or a quality that used to exist in a relationship, such as trust.
We can perhaps restore our reputations if they were good at some point in the past.
Restitution is very similar to restoration, but in relating it to the Ninth Step, we can think
of it as the act of returning something-material or more abstract-to its rightful owner. Our
sponsor can help us explore each of these concepts so that we can gain perspective on the
nature of making amends and stay focused on what we're supposed to be doing. It's only
through the process that we realize many of the benefits associated with the Ninth Step.
The ones that we may be aware of first are a sense of freedom, or an absence of guilt and
shame. It may take some time in recovery or experience with several amends for us to
appreciate some of the spiritual rewards of the Ninth Step: a more consistent awareness
of the feelings of others and the effect of our behavior on others, a sense of joy that we
were able to heal a long-standing hurt, an ability to be more loving and accepting of the
people around us.
What other fears or expectations do I have about my amends?
Why doesn't it matter how my amends are received? What does this have to do with the
spiritual purpose of the Ninth Step?
How can I use other addicts, my sponsor, and my Higher Power as sources of strength in
this process?
Amends - Direct and Indirect
We in NA tend to think it's best to make direct, face-to4ace amends, and indeed, this step
says we should do so wherever possible. But direct amends are not the only way to make
amends, and in some cases, they may be the worst way.
Before we provide some examples, it is very important to note that these are only
examples. This guide is not meant to take the place of a sponsor in going over each
amends with a sponsee and working together to decide what's best.
Some situations are more complicated than they appear at first glance. We may think the
solution is obvious, but we should always take the time for further reflection. For
instance, there may be a situation where the person or people we've harmed are not aware
of what we did, and learning what we did might possibly harm them more. We may have
some friends, relatives, or an employer who were unaware of our addiction. To tell them
might harm them. Our sponsor will help us look at our motives for wanting to tell people
about our addiction. Do they need to know? What good purpose will be served by sharing
such information? What damage could such information do?
But what if this same situation was complicated by our theft of some money from our
friends? And what if someone else was accused of taking the money? Wouldn't we then
need to tell about our addiction, along with admitting the theft and paying the money
back? Possibly, but perhaps not. Each of these kinds of situations needs to be taken on an
individual basis. Again, our sponsor will help us decide how best to handle each one. In
our discussion with our sponsor, if we are open-minded, we're sure to think about these
kinds of situations in ways we haven't thought about them before. We may see how what
we first thought was the obvious method of making amends may not be right after all. It's
very helpful to prepare for this discussion by listing all the circumstances for these
difficult amends so that it will be right in front of us when we talk to our sponsor.
Which names on my Eighth Step list are complicated by circumstances like the ones
above?
What were the specific circumstances?
A problem that presents difficulty for many of us is that we owe amends that will likely
result in us losing our jobs, going to jail, or some other serious consequence. For
instance, if we turn ourselves in for a crime we committed, we may indeed go to jail. So
what effect would that have on our lives? Would we lose our job? Would that
compromise anyone’s security besides our own-say, our family's? On the other hand, if
we are a fugitive from justice, what effect might a sudden arrest have on our lives and our
families? It is probably best in such a situation to seek legal counsel and explore our
options. No matter what, we need to somehow accept the consequences of our behavior,
but we should bear in mind that our families might very well be represented in the part of
this step that says, "except when to do so would injure them or others." We'll have to
evaluate these situations very carefully. With our sponsor’s guidance, we'll explore how
to make amends.
Do I owe any amends that might have serious consequences if I made them? What are
they?
Another circumstance when we wouldn't be able to make direct amends, although not
because of the possibility of further injury, would be when a person to whom we owe
amends is dead. This is very common around NA - so much so that our members have
developed a variety of creative ways of dealing with such situations. Our members have
even managed to make sure that amends of this nature do more than discharge our own
sense of shame. Some have made financial donations in the name of the person to whom
we owed amends. Some have taken on a task that was something that person cared about.
Some have made restitution to the person's children, who may have their own spot on our
Eighth Step list. The ways we might deal with such a situation are only limited by our
imagination and level of willingness. We might be surprised at how effective an
"indirect" amends can be in situations like this. Many of us strive to make the amends as
directly as possible by visiting the person's grave or other meaningful place and perhaps
reading a letter or simply speaking to the person's memory or spirit. Again, our response
to these situations will be determined by the nature of the harm we inflicted, our spiritual
beliefs, and of course, our sponsor's guidance.
Do I owe amends to anyone who is dead? What was special about that person that I might
be able to use in planning my amends?
We've been emphasizing the need to check each and every amends with our sponsor
before proceeding. While important, there's no need for us to become mindless robots,
afraid to think for ourselves or act without asking our sponsor about it. Many of our
members have had the experience of running into a person from our past who we had not
put on our Eighth Step list, but might belong there. Sometimes the amends owed are so
clear, we would be foolish not to avail ourselves of such a lucky coincidence. Other
times, we may run into a person and experience very uncomfortable feelings but not
know what's causing them. If this happens, it's better to take the relationship through the
Fourth and Fifth Step process in order to gain more clarity about it. In any event, we
should never consider our Eighth Step list "closed." Chances are we'll be adding new
names to it throughout our lives.
What about people we can't find? Should we go ahead and make indirect amends to them,
too? Perhaps, although many of our members have had the experience of running across
someone we thought we'd never be able to find, usually in a location in which we'd never
expect to find them. We can certainly draw the conclusion that a Higher Power is at work
when such coincidences happen, but even if not, we certainly shouldn't ignore the
opportunity to make direct amends.
If we can't find someone on our amends list, we may want to wait. We should continue
making every effort to find the person, we should make an effort not to cause the same
type of harm to someone else, and we should remain willing. A spirit of willingness can
often serve the purpose of the amends when we cannot make the actual amends.
After considering the complications involved in making indirect amends, it may seem as
though making direct amends is easy, or at least more straightforward. We did something
that hurt someone. We need to apologize and repair the harm. That's it, right?
Not very often, if ever. As mentioned earlier, the amends process isn't one that has a
distinct beginning and end. We often begin making amends, in one sense, as soon as we
get clean. Most of the time, we immediately amend some of our behavior. This part of the
amends process - the one in which we change ourselves - goes on long after we've spoken
directly to someone we harmed.
What behavior do I need to amend?
What about those direct amends, the ones we make when we sit someone down,
acknowledge and accept responsibility for the harm we caused, and accept whatever
response we get? These are the amends that may strike fear into our hearts. We imagine
ourselves sitting before one of the people on our amends list, humbly and sincerely
admitting our wrong, then just as humbly and sincerely offering to repair the wrong, only
to have the person respond, "It can never be repaired. What you did was too awful," or,
"Forget it. I'll never forgive you."
In truth, a situation like the above is exactly what we most fear, because we're afraid of
having our faith in the process destroyed. We've taken an incredible risk by allowing
ourselves to believe in a Higher Power, in ourselves, in the possibility of recovery. Our
worst nightmare is that the damage can't be repaired, that we're such horrible people that
we can't be forgiven. It may comfort us to know that many recovering addicts have
received a negative reaction from someone they were making amends to, and not only
have they not let it get them down, but they've received the same spiritual benefits from
making the amends as they would have if it had been received with love and forgiveness.
Sometimes, when our attempts at making amends are received so negatively, we do find
that we need to take additional steps so that we can feel we've attained some resolution.
Our Basic Text tells us that "contacting someone who is still hurting from the burn of our
misdeeds can be dangerous." It can also be unproductive, especially in the case of family
members and close friends. Contacting people we've harmed before they've had the
chance to cool off may cause them to respond very angrily to us, when after a bit more
time they would have reacted quite differently. If we've approached such a person too
soon, we may want to wait until some time has passed and try again.
Sometimes, however, no matter how well we've prepared or how sincere our amends, the
person simply won't accept our amends. If we encounter this situation, we need to realize
that there is a point at which our responsibility ends. If someone is determined to nurse a
grudge against us for the rest of their lives, it may be that the best we can do is wish the
person well and consider the amends made. If we have difficulty coping with feelings
that arise in the wake of such an amends, our sponsor will help us find a way of coming
to terms with the amends. Perhaps, in certain situations, we may be better off making
indirect amends, or it may feel that our amends are more "complete" if we take some
other action that restores or repairs a situation. For instance, we've tried to make amends
to a former employer from whom we stole money. He or she doesn't want to hear our
amends and doesn't want our money. We may find that we can resolve the situation and
make restitution by referring customers to the person's business or, if it's possible,
somehow anonymously pay back the money we stole.
We need to remember that making amends is part of our personal recovery program. It's
true that we make amends because we owe them, but we also need to recognize the
spiritual growth inherent in the process of making amends. First, we recognize and accept
the harm we caused. As it says in It Works: How and Why, this "shocks us out of our
self-obsession." Because self-obsession and self-centered fear are the parts of our disease
that most strongly affect our spirituality, alleviating and diminishing those parts of our
disease will surely cause our recovery to flourish. Second, approaching the person we
harmed directly and acknowledging the harm we caused is an enormous step on our
spiritual journey no matter how the amends are received. The fact that we went ahead
with something that required such a great deal of humility was proof, in fact, that we had
attained some measure of humility. Finally, after making our amends, we are left with a
sense of freedom. We are no longer burdened with the weight of unfinished business and
a sense of shame about the harm we caused. It is gone. Our spirits soar.
Am I spiritually prepared for making any difficult amends and dealing with the results?
What have I done to prepare myself?
Forgiveness
The spiritual growth we get from making direct amends often depends on how much we
put into our spiritual preparation. We start with getting rid of any beliefs we have that
may be causmg us to hesitate or might inhibit our ability to approach our amends with
humility, acceptance, and faith.
Something that seems to be a problem for many of us is that we often owe amends to
people who have also harmed us. This may be a parent or other relative who abused us, a
friend who let us down somehow, an employer who didn't treat us fairly, and so on.
We've done a lot of work in the previous steps to separate what they did to us from what
we did to them. We know exactly what our part in these situations was, and we know
why we are making amends. As we prepare to make direct, face-to-face amends, we need
to be perfectly clear that we are making amends for our part in these conflicts. We're not
making amends to coerce or manipulate a reciprocal amends. We're not responsible for
cleaning up anything not on our side of the street. Keeping this in mind throughout our
amends will help us keep focused on our purpose no matter how our amends are received
and whether or not we receive amends in return for harm done to us.
Sometimes, though, the wrong done to us was so extreme that it's better to postpone
making our amends until a later time. For instance, many of us were emotionally,
physically, or sexually abused as children by an older relative. Though we had no part in
that situation and owe no amends because of it, we may have stolen money or caused
physical or property damage to the relative at some other time. So we owe amends for the
theft, physical harm, or vandalism. The question that arises in this situation is not whether
to make amends, but when and how. It may take a long time before we are ready to make
an appropriate amends, and that's okay. We wait, and we work with our sponsor.
We need to try to forgive the people who have harmed us before we make amends to
them. We don't want to sit down with someone with whom we're furious and try to make
amends. Our attitude will be apparent, no matter how much we try to hide it. Amends are
a time when it's not usually very productive to "act as if."
There's a big difference between situations when we were harmed against our will and
situations in which our behavior contributed to the way we were treated. For many of our
amends, when we're angry at someone who treated us badly, we need to ask ourselves if
anything we did could have caused them to treat us as they did. For instance, we may be
enraged at our parents for not trusting us to go out on a weekend-to an NA dance! -but
when we think about how many times we lied before about where we were going and
always used drugs wherever we went, it may help us see that our parents can't help
treating us with mistrust and that we may have to spend more time earning their trust. Or
we may have been selfish and withdrawn with some of our friends day after day, week
after week; then when we needed them and they weren't available, we became angry and
resentful. Reminding ourselves that we engineered much of our own misery may help us
forgive those who hurt us.
Another way we may find forgiveness for those who hurt us is by getting out of ourselves
and thinking about what other people's lives are like. Maybe the people who hurt us did
so because they had problems that made them less sensitive to the needs of others. Maybe
our sponsor didn't return our phone calls for a week because his youngest child was in
jail. Maybe our best friend told us our relationship was unhealthy and we should get out
of it-immediately following her own divorce. Maybe our employer didn't praise our work
because he was worried about being able to meet payroll that week. We usually feel petty
and small when we find out that a person we resented had some painful problem. Maybe
we can be more forgiving and loving if we just assume from the start that most people's
intentions are good and that if someone is unkind to us, it may be because he or she is in
a lot of pain and very distracted by it.
First and foremost, preparing ourselves spiritually to make amends requires that we tap
into our Higher Power's strength and love. Contemplating a loving God's forgiveness of
the times when we hurt people will help us approach people with an attitude of love and
forgiveness. Using our Higher Power as a sort of protective force will ensure that
negative reactions to our amends don't cause us to lose hope. We can center ourselves by
praying and meditating before each amends.
Do I owe amends to people who have also harmed me?
Have I forgiven them all? Which ones have I not forgiven yet? Have I tried all of the
above ways of generating a spirit of forgiveness? What does my sponsor say about it?
Making Amends
Now we're ready to make our amends. We've discussed each person or institution on our
Eighth Step list with our sponsor and made a plan for how we would go about making
each amends. We've talked to the God of our understanding, and we've prayed for the
willingness, serenity, courage, and wisdom to go through with our amends.
Now we need to follow through with our amends. We need to continue amending our
behavior, and we need to keep whatever commitments we've made to the people on our
amends list.
This is where it can get difficult. When we first make an amends, we're usually feeling as
if we could float away on a cloud of freedom. We feel a heightened sense of self-respect
and the initial euphoria that comes along with the disappearance of a large chunk of
remorse. We feel like good people, like we're on equal footing with the rest of humanity.
This feeling is extremely powerful, and if it's our first time feeling it, it might seem like
more than we can handle.
We shouldn't worry. The feelings won't be so intense for long, though there will be some
permanent change in our feelings about ourselves. After the first glow of making amends
fades, we'll face the truly challenging part of making amends: the follow-through. For
instance, a year after we approach a lending institution to which we owe money and
promise to pay back a certain amount every month, we may not find it "spiritually
inspiring" to hand over a portion of every hard-earned paycheck, especially if we're going
to be making the same payment for several more years. Asking ourselves one simple
question should help us continue with our amends: How free do we want to be? To
continue with all aspects of our recovery, making amends included, makes our freedom
grow day by day.
Are there amends with which I'm having trouble following through? What am I doing to
recommit myself to making these amends?
It is not necessarily a comforting and comfortable process to make amends. The steps
aren't designed to make us happy and comfortable without also making us grow. The
fear, the risk, and the feeling of vulnerability that come with making amends may be so
uncomfortable for us that the memory keeps us from repeating the behavior that led to us
having to make amends. We hear often around NA that "it gets better." "It" is us-we get
better. We become better people. We become less willing to engage in destructive
behavior because we are aware of the cost in human misery, both our own and those
around us. Our self-centeredness is replaced by an awareness of other people and concern
about their lives. Where we were indifferent, we begin to care. Where we were selfish,
we begin to be selfless. Where we were angry, we begin to be forgiving.
Our love and tolerance also extend to ourselves. We explored some of the issues
surrounding making amends to ourselves in Step Eight; now it's time to recognize how
we've already begun making amends to ourselves and perhaps make some plans to
continue or take on some new things. We began making amends to ourselves for our
addiction when we stopped using drugs and started working the steps. Just these two acts
will go a long way toward healing the damage we did to our own spirits. We may have to
do some other things to heal the damage we did to our bodies and minds. There are many
ways we can begin taking care of our physical health, from diet to exercise to medical
treatment. Whatever ways we choose will need to fit our personal needs and desires. The
damage we did to our minds may be healed in some measure by pursuing knowledge in
the future. A return to school, or just learning something new, will help us repair years of
mental neglect.
What are my immediate plans for making amends to myself? Do I have any long-range
goals that might also fit as amends to myself? What are they? What can I do to follow
through?
Spiritual Principles
In the Ninth Step, we will focus on humility, love, and forgiveness.
The humility we've gained in this step has resulted from getting a good look at the
damage we did to others and accepting responsibility for it. We acknowledge to
ourselves, "Yes, this is what I've done. I'm responsible for the harm I caused and for
making it right." We may have been led to this awareness by the experience of having
someone tearfully tell us how much we hurt them. We may have found ourselves on the
receiving end of some hurt we had inflicted on someone else, and been so jarred by such
an experience that we were able to see on a deeper level how we hurt people. Then again,
it may have been only the process of the previous steps, coupled with the experience of
making amends that led us to experience increased humility.
Have I accepted responsibility for the harm I caused and for repairing that harm?
What experiences have I had that led me to see the harm I caused more clearly? How has
that contributed to an increase in my humility?
It becomes much easier to practice the spiritual principle of love in Step Nine, though
we've probably been working on practicing it throughout our recovery. By this time,
we've eliminated many of the destructive views and feelings we had, making room for
love in our lives. As we become filled with love, we find ourselves compelled to share it
by nurturing our relationships and building new ones and by selflessly sharing our
recovery, our time, our resources, and above all, ourselves with those in need.
How am I giving of myself or being of service to others?
As we experience being forgiven, we begin to see the value in extending that to others.
This motivates us to practice the spiritual principle of forgiveness as much as possible.
Recognizing our own humanness gives us the capacity to forgive others and not be as
judgmental as we have been in the past. It becomes second nature for us to give other
people the benefit of the doubt. We no longer suspect vile motives and sneaky
conspiracies are at play in every situation over which we don't have full control. We're
aware that we usually mean well, and so extend that belief to others. When someone does
harm us, we’re aware that holding resentments only serves to rob our own peace and
serenity, so we tend to forgive sooner rather than later.
What are the benefits to me of practicing the principle of forgiveness? What are some
situations in which I've been able to practice this principle?
For what have I forgiven myself?
Moving On
Many of us find it helpful to reflect on our amends after making each one. Some of us do
this by writing about how it felt to make the amends and what we learned from the
experience.
How did it feel to make this amends? What did I learn from it?
"Freedom" seems to be the word that most clearly describes the essence of Step Nine. It
seems to sum up the relief from guilt and shame, the lessening of our obsession with
ourselves, and the increased ability to appreciate what's going on around us as it's
happening. We start being less consumed with ourselves, more able to be fully present in
all our relationships. We begin to be able to just be in a roomful of people without trying
to control the room or dominate every conversation. We start thinking of our past,
specifically our addiction, as a gold mine of experience to share with people we're trying
to help in recovery, instead of as a period of darkness we want to forget about. We stop
thinking about our lives in terms of what we don't have and begin to appreciate the gifts
we receive every day. We know that to keep this feeling of freedom, we'll need to keep
applying what we've learned in the previous steps. Step Ten gives us the means to do
that.
"We made a list of all persons we had harmed, and became willing to make amends
to them all."
To this point, the steps have focused mostly on repairing ourselves and our relationship
with a God of our understanding. Beginning with the Eighth Step, we bring other people
into the healing process - people we harmed in our addiction, people we harmed in our
recovery, people we meant to harm, people we hurt by accident, people who are no
longer in our lives, and people we expect to be close to for the rest of our lives.
The Eighth Step is about identifying the damage we caused. It doesn't matter whether we
caused it because we were overtaken by rage, carelessness, or because we were afraid. It
doesn't matter whether our actions were based in selfishness, arrogance, dishonesty, or
any other defect. It doesn't even matter that we didn't intend to cause someone harm. All
the damage we caused is material for the Eighth Step.
It may turn out that some of the harm we did can't be repaired. It may turn out that we,
ourselves, can't directly make the repair. It may even turn out that we're not responsible
for something we've placed on our Eighth Step list. Our sponsor will help us sort that out
before we go on to the Ninth Step. For now, our task is only to identify who we harmed,
what the harm was, and become willing to make amends.
It's natural to wonder about the Ninth Step and how we will make our amends while
we're working the Eighth Step. What we think about our amends is bound to influence
our work in this step. We may need to get some common misconceptions out of our way
before we can make our list.
It's wonderful that we've already begun repairing our relationships with some of the
people m our lives. Our families are probably delighted that we're no longer using drugs.
Some of the more overt damage we inflicted on others ceased as soon as we stopped
using drugs. If we managed to keep our jobs or stay in school, we're probably already
performing better in those places. We're no longer harming our co-workers or employers,
teachers or fellow students in certain ways. But is that enough?
We have probably heard people in meetings emphasizing that "amends" means to change,
not just to say "I'm sorry" -that what really counts is the way we're treating people now.
But this doesn't mean that formal apologies have gone out of fashion in NA. Direct, faceto-
face verbal amends are extremely powerful, both as a means of spiritual growth for us
and as a long-awaited comfort for the people to whom we make them. What our members
are emphasizing is that we can't just offer people lame apologies and then go right back
to doing what caused them harm in the first place.
Some of us may be feeling a bit weary at this point, especially if our sponsor had us do
extensive writing on the first seven steps. We inventoried our behavior in Step Four, and
we catalogued our character defects in Step Six; now we have to examine the same
situations from yet another angle! It may seem as if we've examined our lives and our
addiction in every possible way by the time we're done with these steps. Is all this really
necessary? Aren't we just punishing ourselves by going over and over the same thing?
No, we're not. The Eighth Step is the beginning of a process that lets us feel equal to
others. Instead of feeling shame and guilt, instead of feeling forever "less than," we
become able to look people in the eye. We won't have to avoid anyone. We won't have to
be afraid we'll be caught and punished for some neglected responsibility. We'll be free.
Am I hesitating in any way about working the Eighth Step? Why?
Some of us go to the other extreme with this step: We can't wait to get right out there and
"make everything okay," unaware that we may cause more harm. We blunder forward,
confessing infidelities to our spouses and our friends. We sit our families down and make
them listen to every detail of our addiction, confirming some of their worst fears about
what we were doing out there and filling in some blanks that, until then, had been left
mercifully empty. In a state of excitement, we give our children a speech about how we
have a disease for which we're not responsible, how we love our recovery, and how
wonderful life is going to be from then on, forgetting all the times before when we had
made them so many empty promises. We stroll into our employer's office one day and
announce that we're addicts, that we've embezzled a great deal of money through
ingenious means, but that we're very sorry and we'll never ever do it again.
Though our own experiences with rushing out to make amends are probably not this
extreme, we can surely grasp the point: If we try to make amends without our sponsor 5
guidance and without a plan, we can end up causing even more harm.
Do I realize the need to slow down and consult my sponsor before making amends? Have
I created more harm in any situation by rushing out to make amends before I was ready?
What was the situation?
Some of us may still believe that we're just basically nice people who have never truly
harmed anyone-except ourselves, that is. If we're truly stumped about who belongs on our
amends list, or we have a vague idea that our family belongs there but we're not sure
why, it could be that we're overlooking something or that our denial is still pretty thick.
Sometimes, we're just not able to see the truth about certain situations, even after many
years in recovery. A suggestion that many of us have followed is that if we think of
someone to whom we seem to owe amends, but we can't think of the situation that
resulted in our owing amends, we put the name on the list anyway. Sometimes we'll think
of the "why" later on. We should do the best we can with this step for now, contact our
sponsor, and keep working on our recovery. As the saying goes, "more will be revealed."
We just need to keep an open mind, so that when the knowledge comes we'll be prepared
to accept it.
Last but not least, many of us delay starting this step because we aren't willing to make
amends to certain people. We either resent them, or we feel too afraid to ever imagine
ourselves approaching them. We need to start this step and list these people even if we're
not sure we'll ever be able to make the amends. If it's truly unsafe to make the amends,
our sponsor will help us figure out how to handle the situation.
List the resentments that are in the way of my willingness to make amends.
Can I let these resentments go now? If not, can I muster the willingness to add these
names to my list anyway, and worry about becoming willing later?
Are there any people to whom I owe amends that may be a threat to my safety or about
whom I'm truly concerned in some other way? What are my fears?
The People We Harmed and How We Harmed Them
Before we actually begin making our list, there's one final concept with which we must
familiarize ourselves: the meaning of "harm" in this step. We need to strive to understand
all the ways in which it is possible to cause harm so that our list can be thorough.
Certain types of harm are obvious. For instance, if we stole money or property from a
person or a business, that's quite obviously a form of harm. In addition, most of us have
no trouble recognizing physical or emotional abuse as a type of harm.
Then there are situations where we have no problem recognizing what we did as harmful,
but may have difficulty identifying who, in particular, we harmed. For instance, we
cheated on a test at school. Did this harm the instructor, we ask ourselves? Our fellow
students? Ourselves? The students who came after us and had to pay the price of our
instructor's mistrust because of our dishonesty? The answer to this example is that all of
these people were harmed, even if only indirectly. They belong on our Eighth Step list.
Finally, we get to the deeper types of harm. These types of harm may be the most
damaging, for they strike at the most vulnerable places in the human heart. For instance,
we had a friend. The friendship was perhaps an old one, spanning many years. Emotions,
trust, even personal identity - all these were engaged in the friendship we shared. This
relationship really mattered to our friend, and to us as well. Then, without explanation,
because of some real or imagined slight, we withdrew from the friendship and never tried
to renew it. Losing a friend is painful enough without the added burden of not knowing
why, but many of us inflicted just this type of harm on someone. We damaged that
person's sense of trust, and it may have taken many years to heal. A variation on this is
that we may have allowed someone to take the blame for a relationship ending, making
the person feel unlovable, when in reality we had just grown tired of the relationship and
were too lazy to maintain it.
There are many different ways we can inflict deep emotional harm: neglect, withdrawal,
exploitation, manipulation, and humiliation, to name but a few. The "victims" and "nice
people" among us may find that we made others feel inferior when we passed ourselves
off as better than everyone else, projecting an attitude of moral superiority. The
competent and self-sufficient among us may find names for the Eighth Step list by
thinking about the people whose offers of help and gestures of support we rejected.
An additional struggle that many of us face when we identify types of harm arises from
an automatic tendency to focus only on the time before we stopped using. It's a little
easier for us to be rigorously honest about the harm we caused in our active addiction.
We were using drugs, we were different people then. However, we have all caused harm
during our recovery. (Remember, whether we intended to or not doesn't matter.) In fact,
we've probably all caused harm to people with whom we share our recovery - other NA
members. We may have gossiped about them, withdrawn from them, responded with
insensitivity to their pain, interfered in a sponsorship relationship, tried to control a
sponsee's behavior, behaved like an ingrate with a sponsor, stolen Seventh Tradition
money, manipulated people by using our clean time as a source of credibility in a service
argument, or sexually exploited a newcomer, to name a few relatively common examples.
Most of us have an extremely hard time placing these situations on our Eighth Step list
because the thought of making the amends makes us so uncomfortable. We hold
ourselves accountable to a higher standard of behavior around NA, and we're sure that
others expect more from us, also. The fact is that our fellow NA members are likely to be
especially forgiving because they know what we're trying to do-but again, we should
avoid worrying about the Ninth Step now.
Making Our List
The first thing to know is that this is not a list that we can keep in our heads. We need to
put each name and what we did to harm the person down on paper. Once it's on paper, it's
hard to forget anyone or go back into denial about an amends we'd rather avoid. If for
some reason we can't use paper, we can use a tape recorder or any other method our
sponsor has agreed will help us get the most out of this step.
When we're ready to begin our list, we sit down, recall all we've learned about harm, and
start writing. Some names are going to spring to mind immediately. Others may come to
mind as we think about the types of harm we have caused. We absolutely need to go back
through our Fourth Step and search out any information we can extract from that.
We should include every name and situation we think of even if we're relatively, but not
entirely, sure that our sponsor is going to tell us we don't owe any amends in that
particular situation. It's almost always better to delete names than to try to recall names
we should have added, but didn't, when we're going over the list with our sponsor. In
addition, there may be times when we remember an incident in which we caused harm,
but not the names of the people involved. We can at least list the incident.
Putting ourselves on the list may seem awkward to some of us. We may have been
informed in our early recovery that making amends to ourselves was a self-centered idea,
that we needed to stop thinking about ourselves all the time and start thinking about the
people we had harmed. Then, the whole notion of making amends to ourselves may have
been confusing. Some of us probably thought that making amends should involve
"rewarding" ourselves for staying clean or some other accomplishment. We may have
tried to do this by buying ourselves things we couldn't afford, or by indulging other
compulsions. In reality, the way we make amends to ourselves is by stopping
irresponsible or destructive behavior. We need to identify the ways we ve created our
own problems - that is, harmed ourselves - through our inability to accept personal
responsibility. Then, when we add ourselves to the list, we can list the harm we caused to
our finances, our self-image, our health, etc.
There is also a delicate situation that many of us have faced: What if we've harmed our
sponsor, he or she doesn't know about the harm, and will likely find out when we go over
the list? In this situation, we should consult another member whose recovery we respect,
perhaps our sponsor's sponsor.
List the people I've harmed and the specific ways I harmed each one.
Becoming Willing
Now that we have our list, or have added new names to the list we've been keeping since
our first time through the Eighth Step, it's time to get willing to make amends. In order to
become willing, we have to know at least a little about what "making amends" involves.
Earlier in this guide, we talked about the need to do more than just change our behavior,
but some of us may be afraid that we just aren't capable of changing. We're sincere. We
want to refrain from ever repeating the same behavior again, but we think about the times
when we've made promises before. Aren't we subject to doing the same thing again? This
is when we have to really believe in our recovery. No matter how long we've been clean
and the wrongs for which we're making amends, we have to have faith that the God of
our understanding will give us the strength and the ability to change.
Why is saying "I'm sorry" alone not sufficient to repair the damage I've caused?
Why is only changing my behavior not sufficient to repair the damage I've caused?
For some of the amends we owe, we'll find that we're willing as soon as we put the name
on our list. For others, the willingness may not come so easily.
It's very rare that we don't owe at least some financial amends, whether they're to people
from whom we stole, people who lent us money we never paid back, businesses, or
lending institutions. We know that making the amends is going to deprive us of money
we'd rather keep for ourselves. It may take time for us to appreciate the profound internal
freedom that comes from discharging such debts, and thus gain the willingness to make
these amends. It may help to ask our Higher Power to give us the willingness to make
these amends.
Do I have financial amends that I don't want to make? What would my life be like if I had
already made these amends?
Some of our amends may be to people who also harmed us. These are usually the amends
we have the most difficulty becoming willing to make. It seems like every time we think
about these amends, we get so angry thinking about what they did to us that we forget all
about making amends. But our recovery calls on us to practice the spiritual principle of
forgiveness. Through prayer and any additional help we need to seek out, we can find it
within ourselves to forgive the people who have also harmed us.
Do I owe amends to people who have also harmed me? What have I done to become
willing to make these amends?
Amends that we can't ever see ourselves making may also be on our list. Maybe we're so
unwilling that we don't even want to try praying for willingness; we can't imagine having
any compassion for the people to whom we owe these amends. In this case, we just need
to leave these amends on our list. We don't have to make all our amends in one day or in
any set amount of time. It may take some time to become willing to make some amends.
Every time we look at our Eighth Step list, we should ask ourselves if we've become
willing to make this amends yet. If not, we can keep checking periodically.
Spiritual Principles
In the Eighth Step, we will focus on honesty, courage, willingness, and compassion.
To practice the principle of honesty in the Eighth Step, we need to draw on our
experience in the previous steps. We've admitted the nature of our problem-addiction-and
affirmed the solution to that problem. This was an act of honesty. We've taken a
searching and fearless moral inventory of ourselves; doing so exercised our newfound
honesty. Extracting the nature of our wrongs from within the fabric of our personalities
took our honesty to an even deeper level. So we have some experience separating our part
in things from what others may have done. That's the level of honesty we'll need to call
on in Step Eight. We have to forget about resentments, blaming others, believing we were
innocent victims, and any other justification for the harm we caused. We simply need to
put it on the list!
How is determining the exact nature of my wrongs valuable in the Eighth Step? Why is it
so essential that I'm clear about my responsibility?
What are some examples of my experience with honesty from the previous steps? How
will I translate that experience into this step?
To practice the principle of courage in the Eighth Step, we have to put ourselves in God's
care. We can't restrict our list to only those amends that we think will turn out okay. We
have to believe that our Higher Power will provide us with the fortitude, the humility, the
inner strength, or whatever we need to get through any amends. Whether we need to face
someone and we're afraid of how we'll feel, or we need to accept the consequences of a
crime for which we are sought, we'll be able to handle it with the help of our Higher
Power.
What are some examples of my experience with courage from the previous steps? How
will I translate that experience into this step?
We've already talked a great deal about willingness in this step, especially becoming
willing to make amends. But we need a certain amount of willingness to work this step
that has nothing to do with making amends. First of all, we need the willingness to make
our list. No matter what we're feeling about adding a certain name to the list, we need to
become willing to add it. We also need the willingness to practice the other spiritual
principles connected to this step.
Are there any names I haven't yet added to my list? Am I willing to add them now? Have
I completed my list?
What are some of the things I've done to increase my willingness? How do I feel about
having to pray for willingness?
Developing a compassionate spirit becomes possible at this stage in our recovery. Before
we did the work involved in the previous steps, we were too caught up in resentment,
blame, and self-pity to think about others. Along with our ability to think of ourselves as
ordinary human beings, we begin to see that others are doing the best they can with their
humanness, too. We know we are subject to periodic doubts and insecurities about
ourselves, and so are others. We know we are likely to speak before thinking, and so are
others. We realize that they regret it as much as we do. We know we are prone to
misreading situations and over or under reacting to them. As a result, when we see others
act on a character defect today, we feel empathy rather than annoyance or anger, because
we know what caused them to act as they did. Our hearts feel full when we think about
how we share the same dreams, fears, passions, and faults as everyone else.
Am I beginning to feel connected with others? Describe.
Am I beginning to feel compassion and empathy for others? Describe.
Moving On
Discussing every single one of the amends on our list with our sponsor is essential. It
doesn't matter how long we've been clean or how much experience with making amends
we have. Every one of us is liable to misjudge a situation when working alone, but we
often find that we can see things more clearly when we look at situations from another
point of view. We need our sponsor's insight. We need our sponsor's encouragement. We
need our sponsor's vision and hope. It's amazing how much a simple discussion with our
sponsor can do to help us tap into the quiet strength that lives in each one of us. When
we've stripped away the distracting influences and have exposed that solid core of
serenity, humility, and forgiveness, we're ready for the Ninth Step.
Step Nine
"We made direct amends to such people wherever possible, except when to do so
would injure them or others."
We hear over and over in NA that the steps are written in order for a reason: Each step
provides the spiritual preparation we'll need for the following steps. Nowhere is this more
apparent than in the Ninth Step. We would never in a million years have been able to sit
down with the people we've harmed and make direct amends without the spiritual
preparation we got from the previous steps. If we had not done the work of admitting our
own limitations, we wouldn't now have a foundation on which to stand while we make
our amends. If we had not developed a relationship with a God of our understanding, we
wouldn't now have the faith and trust we need to work Step Nine. If we had not done our
Fourth and Fifth Steps, we would probably still be so confused about our personal
responsibility, we might not even know for what we're making amends. If we hadn't
developed humility in the Sixth and Seventh Steps1 we'd probably approach our amends
with self-righteousness or anger and wind up doing more damage. The willingness we
gained through our acceptance of personal responsibility made it possible for us to make
our Eighth Step list. That list was our practical preparation for working the Ninth Step.
The final preparations we're about to do in this step, before we actually make our amends,
are mostly to strengthen what is afready a part of us. The level at which we are able to
practice the principle of forgiveness, the depth of insight we have, and the amount of selfawareness
we are able to maintain throughout the amends process will depend on our
previous experience with the steps and how much effort we're willing to put into our
recovery.
How has my work on the previous eight steps prepared me to work the Ninth Step? How
does honesty help in working this step?
How does humility help in working this step?
Amends
The Ninth Step is not a step that can be neatly contained within a particular time frame.
We don't write our Eighth Step list and then resolutely start making amends, crossing off
"completed" ones like we would items on a shopping list. In fact, many of our amends
will never be "finished"; our efforts will go on throughout our recovery. For instance, if
we owe our families amends, we will spend the rest of our lives practicing the spiritual
principles that will bring real change to the way we treat people. There may be one day
when we sit our families down and make a commitment to treat them differently than we
have in the past, but that won't be the end of our amends. Each day that we make an effort
to refrain from hurting our families and try to practice loving behavior with them is a day
when we've continued our amends to our families.
Even such relatively concrete amends as paying a past-due debt aren't likely to be done
once and for all when the debt is paid off. Living our Ninth Step requires that we try not
to incur new debts that we can't pay. On a deeper level, we may need to look at the
varieties of debt we incur-for instance, taking favor after favor from friends but never
reciprocating, or overextending the patience of people with whom we share
responsibilities by not assuming our fair share. Avoiding such liabilities in the future is
just as much a part of our amends process as making regular payments on past-due debts.
What does "making amends" mean?
Why does making amends mean that I have to do more than say "I'm sorry"?
How is making amends a commitment to a continuous process of change?
Fears and Expectations
Making amends isn't always a nerve-wracking, joyless experience. Often, we will feel
excited about the prospect of healing a relationship. We may find that we're happily
anticipating the relief of having made an amends. For most of us, however, we will feel
fearful about at least some of our amends. We may be afraid that if we make financial
amends, we won't have enough for ourselves. We may be afraid of rejection, retaliation,
or something else.
If we've never had any experience with the Ninth Step before, we're really venturing into
the unknown. We're not sure how we're going to feel immediately before the amends,
during the amends, and after the amends. We may feel wildly overconfident at one
moment and then, the next moment, feel totally unable to go on with the Ninth Step. This
is a time when it's very important to understand that the ways things feel is not
necessarily the way things are. Just because we feel afraid doesn't mean there's truly
something to fear. On the other hand, feeling excited and happy won't necessarily reflect
the reality of making our amends. It's best to let go of all our expectations about how our
amends will be received.
What fears do I have about making amends? Am I worried that someone will take
revenge or reject me?
How does the Ninth Step require a new level of surrender to the program?
What about financial amends? Do I have faith that the God of my understanding will
ensure I have what I need even though I am sacrificing to make amends?
No matter how long we've been clean or how many times we've been through the steps,
we're bound to have some fears and expectations as we begin a new step. This may be
especially true if we have previous experience with a step. The Ninth Step, in particular,
is likely to produce some ambivalence.
For instance, many of us may find ourselves thinking about our past experiences with
making amends at this point. Some have probably been very positive. If we made amends
to a loved one who was open to our gesture of conciliation, we probably came away with
a wonderful feeling of hope and gratitude. We were hopeful that the relationship would
keep on getting better, and we were grateful to be forgiven and have our amends
accepted.
Believe it or not, such experiences may work against us in later amends. They can set us
up to believe that all our amends should turn out so well, and then be crushed when they
don't. Or we may recognize that such amends aren't going to be the norm, and dread to
the point of delay making amends whose outcome we aren't sure will be so good. If we
find ourselves hung up on projecting how our amends will turn out, we need to re-focus
on the purpose of the Ninth Step.
The Ninth Step is meant to give a way to set right the damage we've caused in the past.
Some of us keep in mind that three primary concepts are associated with making amends:
resolution, restoration, and restitution. Resolution implies that to find an answer to the
problem; we must lay to rest what was previously plaguing or disturbing us in some way.
Restoration means to bring back to its former state something that had been damaged.
This can be a relationship or a quality that used to exist in a relationship, such as trust.
We can perhaps restore our reputations if they were good at some point in the past.
Restitution is very similar to restoration, but in relating it to the Ninth Step, we can think
of it as the act of returning something-material or more abstract-to its rightful owner. Our
sponsor can help us explore each of these concepts so that we can gain perspective on the
nature of making amends and stay focused on what we're supposed to be doing. It's only
through the process that we realize many of the benefits associated with the Ninth Step.
The ones that we may be aware of first are a sense of freedom, or an absence of guilt and
shame. It may take some time in recovery or experience with several amends for us to
appreciate some of the spiritual rewards of the Ninth Step: a more consistent awareness
of the feelings of others and the effect of our behavior on others, a sense of joy that we
were able to heal a long-standing hurt, an ability to be more loving and accepting of the
people around us.
What other fears or expectations do I have about my amends?
Why doesn't it matter how my amends are received? What does this have to do with the
spiritual purpose of the Ninth Step?
How can I use other addicts, my sponsor, and my Higher Power as sources of strength in
this process?
Amends - Direct and Indirect
We in NA tend to think it's best to make direct, face-to4ace amends, and indeed, this step
says we should do so wherever possible. But direct amends are not the only way to make
amends, and in some cases, they may be the worst way.
Before we provide some examples, it is very important to note that these are only
examples. This guide is not meant to take the place of a sponsor in going over each
amends with a sponsee and working together to decide what's best.
Some situations are more complicated than they appear at first glance. We may think the
solution is obvious, but we should always take the time for further reflection. For
instance, there may be a situation where the person or people we've harmed are not aware
of what we did, and learning what we did might possibly harm them more. We may have
some friends, relatives, or an employer who were unaware of our addiction. To tell them
might harm them. Our sponsor will help us look at our motives for wanting to tell people
about our addiction. Do they need to know? What good purpose will be served by sharing
such information? What damage could such information do?
But what if this same situation was complicated by our theft of some money from our
friends? And what if someone else was accused of taking the money? Wouldn't we then
need to tell about our addiction, along with admitting the theft and paying the money
back? Possibly, but perhaps not. Each of these kinds of situations needs to be taken on an
individual basis. Again, our sponsor will help us decide how best to handle each one. In
our discussion with our sponsor, if we are open-minded, we're sure to think about these
kinds of situations in ways we haven't thought about them before. We may see how what
we first thought was the obvious method of making amends may not be right after all. It's
very helpful to prepare for this discussion by listing all the circumstances for these
difficult amends so that it will be right in front of us when we talk to our sponsor.
Which names on my Eighth Step list are complicated by circumstances like the ones
above?
What were the specific circumstances?
A problem that presents difficulty for many of us is that we owe amends that will likely
result in us losing our jobs, going to jail, or some other serious consequence. For
instance, if we turn ourselves in for a crime we committed, we may indeed go to jail. So
what effect would that have on our lives? Would we lose our job? Would that
compromise anyone’s security besides our own-say, our family's? On the other hand, if
we are a fugitive from justice, what effect might a sudden arrest have on our lives and our
families? It is probably best in such a situation to seek legal counsel and explore our
options. No matter what, we need to somehow accept the consequences of our behavior,
but we should bear in mind that our families might very well be represented in the part of
this step that says, "except when to do so would injure them or others." We'll have to
evaluate these situations very carefully. With our sponsor’s guidance, we'll explore how
to make amends.
Do I owe any amends that might have serious consequences if I made them? What are
they?
Another circumstance when we wouldn't be able to make direct amends, although not
because of the possibility of further injury, would be when a person to whom we owe
amends is dead. This is very common around NA - so much so that our members have
developed a variety of creative ways of dealing with such situations. Our members have
even managed to make sure that amends of this nature do more than discharge our own
sense of shame. Some have made financial donations in the name of the person to whom
we owed amends. Some have taken on a task that was something that person cared about.
Some have made restitution to the person's children, who may have their own spot on our
Eighth Step list. The ways we might deal with such a situation are only limited by our
imagination and level of willingness. We might be surprised at how effective an
"indirect" amends can be in situations like this. Many of us strive to make the amends as
directly as possible by visiting the person's grave or other meaningful place and perhaps
reading a letter or simply speaking to the person's memory or spirit. Again, our response
to these situations will be determined by the nature of the harm we inflicted, our spiritual
beliefs, and of course, our sponsor's guidance.
Do I owe amends to anyone who is dead? What was special about that person that I might
be able to use in planning my amends?
We've been emphasizing the need to check each and every amends with our sponsor
before proceeding. While important, there's no need for us to become mindless robots,
afraid to think for ourselves or act without asking our sponsor about it. Many of our
members have had the experience of running into a person from our past who we had not
put on our Eighth Step list, but might belong there. Sometimes the amends owed are so
clear, we would be foolish not to avail ourselves of such a lucky coincidence. Other
times, we may run into a person and experience very uncomfortable feelings but not
know what's causing them. If this happens, it's better to take the relationship through the
Fourth and Fifth Step process in order to gain more clarity about it. In any event, we
should never consider our Eighth Step list "closed." Chances are we'll be adding new
names to it throughout our lives.
What about people we can't find? Should we go ahead and make indirect amends to them,
too? Perhaps, although many of our members have had the experience of running across
someone we thought we'd never be able to find, usually in a location in which we'd never
expect to find them. We can certainly draw the conclusion that a Higher Power is at work
when such coincidences happen, but even if not, we certainly shouldn't ignore the
opportunity to make direct amends.
If we can't find someone on our amends list, we may want to wait. We should continue
making every effort to find the person, we should make an effort not to cause the same
type of harm to someone else, and we should remain willing. A spirit of willingness can
often serve the purpose of the amends when we cannot make the actual amends.
After considering the complications involved in making indirect amends, it may seem as
though making direct amends is easy, or at least more straightforward. We did something
that hurt someone. We need to apologize and repair the harm. That's it, right?
Not very often, if ever. As mentioned earlier, the amends process isn't one that has a
distinct beginning and end. We often begin making amends, in one sense, as soon as we
get clean. Most of the time, we immediately amend some of our behavior. This part of the
amends process - the one in which we change ourselves - goes on long after we've spoken
directly to someone we harmed.
What behavior do I need to amend?
What about those direct amends, the ones we make when we sit someone down,
acknowledge and accept responsibility for the harm we caused, and accept whatever
response we get? These are the amends that may strike fear into our hearts. We imagine
ourselves sitting before one of the people on our amends list, humbly and sincerely
admitting our wrong, then just as humbly and sincerely offering to repair the wrong, only
to have the person respond, "It can never be repaired. What you did was too awful," or,
"Forget it. I'll never forgive you."
In truth, a situation like the above is exactly what we most fear, because we're afraid of
having our faith in the process destroyed. We've taken an incredible risk by allowing
ourselves to believe in a Higher Power, in ourselves, in the possibility of recovery. Our
worst nightmare is that the damage can't be repaired, that we're such horrible people that
we can't be forgiven. It may comfort us to know that many recovering addicts have
received a negative reaction from someone they were making amends to, and not only
have they not let it get them down, but they've received the same spiritual benefits from
making the amends as they would have if it had been received with love and forgiveness.
Sometimes, when our attempts at making amends are received so negatively, we do find
that we need to take additional steps so that we can feel we've attained some resolution.
Our Basic Text tells us that "contacting someone who is still hurting from the burn of our
misdeeds can be dangerous." It can also be unproductive, especially in the case of family
members and close friends. Contacting people we've harmed before they've had the
chance to cool off may cause them to respond very angrily to us, when after a bit more
time they would have reacted quite differently. If we've approached such a person too
soon, we may want to wait until some time has passed and try again.
Sometimes, however, no matter how well we've prepared or how sincere our amends, the
person simply won't accept our amends. If we encounter this situation, we need to realize
that there is a point at which our responsibility ends. If someone is determined to nurse a
grudge against us for the rest of their lives, it may be that the best we can do is wish the
person well and consider the amends made. If we have difficulty coping with feelings
that arise in the wake of such an amends, our sponsor will help us find a way of coming
to terms with the amends. Perhaps, in certain situations, we may be better off making
indirect amends, or it may feel that our amends are more "complete" if we take some
other action that restores or repairs a situation. For instance, we've tried to make amends
to a former employer from whom we stole money. He or she doesn't want to hear our
amends and doesn't want our money. We may find that we can resolve the situation and
make restitution by referring customers to the person's business or, if it's possible,
somehow anonymously pay back the money we stole.
We need to remember that making amends is part of our personal recovery program. It's
true that we make amends because we owe them, but we also need to recognize the
spiritual growth inherent in the process of making amends. First, we recognize and accept
the harm we caused. As it says in It Works: How and Why, this "shocks us out of our
self-obsession." Because self-obsession and self-centered fear are the parts of our disease
that most strongly affect our spirituality, alleviating and diminishing those parts of our
disease will surely cause our recovery to flourish. Second, approaching the person we
harmed directly and acknowledging the harm we caused is an enormous step on our
spiritual journey no matter how the amends are received. The fact that we went ahead
with something that required such a great deal of humility was proof, in fact, that we had
attained some measure of humility. Finally, after making our amends, we are left with a
sense of freedom. We are no longer burdened with the weight of unfinished business and
a sense of shame about the harm we caused. It is gone. Our spirits soar.
Am I spiritually prepared for making any difficult amends and dealing with the results?
What have I done to prepare myself?
Forgiveness
The spiritual growth we get from making direct amends often depends on how much we
put into our spiritual preparation. We start with getting rid of any beliefs we have that
may be causmg us to hesitate or might inhibit our ability to approach our amends with
humility, acceptance, and faith.
Something that seems to be a problem for many of us is that we often owe amends to
people who have also harmed us. This may be a parent or other relative who abused us, a
friend who let us down somehow, an employer who didn't treat us fairly, and so on.
We've done a lot of work in the previous steps to separate what they did to us from what
we did to them. We know exactly what our part in these situations was, and we know
why we are making amends. As we prepare to make direct, face-to-face amends, we need
to be perfectly clear that we are making amends for our part in these conflicts. We're not
making amends to coerce or manipulate a reciprocal amends. We're not responsible for
cleaning up anything not on our side of the street. Keeping this in mind throughout our
amends will help us keep focused on our purpose no matter how our amends are received
and whether or not we receive amends in return for harm done to us.
Sometimes, though, the wrong done to us was so extreme that it's better to postpone
making our amends until a later time. For instance, many of us were emotionally,
physically, or sexually abused as children by an older relative. Though we had no part in
that situation and owe no amends because of it, we may have stolen money or caused
physical or property damage to the relative at some other time. So we owe amends for the
theft, physical harm, or vandalism. The question that arises in this situation is not whether
to make amends, but when and how. It may take a long time before we are ready to make
an appropriate amends, and that's okay. We wait, and we work with our sponsor.
We need to try to forgive the people who have harmed us before we make amends to
them. We don't want to sit down with someone with whom we're furious and try to make
amends. Our attitude will be apparent, no matter how much we try to hide it. Amends are
a time when it's not usually very productive to "act as if."
There's a big difference between situations when we were harmed against our will and
situations in which our behavior contributed to the way we were treated. For many of our
amends, when we're angry at someone who treated us badly, we need to ask ourselves if
anything we did could have caused them to treat us as they did. For instance, we may be
enraged at our parents for not trusting us to go out on a weekend-to an NA dance! -but
when we think about how many times we lied before about where we were going and
always used drugs wherever we went, it may help us see that our parents can't help
treating us with mistrust and that we may have to spend more time earning their trust. Or
we may have been selfish and withdrawn with some of our friends day after day, week
after week; then when we needed them and they weren't available, we became angry and
resentful. Reminding ourselves that we engineered much of our own misery may help us
forgive those who hurt us.
Another way we may find forgiveness for those who hurt us is by getting out of ourselves
and thinking about what other people's lives are like. Maybe the people who hurt us did
so because they had problems that made them less sensitive to the needs of others. Maybe
our sponsor didn't return our phone calls for a week because his youngest child was in
jail. Maybe our best friend told us our relationship was unhealthy and we should get out
of it-immediately following her own divorce. Maybe our employer didn't praise our work
because he was worried about being able to meet payroll that week. We usually feel petty
and small when we find out that a person we resented had some painful problem. Maybe
we can be more forgiving and loving if we just assume from the start that most people's
intentions are good and that if someone is unkind to us, it may be because he or she is in
a lot of pain and very distracted by it.
First and foremost, preparing ourselves spiritually to make amends requires that we tap
into our Higher Power's strength and love. Contemplating a loving God's forgiveness of
the times when we hurt people will help us approach people with an attitude of love and
forgiveness. Using our Higher Power as a sort of protective force will ensure that
negative reactions to our amends don't cause us to lose hope. We can center ourselves by
praying and meditating before each amends.
Do I owe amends to people who have also harmed me?
Have I forgiven them all? Which ones have I not forgiven yet? Have I tried all of the
above ways of generating a spirit of forgiveness? What does my sponsor say about it?
Making Amends
Now we're ready to make our amends. We've discussed each person or institution on our
Eighth Step list with our sponsor and made a plan for how we would go about making
each amends. We've talked to the God of our understanding, and we've prayed for the
willingness, serenity, courage, and wisdom to go through with our amends.
Now we need to follow through with our amends. We need to continue amending our
behavior, and we need to keep whatever commitments we've made to the people on our
amends list.
This is where it can get difficult. When we first make an amends, we're usually feeling as
if we could float away on a cloud of freedom. We feel a heightened sense of self-respect
and the initial euphoria that comes along with the disappearance of a large chunk of
remorse. We feel like good people, like we're on equal footing with the rest of humanity.
This feeling is extremely powerful, and if it's our first time feeling it, it might seem like
more than we can handle.
We shouldn't worry. The feelings won't be so intense for long, though there will be some
permanent change in our feelings about ourselves. After the first glow of making amends
fades, we'll face the truly challenging part of making amends: the follow-through. For
instance, a year after we approach a lending institution to which we owe money and
promise to pay back a certain amount every month, we may not find it "spiritually
inspiring" to hand over a portion of every hard-earned paycheck, especially if we're going
to be making the same payment for several more years. Asking ourselves one simple
question should help us continue with our amends: How free do we want to be? To
continue with all aspects of our recovery, making amends included, makes our freedom
grow day by day.
Are there amends with which I'm having trouble following through? What am I doing to
recommit myself to making these amends?
It is not necessarily a comforting and comfortable process to make amends. The steps
aren't designed to make us happy and comfortable without also making us grow. The
fear, the risk, and the feeling of vulnerability that come with making amends may be so
uncomfortable for us that the memory keeps us from repeating the behavior that led to us
having to make amends. We hear often around NA that "it gets better." "It" is us-we get
better. We become better people. We become less willing to engage in destructive
behavior because we are aware of the cost in human misery, both our own and those
around us. Our self-centeredness is replaced by an awareness of other people and concern
about their lives. Where we were indifferent, we begin to care. Where we were selfish,
we begin to be selfless. Where we were angry, we begin to be forgiving.
Our love and tolerance also extend to ourselves. We explored some of the issues
surrounding making amends to ourselves in Step Eight; now it's time to recognize how
we've already begun making amends to ourselves and perhaps make some plans to
continue or take on some new things. We began making amends to ourselves for our
addiction when we stopped using drugs and started working the steps. Just these two acts
will go a long way toward healing the damage we did to our own spirits. We may have to
do some other things to heal the damage we did to our bodies and minds. There are many
ways we can begin taking care of our physical health, from diet to exercise to medical
treatment. Whatever ways we choose will need to fit our personal needs and desires. The
damage we did to our minds may be healed in some measure by pursuing knowledge in
the future. A return to school, or just learning something new, will help us repair years of
mental neglect.
What are my immediate plans for making amends to myself? Do I have any long-range
goals that might also fit as amends to myself? What are they? What can I do to follow
through?
Spiritual Principles
In the Ninth Step, we will focus on humility, love, and forgiveness.
The humility we've gained in this step has resulted from getting a good look at the
damage we did to others and accepting responsibility for it. We acknowledge to
ourselves, "Yes, this is what I've done. I'm responsible for the harm I caused and for
making it right." We may have been led to this awareness by the experience of having
someone tearfully tell us how much we hurt them. We may have found ourselves on the
receiving end of some hurt we had inflicted on someone else, and been so jarred by such
an experience that we were able to see on a deeper level how we hurt people. Then again,
it may have been only the process of the previous steps, coupled with the experience of
making amends that led us to experience increased humility.
Have I accepted responsibility for the harm I caused and for repairing that harm?
What experiences have I had that led me to see the harm I caused more clearly? How has
that contributed to an increase in my humility?
It becomes much easier to practice the spiritual principle of love in Step Nine, though
we've probably been working on practicing it throughout our recovery. By this time,
we've eliminated many of the destructive views and feelings we had, making room for
love in our lives. As we become filled with love, we find ourselves compelled to share it
by nurturing our relationships and building new ones and by selflessly sharing our
recovery, our time, our resources, and above all, ourselves with those in need.
How am I giving of myself or being of service to others?
As we experience being forgiven, we begin to see the value in extending that to others.
This motivates us to practice the spiritual principle of forgiveness as much as possible.
Recognizing our own humanness gives us the capacity to forgive others and not be as
judgmental as we have been in the past. It becomes second nature for us to give other
people the benefit of the doubt. We no longer suspect vile motives and sneaky
conspiracies are at play in every situation over which we don't have full control. We're
aware that we usually mean well, and so extend that belief to others. When someone does
harm us, we’re aware that holding resentments only serves to rob our own peace and
serenity, so we tend to forgive sooner rather than later.
What are the benefits to me of practicing the principle of forgiveness? What are some
situations in which I've been able to practice this principle?
For what have I forgiven myself?
Moving On
Many of us find it helpful to reflect on our amends after making each one. Some of us do
this by writing about how it felt to make the amends and what we learned from the
experience.
How did it feel to make this amends? What did I learn from it?
"Freedom" seems to be the word that most clearly describes the essence of Step Nine. It
seems to sum up the relief from guilt and shame, the lessening of our obsession with
ourselves, and the increased ability to appreciate what's going on around us as it's
happening. We start being less consumed with ourselves, more able to be fully present in
all our relationships. We begin to be able to just be in a roomful of people without trying
to control the room or dominate every conversation. We start thinking of our past,
specifically our addiction, as a gold mine of experience to share with people we're trying
to help in recovery, instead of as a period of darkness we want to forget about. We stop
thinking about our lives in terms of what we don't have and begin to appreciate the gifts
we receive every day. We know that to keep this feeling of freedom, we'll need to keep
applying what we've learned in the previous steps. Step Ten gives us the means to do
that.
Step Six
"We were entirely ready to have God remove all these defects of
character."
We begin working Step Six full of the hope we have developed in the first five
steps. If
we have been thorough, we have also developed some humility. In Step Six,
"humility"
means that we're able to see ourselves more clearly. We've seen the exact
nature of our
wrongs. We've seen how we've harmed ourselves and others by acting on our
defects of
character. We've seen the patterns of our behavior, and we've come to
understand how we
are likely to act on the same defects over and over. Now we have to become
entirely
ready to have our defects of character removed.
Becoming entirely ready won't happen in an instant. It's a long process, often
taking place
over the course of a whole lifetime. Immediately following an inventory, we may
feel
very ready indeed to have our defects removed. If we've been around awhile and
are
generally pretty well aware of what our defects are, and we still act on one of
them, we'll
naturally find that our willingness level rises. Awareness alone will never be
enough to
ensure our readiness, but it's the necessary first step on the path to
readiness. The
inventory process itself has raised our awareness about our character defects;
working the
Sixth Step will do so even more. To be entirely ready is to reach a spiritual
state where
we are not just aware of our defects; not just tired of them; not just
confident that the God
of our understanding will remove what should go-but all these things.
In order to become entirely ready1 we'll need to address our fears about the
Sixth Step.
We'll also need to take a look at how our defects will be removed. The Sixth
Step says
that only a Higher Power can remove them, but what does that mean in practical
terms?
What is our responsibility in the Sixth Step? These questions, when reviewed
with a
sponsor, will help give us direction in working this step.
Entirely Ready For What?
If we're new in NA and this is our first experience with the Sixth Step, many
of our
character defects will be so blatant that our immediate reaction will likely be
one of
overwhelming willingness to get rid of them. We're seeing them for the first
time, in all
their glory, so to speak, and we want them gone - today!
Once we've gotten past our initial reaction, we'll find that we probably have
at least some
measure of fear or uncertainty about changing. The unknown is terrifying for
almost
everyone. We've had the defects we're about to let go of for a long time,
probably most of
our lives.
We probably have some fears about what our lives will be like without these
defects.
Some of them may seem more like vital survival skills than defects of
character. We
wonder if the removal of our defects will inhibit our ability to earn a living.
We may find
that the idea of being a "respectable citizen" is repulsive to us.
Many of us are strongly
attached to an image -we're cool, we're trendy, we're outside the bounds of
polite society,
and we like it that way. We may be afraid that by working the Sixth Step we'll
be
changed into dull conformists. Some of us may think that we're nothing but
defects, and
wonder what will be left of us if our defects are removed. Our fears are
probably vague
and unformed. If we pursue them to their logical conclusion, we're sure to find
that they
are unfounded. In other words, if we say them out loud, we can see them for
what they
are.
Are there parts of me I like, but which
might be "defects"? Am I afraid I'll turn into
someone I don't like if those parts of my character are removed?
What do I think will be removed?
If we've had some previous experience with the Sixth Step, our character
defects are
nothing new. In fact, we may be feeling dismayed right now that we still have a
certain
defect, or we may be upset because we're looking at the same old defect in a
new
manifestation.
For instance, we're still insecure. We may no longer run around indulging in a
series of
transparent attempts to convince others that we're big shots, but we still have
the defect.
The way we've been acting on it lately is far more subtle and far more
insidious. We may
have been unconsciously sabotaging the efforts of others so that we can look
better by
comparison, or trampling on someone else's desires because they don't directly
serve our
own needs. What's especially painful about realizations such as this in later
recovery is
that we've tended to think of ourselves in a better light. We're deeply ashamed
of harming
others. We may feel a dull fear that we're incapable of change, that one
character defect
or another is here to stay. We can draw some measure of comfort from the fact
that we're
now aware of what we've been doing and are willing to work on it. We need to
maintain a
sense of hope and trust that the process of recovery works even on the most
firmly
entrenched defects.
Do I still believe in the process of
recovery? Do I believe I can change? How have I
changed so far? What defects do I no longer have to act on?
Do I have any defects that I think
cannot be removed? What are they? Why do I think
they cannot be removed?
To Have God Remove...
Yes, the Sixth Step specifies that only a Power greater than ourselves can
remove our
defects of character. However, the extent to which most of us grasp what that
actually
means is directly influenced by how much experience we have with the
up-and-down, onagain
off-again struggle and surrender associated with Step Six.
The first thing most of us do about our character defects is decide not to have
them.
Unfortunately, this is futile - about as effective as attempting to control our
using. We
may have some apparent success for a time, but our defects will eventually
resurface. The
problem is that our defects are part of us. We will always be subject to
reverting to our
worst character defects in stressful situations.
What we need to do in the Sixth Step is much like what we had to do in the
first two
steps. We have to admit that we have been defeated by an internal force that
has brought
nothing but pain and degradation to our lives; then, we have to admit we need
help in
dealing with that force. We must completely accept the fact that we cannot
remove our
own shortcomings, and we must prepare ourselves to ask in the Seventh Step for
God to
remove them for us.
How am I trying to remove or control my
own character defects? What have my attempts
resulted in?
What is the difference between being
entirely ready to have God remove my defects of
character and suppressing them myself?
How am I increasing my trust in the God
of my understanding by working this step?
How does my surrender deepen in this
step?
What action can I take that shows that I
am entirely ready?
Our Defects of Character
Even after all the work we've done in the Fourth and Fifth Steps, we're still
not entirely
clear at this point about the nature of our defects of character. We're
probably wondering
where, precisely, our character defects end and our character begins within the
complex
structure of our personality. Why do we do the things we do? Is it someone's
fault? When
did we first feel this way? Why? How? Where? If we're not careful, we can
become so
self-obsessed that we lose sight of why we're working a Sixth Step. We need to
focus our
efforts. Our goal is to raise our awareness of our character defects so that we
can become
entirely ready to have them removed, not to analyze their origin or indulge in
a bout of
self-absorption.
Our character defects are indicators of our basic nature. We are likely to find
that we
have the same basic nature as anyone else. We have needs, and we try to get
them met.
For instance, we need love. How we go about getting love is where our defects
come into
play If we lie, cheat, or harm others and degrade ourselves to get love, we are
acting on
defects. As defined in It Works: How and Why, our defects are basic human
traits that
have been distorted by our self-centeredness. With our sponsor's help, we need
to list
each defect we have, describe the ways in which we act on it, look at how it
affects our
lives, and, very importantly, find out what we're feeling when we practice it.
Imagining
what our life would be like without each defect will help us see that we can
live without
them. Some of us take practical action by finding out what the opposite
spiritual principle
would be for each character defect.
List each defect, and give a brief
definition of it.
In what ways do I act on this defect?
When I act on this defect, what effect
does it have on myself and others?
What feelings do I associate with this
defect? Am I trying to suppress certain feelings by
acting on certain defects?
What would my life be like without this
behavior? Which spiritual principle can I apply
instead?
Spiritual Principles
In the Sixth Step, we will focus on commitment and perseverance, willingness,
faith and
trust, and self-acceptance.
At this point in our Sixth Step work, we should be acutely aware of our
shortcomings. In
fact, we're probably so aware of them that, in the course of our daily lives,
we can see
them coming and even stop ourselves from acting on them much of the time. At
times,
our awareness may fade, and we may no longer be as vigilant in watching our
behavior. It
takes an incredible amount of energy to monitor ourselves every second and curb
every
impulse to act out. We'll relax into everyday life until, all of a sudden,
we'll be left feeling
sick and ashamed and wondering how, after all the work we've done, we could
have
possibly done that again.
However, we do not give up. Instead, we make a commitment to our recovery. We
maintain our newly emerging principles despite our setback. We keep taking
steps
forward even though we've taken one or more backward. We're looking for gradual
improvement, not instant faultlessness.
How am I demonstrating my commitment to
recovery today?
By working the first five steps, I have
persevered in my recovery. Why is this quality so
vital to the Sixth Step?
Applying the spiritual principle of willingness means, very simply, that we are
willing to
act differently. It does not necessarily mean that we will act differently or
even that we're
capable of doing so. We can perhaps best illustrate this attitude by an
example. Suppose
we've been dishonest- with our families, with our employers, with our friends -
in many
ways, ranging from the minor to the severe. While it may seem better to become
willing
in "layers," focusing our willingness on the worst or most
destructive forms of dishonesty
first, this step says that we were entirely ready to have all our defects
removed. That
means being willing never to be dishonest again, even in a minor way. This may
seem
like more than we can expect of ourselves, but we only have to do it for today.
It's hard to have this kind of willingness, especially when the apparent
consequences for
mild dishonesty aren't so severe. We may be aware that we're not being entirely
honest,
but we think we're not hurting anyone and we're getting away with it, so why be
concerned about it? But it's this kind of thinking that has perhaps the most
severe spiritual
consequences. It may turn out that no one is obviously harmed by our
dishonesty, and
that no one ever finds out, but the dishonesty reverberates in our spirits from
then on.
Even if we're not consciously aware of it, even if we sleep just fine at night,
the result of
acting on a defect when we have the ability not to is an impairment of our
spiritual
growth. If we continue being unwilling, we'll eventually paralyze our spiritual
growth.
Am I willing to have all my defects of
character removed at this time? If not, why not?
What have I done to show my willingness
today?
The amount of willingness we have to develop in this step requires a
corresponding
amount of faith and trust. We have to believe that a Higher Power is going to
work in our
lives to the exact degree that's necessary. Continuing with the example of
dishonesty, we
have to trust that our Higher Power isn't going to remove the defect of
dishonesty from
our lives to such a degree that we become brutally honest, incapable of
remaining silent
even when speaking the truth would hurt someone. As long as we get out of the
way so
that God can work in our lives, we'll experience the exact degree of spiritual
growth we
need.
To what degree is my fear of what I will
become still present? Has it diminished since I
began working this step?
How am I increasing my trust in the God
of my understanding by working this step?
With words like "entirely" and "all" playing such a
prominent role in this step, it's easy to
become overly self-critical and perfectionistic. We need to remember that even
though
our willingness must be complete, we're not going to become perfect-not today,
not ever.
When we act out on a defect against our will, we need to practice the principle
of selfacceptance.
We need to accept that while we're still capable of acting out, we're also
still
willing to change; with that acknowledgment, we renew our commitment to be
changed.
We've grown exactly as much as we were supposed to for today, and if we were
perfect,
we would have no further need to grow.
Do I accept myself today? What do I like
about myself? What has changed since I've
been working the steps?
Moving On
We may have had fleeting glimpses in the past of what we could become - maybe
during
childhood, maybe during our active addiction. We probably thought either that
life didn't
put us in a place where we could become what we dreamed of, or that we were
just
innately incapable of rising to a higher place. We may once have dreamed of
money, or
status, or position. In the spiritual program of Narcotics Anonymous, we're
more
concerned with spiritual growth. We want to think about qualities we wish we
had, or
about other people we know in recovery who have qualities we wish to emulate.
As we work this step, we begin developing a vision of the person we'd like to
become. If
we have been selfish, we probably have a vision of becoming selfless, maybe by
helping
another addict find recovery or by some other act of selfless giving. If we've
been lazy,
we may see ourselves becoming productive and reaping the rewards of our
efforts. If
we've been dishonest, we may have a dream of the freedom that can be ours when
we no
longer have to spend so much time worrying about being found out. We want to
get from
this step a vision of ourselves and a sense of hope that we can attain that
vision.
What do I see myself doing with the
qualities I wish to attain? What will I do with my
career? What will I do in my spare time? What kind of parent, child, partner,
or friend
will I be? Be specific.
This vision can be our inspiration. Recalling it during the times when we feel
despair, or
when it seems to be taking a long time to reach our goals, will sustain us and
help us
renew our willingness. Our vision is our springboard into Step Seven, where
we'll ask the
God of our understanding to remove our shortcomings.
Step Seven
"We humbly asked Him to remove our shortcomings."
Though each of the Twelve Steps is a separate process unto itself, they all
blend together
to some degree as their parts interact with one another - aspects of Step One
fusing into
Step Two, components of Step Four meshing into the following steps. Perhaps the
finest
line between two steps is the one between Steps Six and Seven. At first glance,
Step
Seven may seem almost an afterthought to Step Six. We spent a great deal of
time and
effort raising our awareness of our character defects in Step Six and getting
to the point
where we were entirely ready to have them removed; now all we need to do is
ask, right?
Not exactly. There's much more to this step than just filing a request with our
Higher
Power and waiting for a response. There's spiritual preparation. There's the
need to
develop an understanding about what "humbly" means in this context.
There's the need to
find a way of asking that fits into our individual spiritual paths. And there's
the need to
practice spiritual principles in the place of character defects.
Preparing To Work Step Seven
We've already done much of the spiritual preparation we'll need to begin Step
Seven. It's
important that we draw the connection between the work we've done and the
results that
work has produced.
The previous steps have all served to sow the seeds of humility in our spirits.
In this step,
those seeds take root and grow. Many of us have difficulty with the concept of
humility,
and while we began addressing this issue in Step Six, it merits attention in
Step Seven,
too. We need to understand what humility is for ~s and how its presence is
revealed in
our lives.
We should not confuse humility with humiliation. When we are humiliated, we are
ashamed; we feel worthless. Humility is almost the complete opposite of this
feeling.
Through working the steps, we've been stripping away layers of denial, ego, and
selfcenteredness.
We have also been building a more positive self-image and practicing
spiritual principles. Before, we couldn't see our strengths because the good,
healthy part
of us was hidden behind our disease. Now we can. That is humility. Some
examples of
how humility is often revealed may help us understand this concept.
We started out in recovery with fixed ideas. Since we've been in recovery,
everything we
believed in the past has been challenged. We've been barraged with new ideas.
For
instance, if we believed we were in control, just the fact that we've wound up
in NA
admitting our powerlessness was probably enough to change our outlook. Because
of our
addiction, we failed to learn the lessons that life itself would have taught us
about how
much control one individual has. Through our abstinence and the working of the
first six
steps, we have learned a great deal about how to live.
Many of us came to NA with a certain "street" mentality. The only way
we knew to get
what we wanted was by approaching it indirectly and manipulating people. We
didn't
realize that we could just be forthright and have the same chance, if not
better, of
fulfilling our needs. We spent years learning to blank our facial expressions,
hide our
compassion, and harden ourselves. By the time we arrived in NA, we were very
good at
it-so good, in fact, that novice addicts were probably looking to our example
the same
way we looked to older addicts when we first started using. We learned to
suppress all
humanity and became, in many cases, completely inhuman.
Removing ourselves from the arena in which such games are played exposed us to
new
ideas. We learned that it was okay to have feelings and to show them. We found
out that
the rules of the street only made sense on the street; in the real world, they
were crazy
and often dangerous. We became softer, more vulnerable. We no longer mistook
kindness for weakness.
Changing these attitudes has a dramatic effect. Oftentimes, it even changes our
physical
appearance. Knotted brows and jaws relax into smiles. Tears flow freely out,
uncovering
our drowning spirit.
Many of us arrived in NA convinced that we were victims of bad luck,
unfavorable
circumstances, and conspiracies to thwart our good intentions. We believed we
were
good people, but profoundly misunderstood. We justified any harm we caused as
selfdefense,
if we were capable of realizing that we caused harm at all. Feelings of
self-pity
went hand-in-hand with that attitude. We reveled in our suffering, and we
secretly knew
that the payoff for our pain was never, ever having to look at our part in
anything.
But the first six steps get us to begin to do just that-we look at our part in
things. Once we
thought that certain situations happened to us; now we see how those situations
were
really created by us. We become aware of all the opportunities we've wasted. We
stop
blaming other people for our lot in life. We begin to see that where we've
ended up has
been determined mostly by the choices we've made.
Humility is a sense of our own humanness. If this is our first experience with
the Seventh
Step, this may be the point when we first feel a sense of compassion for
ourselves. It's
deeply moving to realize for the first time that we're truly just human and
trying our best.
We make decisions, both good and bad, and hope things turn out okay. With this
knowledge about who we are, we also realize that just as we're doing our best,
so are
other people. We feel a real connection with others, knowing that we're all
subject to the
same insecurities and failings and that we all have dreams for the future.
Now we need to acknowledge our own humility and explore how it makes itself
known
in our everyday lives.
Which of my attitudes have changed since
I've been in recovery? Where has the
overblown been deflated, and where has the healthy part of me been uncovered?
How does humility affect my recovery?
How does being aware of my own humility
help when working this step?
Our work in the previous steps has helped us build a relationship with a God of
our own
understanding. That work will pay off in a big way as we proceed with Step
Seven. In
Step Two, we first began to think about a Higher Power that could help us find
recovery
from our addiction. From there, we went on to make our Third Step decision to
trust our
Higher Power with the care of our will and lives. We called upon that Power
many times
to get us through Step Four, and then in the Fifth Step shared with that Power
the most
intimate details of our lives. In Step Six, we discovered that the God of our
understanding
could do more for us than just keep us clean.
How has my understanding of a Higher
Power grown in the previous steps? How has my
relationship with that Power developed?
How has my work on the previous steps
made me ready to work the Seventh Step?
Asking To Have Our Shortcomings Removed
So how do we ask the God of our understanding to remove our shortcomings? The
answer is likely to depend a great deal on what kind of understanding we have
of God.
There are many, many different ways to understand God, so many that we couldn't
possibly provide examples in this guide of how each person's individual
spiritual path
would influence his or her Seventh Step work. Suffice it to say that our step
work should
reflect our own spiritual paths.
As individuals, we might pick a particular personal routine or ritual as our
way of asking
our Higher Power to remove our shortcomings. For the purposes of this guide, we
will
call that prayer." The word "prayer is widely accepted in our
fellowship as a description
of the way we communicate with our Higher Power. The tone of asking is captured
in the
word "humbly." Coming from the place in ourselves that is most
honest, the place that's
closest to our spiritual center, we ask to have our shortcomings removed.
How will I ask the God of my
understanding to remove my shortcomings?
Can other recovering addicts help me
figure out how I'm going to ask? Have I asked them
to share their experience, strength, and hope with me? Have I asked my sponsor
for
guidance?
As with any other aspect of our program, we're not going to ask just once to
have our
shortcomings removed. We'll ask again and again throughout our lifetimes. The
way we
ask is certain to change as our understanding of God changes. Nothing we do at
this point
locks us into one way of working the Seventh Step forever.
Getting Out Of The Way
Most of us realize that we probably need to do something more in this step than
just pray
for our shortcomings to be removed. We need to take some action that will
invite the God
of our understanding to work in our lives. We can't ask God to remove a
shortcoming,
then hang on to it with all our might. The more distance we keep between
ourselves and
our Higher Power, the less we will feel that Power's presence. We have to
maintain the
awareness of ourselves that we gained in the Sixth Step, and add to it an
awareness of
God working in our lives.
How does the spiritual principle of
surrender apply to getting out of the way so a Higher
Power can work in our lives?
What might be the benefits of allowing a
Higher Power to work in my life?
How do I feel, knowing that a Higher
Power is caring for me and working in my life?
Spiritual Principles
In the Seventh Step, we will focus on surrender, trust and faith, patience, and
humility.
In the Seventh Step, we take our surrender to a deeper level. What began in
Step One
with an acknowledgment of our addiction now includes an acknowledgment of the
shortcomings that go along with our addiction. We also take our Second Step
surrender to
a deeper level. We come to believe that our Higher Power can do more than help
us stay
clean. We look to that Power to relieve us of our shortcomings as well. As time
goes by,
we place more and more of our trust in a Higher Power and in the process of
recovery.
Have I accepted my powerlessness over my
shortcomings as well as my addiction?
Expand on this.
How has my surrender deepened?
The spiritual principles of trust and faith are central to the Seventh Step. We
must be sure
enough of our Higher Power to trust that Power with our shortcomings. We have
to
believe our Higher Power is going to do something with them, or how can we ask
with
any faith that they be removed? We must avoid any tendency to keep score of how
we
think God's doing in removing our defects. It's not too hard to see where this
kind of
thinking can lead if we find we still have certain character defects after some
arbitrary
amount of time has passed. Instead, we focus on the action we must take in this
step:
humbly asking, practicing spiritual principles, and getting out of God's way. The
results
of the Seventh Step may not materialize immediately, but they will in time.
Do I believe that my Higher Power will
remove my shortcomings or grant me freedom
from the compulsion to act on them? Do I believe that I'll be a better person
as a result of
working this step?
How does my faith in the God of my
understanding become stronger as a result of
working this step?
Trust and faith alone can never carry us through a lifetime of working this
step; we need
to practice patience, too. Even if it's been a long time since we started
asking for the
removal of a shortcoming, we still must be patient. Maybe, in fact, impatience
is one of
our shortcomings. We can look at the times when we have to wait as gifts - the
times
when we most need to practice the principle of patience. After all, one of the
surest ways
we progress is by rising up over the barriers we run into on our spiritual
path.
Where have I had opportunities for
growth lately? What did I make of them?
Finally, we need to maintain our awareness of the principle of humility, more
than any
other, as we work this step. It's fairly easy to see if we're approaching this
step with
humility by asking ourselves a few questions:
Do I believe that only my Higher Power
can remove my shortcomings? Or have I been
trying to do it myself?
Have I become impatient that my
shortcomings haven't been removed right away, as soon
as I asked? Or am I confident that they will be removed in God's time?
Has my sense of perspective been out of
proportion lately? Have I begun thinking of
myself as more significant or more powerful than I really am?
Moving On
At this point, we may wonder how we're supposed to be feeling. We've asked the
God of
our understanding to remove our shortcomings; we've faithfully practiced the
principles
of our program to the best of our ability; but we may still find ourselves
acting out before
we've had a chance to think, and always struggling with our defects. Sure,
we're no
longer using, and many of the outside circumstances of our lives have probably
gotten
better - our relationships are more stable, perhaps - but have we changed? Have
we
become better people?
In time, we'll find that God has worked in our lives. We may even be startled
by the level
of maturity or spirituality we've demonstrated in handling a situation that in
years past
would have had us acting very unspiritual. One day, we'll realize that some of
the ways
we used to act have become as alien as spiritual principles were when we first
started
practicing them.
After such a revelation, we may begin thinking about the person we were when we
first
came to NA and how little we resemble that person now.
Have there been times when I've been
able to refrain from acting on a character defect
and practice a spiritual principle instead? Do I recognize this as God working
in my life?
Which shortcomings have been removed
from my life or diminished in their power over
me?
Why does the Seventh Step foster a sense
of serenity?
We begin to live more spiritual lives. We stop thinking so much about what
we're going
to get, even from our recovery, and start looking at how we can contribute. The
things we
do to sustain and nourish our spirits become habits; we may even look forward
to them.
We find that we're free to choose how we want to look at any situation in our
lives. We
stop grumbling about small inconveniences as if they were major tragedies. We
become
able to hold up our heads with dignity and maintain our integrity, no matter
what life
presents us. As we begin to get more comfortable with our spiritual selves, our
desire to
heal our relationships will grow. We begin that process in Step Eight.
Step Five
“We admitted to God, to ourselves, and to another human being the exact nature of
our wrongs."
Our Basic Text tells us that "Step Five is not simply a reading of Step Four." Yet we
know that reading our Fourth Step to another human being is certainly part of Step Five.
So what's the rest, the part that's more than simply a reading?
It's the admission we make-to God, to ourselves, and to another human being-that brings
about the spiritual growth connected with this step. We've had some experience with
making admissions already. We've admitted we have a disease; we've admitted we need
help; we've admitted there's a Power that could help us. Drawing on our experience with
these admissions will help us in Step Five.
Many of us finished our Fourth Step with a sense of relief, thinking that the really hard
part was over, only to realize that we still had the Fifth Step to do. That's when the fear
set in.
Some of us were afraid that our sponsor would reject or judge us. Others hesitated
because we didn't want to bother our sponsor with so much. We weren't sure we trusted
our sponsor to keep our secrets.
We may have been concerned about what the inventory might reveal. There might be
something hidden from us that our sponsor would spot immediately - and it probably
wouldn't be anything good. Some of us were afraid of having to re-feel old feelings, and
wondered if there was really any benefit to stirring up the past. Some of us felt that as
long as we hadn't actually spoken our inventories out loud, the contents wouldn't be quite
real.
If we consider all our feelings about the Fifth Step, we may find that we are also
motivated to continue this process by a desire for more recovery. We think about the
people we know who have worked this step. We're struck by their genuineness and by
their ability to connect with others. They aren't always talking about themselves. They're
asking about others, and they're truly interested in knowing the answer. And if we ask
them how they learned so much about relationships with others, they'll probably tell us
that they began learning when they worked Step Five.
Many of us, having worked the Fourth and Fifth Steps before, knew that this process
always resulted in change-in other words, we'd have to stop behaving the same old way!
We may not have been entirely sure we wanted that. On the other hand, many of us knew
we had to change, but were afraid we couldn't.
Two things we need to begin working Step Five are courage and a sense of trust in the
process of recovery. If we have both these things, we'll be able to work through more
specific fears and go through with the admissions we need to make in this step.
Facing Fears
Any of the fears we've talked about here might be ours, or we might have other fears that
plague us. It's essential that we know what our fears are and move forward in spite of
them so that we're able to continue with our recovery.
What reservations do I have about working the Fifth Step?
Do I have any fears at this point? What are they?
No matter what our fears stem from, most of our members have done pretty much the
same things to deal with them: We pray for courage and willingness, read the section
from It Works: How and Why on the Fifth Step, and seek reassurance from other
members. Many of us have had the experience of going to step study meetings and
finding that, coincidentally, the topic always seems to be Step Four or Five. If we make
the effort to share what we're going through, we're sure to get the support we need from
other members. Calling upon the spiritual resources we have developed through working
the previous steps will allow us to proceed with our Fifth Step.
What am I doing to work through my fears about doing a Fifth Step?
How has working the first four steps prepared me to work the Fifth Step?
Admitted To God
The chapter on Step Five in It Works: How and Wzy answers the question about why we
must admit the exact nature of our wrongs to God in addition to admitting them to
ourselves and another human being. In NA, we experience a way of life where the
spiritual meets the everyday, where the ordinary meets the extraordinary. When we admit
the exact nature of our wrongs to the God of our understanding, our admission becomes
more meaningful.
How we make our admission to the God of our understanding depends on the specifics of
our understanding. Some make a formal admission to God apart from the admissions we
make to ourselves and another human being. Others acknowledge or invite the presence
of a Higher Power in some way before going over the inventory with their sponsor. Those
of us whose Higher Power is the spiritual principles of recovery or the power of the NA
Fellowship may have to explore different methods of working this portion of the Fifth
Step. Our sponsor can help with this process. Whatever we do is okay as long as we are
aware that we are also making our admission to a Higher Power.
How will I include the God of my understanding in my Fifth Step?
How is my Third Step decision reaffirmed by working the Fifth Step?
To Ourselves
When we were using, most of us probably had people telling us we had a drug problem
and should get some help. Their comments didn't really matter to us. Or even if they did
matter, it wasn't enough to stop us from using. Not until we admitted our addiction to
ourselves and surrendered to the NA program were we able to stop using. It's just the
same with the admission we make in the Fifth Step. We can have everyone from our
spouse to our employer to our sponsor telling us what we're doing that's working against
us, but until we admit to our own innermost selves the exact nature of our wrongs, we're
not likely to have the willingness or the ability to choose another way.
Can I acknowledge and accept the exact nature of my wrongs?
How will making this admission change the direction of my life?
And To Another Human Being
As addicts, one of the biggest problems we have is telling the difference between our
responsibility and the responsibilities of others. We blame ourselves for catastrophes over
which we have no control. Conversely, we're often in complete denial about how we have
hurt ourselves and others. We overdramatize minor troubles, and we shrug off major
problems we really should be taking a look at. If were not sure what the exact nature of
our wrongs is when we begin our Fifth Step, we'll know by the time we finish-because of
making our admissions to another human being. What we can't see, our listener can, and
he or she will help us sort out what we need to accept as our responsibility and what we
don't.
Most of us asked someone to be our sponsor before we began formally working the steps,
and have been developing a relationship with that person ever since. For most of us, our
sponsor will be the "another human being" we choose to hear our Fifth Step He or she
will help us separate the things that were not our responsibility from the things that were.
The relationship we have been building with our sponsor will give us the trust we need to
have in him or her. The therapeutic value of one addict helping another is often
powerfully demonstrated when our sponsor shares details from his or her own inventory
as we share ours. This goes a long way toward reassuring us that we are not unique.
The trust we must have in the person who is to hear our Fifth Step goes beyond simply
being assured that he or she will keep our confidences. We need to trust that our listener
can respond appropriately to what we are sharing. One of the primary reasons that so
many of us find ourselves choosing our sponsor as the person who will listen to our Fifth
Step is because he or she understands what we're doing and therefore knows just what
kind of support we need during this process. Also, if our sponsor is our listener, it will
help promote continuity when we work the following steps. Still, if for any reason we
choose someone else to hear our Fifth Step admission, his or her "qualifications" are the
same ones we would look for in our sponsor: an ability to be supportive without
minimizing our responsibility, someone who can provide a steadying influence if we
begin to feel overwhelmed during our Fifth Step - in short, someone with compassion,
integrity, and insight.
What qualities does my listener have that are attractive to me?
How will his or her possession of these qualities help me make my admissions more
effectively?
For most of us, developing an honest relationship is something new. We're very good at
running away from relationships the first time someone tells us a painful truth. We're also
good at having polite, distant interactions with no real depth. The Fifth Step helps us to
develop honest relationships. We tell the truth about who we are - then, the hard part: we
listen to the response. Most of us have been terrified of having a relationship like this.
The Fifth Step gives us a unique opportunity to try such a relationship in a safe context.
We can be pretty much assured that we won't be judged.
Am I willing to trust the person who is to hear my Fifth Step?
What do I expect from that person?
How will working the Fifth Step help me begin to develop new ways of having
relationships?
The Exact Nature of Our Wrongs
Another way to ensure that our Fifth Step is "not simply a reading of Step Four" is to
focus on what we are supposed to be admitting: the exact nature of our wrongs. There is a
diversity of experience in our fellowship about what, precisely, is "the exact nature of our
wrongs. Most of us agree that, in working Step Five, we should be focusing our attention
on what's behind the patterns of our addiction and the reasons we acted out in the ways
we did. Identifying the exact nature of our wrongs is often something that happens while
we're sharing our inventory. Sometimes the repetition of the same type of situation will
reveal the exact nature of that situation. Why do we, for example, keep choosing to
involve ourselves with people who don't have our best interests at heart? Why do we keep
approaching every relationship we have as though our very lives depended on having the
upper hand? Why do we feel threatened by new experiences, and so keep avoiding them?
Finding the common thread in our own patterns will lead us right to the exact nature of
our wrongs.
At some point in this process, we will probably begin calling certain patterns of behavior
our "character defects." Though it won't be until the Sixth Step that we begin an in-depth
examination of how each one of our defects plays a role in keeping us sick, it certainly
won't hurt to allow this knowledge to begin forming in us now.
How does the exact nature of my wrongs differ from my actions?
Why do I need to admit the exact nature of my wrongs, and not just the wrongs
themselves?
Spiritual Principles
In the Fifth Step, we will focus on trust, courage, self-honesty, and commitment.
Practicing the spiritual principle of trust is essential if we are to get through the Fifth
Step. As mentioned above, we will probably have some experience with our sponsor that
allows us to trust him or her enough to go ahead with this step; but what about the more
profound issues that arise when we wonder if working this step will really do any good?
We have to trust a process as well as another person. The connection between the Fifth
Step and our spiritual development isn't always clear to us. This doesn't mean that the
connection is any less real, but it may make it harder for us to trust the process.
Do I believe that working the Fifth Step will somehow make my life better? How?
Courage is one principle we'll have to practice just to get started on this step. We'll
probably need to continue drawing on our courage periodically throughout our work on
this step. When we replace the phone on its hook just as we are about to call our sponsor
for an appointment to make our admissions, we're feeling fear and we need to practice
courage. When we're sharing our inventory and we see a paragraph that we just can't tell
anyone about, we need to face that moment of fear with courage and go ahead with
sharing all of our inventory. When we've just shared something excruciatingly painful,
and our feelings of vulnerability are so overwhelming that we want to shut down before
we hear what our sponsor has to say, we're at a defining moment in our recovery and we
need to choose the courageous path. Doing so will influence the future course of our
lives. Each time we feel fear, we remind ourselves that giving in to it has rarely had
anything but negative consequences in our lives, and doing so this time won't be any
different. Such a reminder should be sufficient to motivate us to gather our courage.
What are some of the ways in which I can find the courage I need to work this step?
How does practicing the principle of courage in working this step affect my whole
recovery?
Have I set a time and place for my Fifth Step? When and where?
Practicing the principle of self-honesty is essential when we admit to ourselves the exact
nature of our wrongs. Just as we mustn't disassociate ourselves from our emotions simply
because we're afraid of our listener's response, so we can't afford to shut down our own
reactions. We must allow ourselves to experience the natural and human reaction to the
subject under discussion: our lives as addicts. Our lives have been sad. We've missed out
on a lot because of our addiction. We've hurt people we loved because of our addiction.
These realizations are painful. However, if we pay close attention, we'll probably
recognize another feeling that's beginning to form in the wake of the pain: hope.
We've finally stopped using over our feelings, running away from our feelings, and
shutting down because of our feelings; now, for the first time, we have a chance to walk
through our feelings, even the painful ones, with courage. Doing so will, in the long run,
make us feel better about ourselves. This is one of the paradoxes that we often find in
recovery. What begins in pain ends in joy and serenity.
How have I avoided self-honesty in the past? What am I doing to practice it now?
How is a more realistic view of myself connected to humility?
How does practicing the principle of self-honesty help me accept myself?
The principle of commitment is demonstrated by the action we take in this step. Many of
us have made so-called "commitments" in our lives, commitments to which we had no
intention of sticking to in tough times; our "commitments" were made solely for the sake
of convenience. With each step we've taken in the program of NA, we've deepened our
real, practical commitment to the program. Getting a sponsor, working the steps, finding
a home group and going to its meetings - each one of these actions demonstrates that
we're committed to our recovery in a practical, meaningful way.
How does sharing my inventory with my sponsor further my commitment to the NA
program?
Moving On
One of the many benefits we get from working Step Five is a sense of self-acceptance.
We clearly recognize who we are today, and accept ourselves without reservation. Just
because we're lacking in certain areas doesn't mean we're worthless. We begin to see that
we have both assets and defects. We're capable of great good - and of inflicting great
harm. There are aspects of our personalities that make us very special. Our experiences,
even the negative ones, have often contributed to the development of the very best parts
of us. For the first time, we're able to acknowledge that we're okay just as we are, right at
this moment. But accepting ourselves as we are today doesn't mean we can relax and stop
striving for improvement. True self-acceptance includes accepting what we're lacking. It
wouldn't be self-acceptance if we believed we had no further growing to do - it would be
denial. So we acknowledge what we're lacking, and we make a commitment to work on
it. If we want to be more compassionate, we work on it by practicing the principle of
compassion. If we want to be better educated, we take the time to learn. If we want to
have more friends, we take the time to develop our relationships.
How has working Step Five increased my humility and self-acceptance?
As we finish Step Five, we may feel a sense of relief; we've unburdened ourselves by
sharing what we previously had put a lot of energy into hiding or suppressing. It is true
that our "defects... die in the light of exposure." Exposure to the light brings a sense of
freedom that we feel no matter what the outer circumstances of our lives may be like.
All of our relationships begin to change as a result of working this step. We especially
need to acknowledge how much our relationship with ourselves, with a Higher Power,
and with other people have changed:
How has my relationship with a Higher Power changed as a result of working the Fifth
Step?
How has my relationship with my sponsor changed as a result of working the Fifth Step?
How has my view of myself changed as a result of working this step?
To what extent have I developed love and compassion for myself and others?
Along with a sense of relief, our weariness with our character defects has probably
reached a peak. This will translate easily into a state of being entirely ready-just what we
need to begin Step Six!
“We admitted to God, to ourselves, and to another human being the exact nature of
our wrongs."
Our Basic Text tells us that "Step Five is not simply a reading of Step Four." Yet we
know that reading our Fourth Step to another human being is certainly part of Step Five.
So what's the rest, the part that's more than simply a reading?
It's the admission we make-to God, to ourselves, and to another human being-that brings
about the spiritual growth connected with this step. We've had some experience with
making admissions already. We've admitted we have a disease; we've admitted we need
help; we've admitted there's a Power that could help us. Drawing on our experience with
these admissions will help us in Step Five.
Many of us finished our Fourth Step with a sense of relief, thinking that the really hard
part was over, only to realize that we still had the Fifth Step to do. That's when the fear
set in.
Some of us were afraid that our sponsor would reject or judge us. Others hesitated
because we didn't want to bother our sponsor with so much. We weren't sure we trusted
our sponsor to keep our secrets.
We may have been concerned about what the inventory might reveal. There might be
something hidden from us that our sponsor would spot immediately - and it probably
wouldn't be anything good. Some of us were afraid of having to re-feel old feelings, and
wondered if there was really any benefit to stirring up the past. Some of us felt that as
long as we hadn't actually spoken our inventories out loud, the contents wouldn't be quite
real.
If we consider all our feelings about the Fifth Step, we may find that we are also
motivated to continue this process by a desire for more recovery. We think about the
people we know who have worked this step. We're struck by their genuineness and by
their ability to connect with others. They aren't always talking about themselves. They're
asking about others, and they're truly interested in knowing the answer. And if we ask
them how they learned so much about relationships with others, they'll probably tell us
that they began learning when they worked Step Five.
Many of us, having worked the Fourth and Fifth Steps before, knew that this process
always resulted in change-in other words, we'd have to stop behaving the same old way!
We may not have been entirely sure we wanted that. On the other hand, many of us knew
we had to change, but were afraid we couldn't.
Two things we need to begin working Step Five are courage and a sense of trust in the
process of recovery. If we have both these things, we'll be able to work through more
specific fears and go through with the admissions we need to make in this step.
Facing Fears
Any of the fears we've talked about here might be ours, or we might have other fears that
plague us. It's essential that we know what our fears are and move forward in spite of
them so that we're able to continue with our recovery.
What reservations do I have about working the Fifth Step?
Do I have any fears at this point? What are they?
No matter what our fears stem from, most of our members have done pretty much the
same things to deal with them: We pray for courage and willingness, read the section
from It Works: How and Why on the Fifth Step, and seek reassurance from other
members. Many of us have had the experience of going to step study meetings and
finding that, coincidentally, the topic always seems to be Step Four or Five. If we make
the effort to share what we're going through, we're sure to get the support we need from
other members. Calling upon the spiritual resources we have developed through working
the previous steps will allow us to proceed with our Fifth Step.
What am I doing to work through my fears about doing a Fifth Step?
How has working the first four steps prepared me to work the Fifth Step?
Admitted To God
The chapter on Step Five in It Works: How and Wzy answers the question about why we
must admit the exact nature of our wrongs to God in addition to admitting them to
ourselves and another human being. In NA, we experience a way of life where the
spiritual meets the everyday, where the ordinary meets the extraordinary. When we admit
the exact nature of our wrongs to the God of our understanding, our admission becomes
more meaningful.
How we make our admission to the God of our understanding depends on the specifics of
our understanding. Some make a formal admission to God apart from the admissions we
make to ourselves and another human being. Others acknowledge or invite the presence
of a Higher Power in some way before going over the inventory with their sponsor. Those
of us whose Higher Power is the spiritual principles of recovery or the power of the NA
Fellowship may have to explore different methods of working this portion of the Fifth
Step. Our sponsor can help with this process. Whatever we do is okay as long as we are
aware that we are also making our admission to a Higher Power.
How will I include the God of my understanding in my Fifth Step?
How is my Third Step decision reaffirmed by working the Fifth Step?
To Ourselves
When we were using, most of us probably had people telling us we had a drug problem
and should get some help. Their comments didn't really matter to us. Or even if they did
matter, it wasn't enough to stop us from using. Not until we admitted our addiction to
ourselves and surrendered to the NA program were we able to stop using. It's just the
same with the admission we make in the Fifth Step. We can have everyone from our
spouse to our employer to our sponsor telling us what we're doing that's working against
us, but until we admit to our own innermost selves the exact nature of our wrongs, we're
not likely to have the willingness or the ability to choose another way.
Can I acknowledge and accept the exact nature of my wrongs?
How will making this admission change the direction of my life?
And To Another Human Being
As addicts, one of the biggest problems we have is telling the difference between our
responsibility and the responsibilities of others. We blame ourselves for catastrophes over
which we have no control. Conversely, we're often in complete denial about how we have
hurt ourselves and others. We overdramatize minor troubles, and we shrug off major
problems we really should be taking a look at. If were not sure what the exact nature of
our wrongs is when we begin our Fifth Step, we'll know by the time we finish-because of
making our admissions to another human being. What we can't see, our listener can, and
he or she will help us sort out what we need to accept as our responsibility and what we
don't.
Most of us asked someone to be our sponsor before we began formally working the steps,
and have been developing a relationship with that person ever since. For most of us, our
sponsor will be the "another human being" we choose to hear our Fifth Step He or she
will help us separate the things that were not our responsibility from the things that were.
The relationship we have been building with our sponsor will give us the trust we need to
have in him or her. The therapeutic value of one addict helping another is often
powerfully demonstrated when our sponsor shares details from his or her own inventory
as we share ours. This goes a long way toward reassuring us that we are not unique.
The trust we must have in the person who is to hear our Fifth Step goes beyond simply
being assured that he or she will keep our confidences. We need to trust that our listener
can respond appropriately to what we are sharing. One of the primary reasons that so
many of us find ourselves choosing our sponsor as the person who will listen to our Fifth
Step is because he or she understands what we're doing and therefore knows just what
kind of support we need during this process. Also, if our sponsor is our listener, it will
help promote continuity when we work the following steps. Still, if for any reason we
choose someone else to hear our Fifth Step admission, his or her "qualifications" are the
same ones we would look for in our sponsor: an ability to be supportive without
minimizing our responsibility, someone who can provide a steadying influence if we
begin to feel overwhelmed during our Fifth Step - in short, someone with compassion,
integrity, and insight.
What qualities does my listener have that are attractive to me?
How will his or her possession of these qualities help me make my admissions more
effectively?
For most of us, developing an honest relationship is something new. We're very good at
running away from relationships the first time someone tells us a painful truth. We're also
good at having polite, distant interactions with no real depth. The Fifth Step helps us to
develop honest relationships. We tell the truth about who we are - then, the hard part: we
listen to the response. Most of us have been terrified of having a relationship like this.
The Fifth Step gives us a unique opportunity to try such a relationship in a safe context.
We can be pretty much assured that we won't be judged.
Am I willing to trust the person who is to hear my Fifth Step?
What do I expect from that person?
How will working the Fifth Step help me begin to develop new ways of having
relationships?
The Exact Nature of Our Wrongs
Another way to ensure that our Fifth Step is "not simply a reading of Step Four" is to
focus on what we are supposed to be admitting: the exact nature of our wrongs. There is a
diversity of experience in our fellowship about what, precisely, is "the exact nature of our
wrongs. Most of us agree that, in working Step Five, we should be focusing our attention
on what's behind the patterns of our addiction and the reasons we acted out in the ways
we did. Identifying the exact nature of our wrongs is often something that happens while
we're sharing our inventory. Sometimes the repetition of the same type of situation will
reveal the exact nature of that situation. Why do we, for example, keep choosing to
involve ourselves with people who don't have our best interests at heart? Why do we keep
approaching every relationship we have as though our very lives depended on having the
upper hand? Why do we feel threatened by new experiences, and so keep avoiding them?
Finding the common thread in our own patterns will lead us right to the exact nature of
our wrongs.
At some point in this process, we will probably begin calling certain patterns of behavior
our "character defects." Though it won't be until the Sixth Step that we begin an in-depth
examination of how each one of our defects plays a role in keeping us sick, it certainly
won't hurt to allow this knowledge to begin forming in us now.
How does the exact nature of my wrongs differ from my actions?
Why do I need to admit the exact nature of my wrongs, and not just the wrongs
themselves?
Spiritual Principles
In the Fifth Step, we will focus on trust, courage, self-honesty, and commitment.
Practicing the spiritual principle of trust is essential if we are to get through the Fifth
Step. As mentioned above, we will probably have some experience with our sponsor that
allows us to trust him or her enough to go ahead with this step; but what about the more
profound issues that arise when we wonder if working this step will really do any good?
We have to trust a process as well as another person. The connection between the Fifth
Step and our spiritual development isn't always clear to us. This doesn't mean that the
connection is any less real, but it may make it harder for us to trust the process.
Do I believe that working the Fifth Step will somehow make my life better? How?
Courage is one principle we'll have to practice just to get started on this step. We'll
probably need to continue drawing on our courage periodically throughout our work on
this step. When we replace the phone on its hook just as we are about to call our sponsor
for an appointment to make our admissions, we're feeling fear and we need to practice
courage. When we're sharing our inventory and we see a paragraph that we just can't tell
anyone about, we need to face that moment of fear with courage and go ahead with
sharing all of our inventory. When we've just shared something excruciatingly painful,
and our feelings of vulnerability are so overwhelming that we want to shut down before
we hear what our sponsor has to say, we're at a defining moment in our recovery and we
need to choose the courageous path. Doing so will influence the future course of our
lives. Each time we feel fear, we remind ourselves that giving in to it has rarely had
anything but negative consequences in our lives, and doing so this time won't be any
different. Such a reminder should be sufficient to motivate us to gather our courage.
What are some of the ways in which I can find the courage I need to work this step?
How does practicing the principle of courage in working this step affect my whole
recovery?
Have I set a time and place for my Fifth Step? When and where?
Practicing the principle of self-honesty is essential when we admit to ourselves the exact
nature of our wrongs. Just as we mustn't disassociate ourselves from our emotions simply
because we're afraid of our listener's response, so we can't afford to shut down our own
reactions. We must allow ourselves to experience the natural and human reaction to the
subject under discussion: our lives as addicts. Our lives have been sad. We've missed out
on a lot because of our addiction. We've hurt people we loved because of our addiction.
These realizations are painful. However, if we pay close attention, we'll probably
recognize another feeling that's beginning to form in the wake of the pain: hope.
We've finally stopped using over our feelings, running away from our feelings, and
shutting down because of our feelings; now, for the first time, we have a chance to walk
through our feelings, even the painful ones, with courage. Doing so will, in the long run,
make us feel better about ourselves. This is one of the paradoxes that we often find in
recovery. What begins in pain ends in joy and serenity.
How have I avoided self-honesty in the past? What am I doing to practice it now?
How is a more realistic view of myself connected to humility?
How does practicing the principle of self-honesty help me accept myself?
The principle of commitment is demonstrated by the action we take in this step. Many of
us have made so-called "commitments" in our lives, commitments to which we had no
intention of sticking to in tough times; our "commitments" were made solely for the sake
of convenience. With each step we've taken in the program of NA, we've deepened our
real, practical commitment to the program. Getting a sponsor, working the steps, finding
a home group and going to its meetings - each one of these actions demonstrates that
we're committed to our recovery in a practical, meaningful way.
How does sharing my inventory with my sponsor further my commitment to the NA
program?
Moving On
One of the many benefits we get from working Step Five is a sense of self-acceptance.
We clearly recognize who we are today, and accept ourselves without reservation. Just
because we're lacking in certain areas doesn't mean we're worthless. We begin to see that
we have both assets and defects. We're capable of great good - and of inflicting great
harm. There are aspects of our personalities that make us very special. Our experiences,
even the negative ones, have often contributed to the development of the very best parts
of us. For the first time, we're able to acknowledge that we're okay just as we are, right at
this moment. But accepting ourselves as we are today doesn't mean we can relax and stop
striving for improvement. True self-acceptance includes accepting what we're lacking. It
wouldn't be self-acceptance if we believed we had no further growing to do - it would be
denial. So we acknowledge what we're lacking, and we make a commitment to work on
it. If we want to be more compassionate, we work on it by practicing the principle of
compassion. If we want to be better educated, we take the time to learn. If we want to
have more friends, we take the time to develop our relationships.
How has working Step Five increased my humility and self-acceptance?
As we finish Step Five, we may feel a sense of relief; we've unburdened ourselves by
sharing what we previously had put a lot of energy into hiding or suppressing. It is true
that our "defects... die in the light of exposure." Exposure to the light brings a sense of
freedom that we feel no matter what the outer circumstances of our lives may be like.
All of our relationships begin to change as a result of working this step. We especially
need to acknowledge how much our relationship with ourselves, with a Higher Power,
and with other people have changed:
How has my relationship with a Higher Power changed as a result of working the Fifth
Step?
How has my relationship with my sponsor changed as a result of working the Fifth Step?
How has my view of myself changed as a result of working this step?
To what extent have I developed love and compassion for myself and others?
Along with a sense of relief, our weariness with our character defects has probably
reached a peak. This will translate easily into a state of being entirely ready-just what we
need to begin Step Six!
Step Ten
"We continued to take personal inventory and when we were wrong promptly
admitted it."
Through working the first nine steps, our lives have changed dramatically - way beyond
what we expected when we first came to Narcotics Anonymous. We've become more
honest, humble, and concerned about others, less fearful, selfish, and resentful. But even
such profound changes aren't guaranteed to be permanent. Because we have the disease
of addiction, we can always return to what we were before. Recovery has a price - it
demands our vigilance. We have to continue doing all the things we have been doing for
our recovery so far. We have to continue to be honest, to have trust and faith, to pay
attention to our actions and reactions and to assess how those are working for us or
against us. We also have to pay attention to how our actions affect others, and when the
effects are negative or harmful, promptly step forward and take responsibility for the
harm caused and for repairing it. In short, we have to continue to take personal inventory
and promptly admit our wrongs.
As you can see, the Tenth Step has us repeat much of the work we did in Steps Four
through Nine, though in a much-shortened format. The format suggested in this guide is
one that covers in a general way the elements of a personal inventory. Some of us may
find that we need to add questions that focus on specific areas that are affecting our
individual recovery to the questions already in this guide. We may find some additional
areas upon which to focus from IP #9, Living the Program. Our sponsor may have
specific direction for us on this point. As noted before, this guide is meant to be a starting
point, not the final word on any of the steps.
Why is a Tenth Step necessary?
What is the purpose of continuing to take personal inventory?
How can my sponsor help me?
Feeling versus Doing
We use Step Ten to create and maintain a continuous awareness of what we're feeling,
thinking, and, even more importantly, what we're doing. Before we begin a regular
pattern of personal inventory, it's imperative that we understand what we are assessing. It
won't do much good to make a list of our feelings without tying them to the actions that
they generate or fail to generate. We may often be feeling very badly though behaving
very well, or vice versa.
For instance, an NA member walks into her home group. "How are you?" someone asks.
"Terrible," she replies.
Of course, this member is referring to the way she feels. She can't possibly be referring to
what she's doing, because she is behaving very well indeed: She's going to a meeting,
honestly expressing how she feels, and reaching out to another member who will be
supportive.
On the other hand, we may be busy indulging our impulses and acting on character
defects. On the surface, we may feel very good. It usually takes a while before we notice
the emptiness that goes along with living this way. We're avoiding the work that will help
us stay clean. We're indulging our impulses, and taking the easy way out. And we know
where this will take us!
The Tenth Step will keep us aware of ourselves so we don't end up going to either
extreme. We don't have to beat ourselves up because we feel badly. We can instead focus
on the positive action we're taking. It may even turn out that by shifting our focus this
way, we'll wind up feeling better, too. Staying aware of what we're doing helps us see
patterns of destruction long before they become entrenched, so we don't wind up feeling
good at the cost of what's good for us.
We as addicts also tend to make judgments about what we are feeling. Anything that feels
bad we immediately want to stop. We often don't take into account that the way we're
feeling makes perfect sense when we consider the circumstances.
For instance, many of us have problems being angry. We don't like the way it feels. We
judge it, concluding we have no right to feel that way, and then we do our very best to
suppress our angry feelings. Yet, we may be experiencing a situation that would make
anyone angry. Perhaps we're in a relationship with someone who constantly fails to treat
us with respect. Perhaps we've been passed over for several well-deserved promotions at
work. Our response to these situations is anger. We've been treated poorly - of course
we're angry. Now comes the moment when our recovery can propel us forward into
greater self-respect or our disease can drag us down into a thick fog of depression and
resentment.
It all has to do with how we respond to our anger. If we scream and curse and throw
things, we'll destroy any possibility of making our relationship or job situation better. If
we do nothing and bury our feelings of anger, we'll become depressed and resentful, and
that won't improve our situation either. But if we take positive action aimed at improving
the situation, it may get better; at the very least, we'll know when it's time to leave and be
able to do so without regrets.
Sometimes the only thing we need to do with our feelings is feel them. We don't need to
react to them. For instance, if we've lost someone, we are going to feel sorrow. Our
sorrow may go on for a long time. It will lift when we've grieved sufficiently. We can't
afford to let our sorrow drag us down to the point where we can't go on with our lives,
but we should expect to be affected. We may be easily distracted or have a hard time
participating in activities that are supposed to be enjoyable. We need to strike a balance
between being in denial of our feelings and letting them overwhelm us; we don't want to
go to either extreme. This seems like a simple concept- almost as if it could go without
saying-but many of our members share that it takes years of recovery before we're able to
achieve a balance most of the time.
So the Tenth Step grants us the freedom to feel our feelings by helping us see the
difference between feeling and doing.
Are there times in my life when I am confused about the difference between my feelings
and my actions? Expand on this.
Right and Wrong
The Tenth Step tells us that we have to promptly admit when we're wrong. The step
seems to assume that we know when we're wrong, but the fact is that most of us don't-at
least not right away. It takes the consistent practice of taking a personal inventory for us
to become proficient at figuring out when we're wrong.
Let's face it. When we were new in recovery, we had been at odds with the rest of the
world for some time. As the Basic Text says, our "living skills were reduced to the
animal level." We didn't know how to communicate with others well. We began to learn
in recovery, but in the process1 we made a lot of mistakes. Many of us went through a
period of time when we became very rigid about the values we had developed in
recovery. We applied that rigidity not only to ourselves, but to everyone around us. We
thought it was principled and correct to confront those whose behavior was
"unacceptable." In truth, it was our behavior that was unacceptable. We were selfrighteous
and overbearing. We were wrong.
Or some of us, after years of serving as a doormat for everyone to walk across, decided
our recovery required that we become assertive. But we went too far. We demanded that
everyone treat us perfectly all the time. No one could have a bad day and fail to return
our phone call. No one was allowed to be emotionally unavailable to us for any length of
time. We angrily demanded perfect service at the places we did business. We weren't
being assertive. We were being immature and belligerent. We were wrong.
We can even end up being wrong if someone hurts us. How? Say our sponsor says
something very hurtful to us. Instead of taking it up with our sponsor, we talk to ten or
twelve of our closest friends at the next three meetings we go to. Before the week is
through, half our local NA community is talking about the rotten thing so-and-so said to
one of his sponsees -and that's if the story stayed as it was originally! So the situation
started out with us having done no wrong, but ended up with us being responsible for
damaging our sponsor's reputation in the program-the place where he needs, as much as
we do, to be allowed to make mistakes and recover at his own pace.
Have there been some times in my recovery when I've been wrong and not been aware of
it until later? What were they?
How do my wrongs affect my own life? Others' lives?
It's hard enough to figure out when we're wrong; admitting our wrongs can be even more
challenging. Just like in the Ninth Step, we have to be careful that we aren't doing more
damage by making the admission.
For instance, many of us realize we've hurt someone close to us-perhaps because the
person stopped speaking to us-but aren't quite sure what we said or did wrong. Rather
than taking the time to reflect on what we might have done, or ask the person, we decide
we'll just cover all eventualities and make a blanket admission. We approach the person
and say, "Please forgive me for anything I've ever, in all the time we've known each
other, done to offend you or hurt you.
The Tenth Step requires that we take the time for personal reflection for instances just
like this. Chances are that if we think about when the person's attitude toward us changed,
and think about our behavior immediately preceding that change, we'll know what we did
wrong. It might be painful or embarrassing to think about; it definitely takes effort, but so
do all the steps. Laziness is a character defect like any other, and we can't afford to act on
it. Then again, if we're truly stumped, if we just can't pinpoint anything we might have
said or done that was harmful, there's nothing wrong with approaching the person and
saying we've noticed that he or she seems to be angry or upset with us, that we care about
our relationship with that person, and want to hear what he or she has to say. Most of us
are afraid of what we'll hear in a situation like this, but we can't let our fear stop us from
working Step Ten.
There's another way we can render our admission of wrong completely ineffective: admit
we're wrong and then immediately point out what the other person did first that made us
act as we did. For instance, say one of our children used poor manners, so we yelled at
her and called her a name. Now when we admit we were wrong, if we tell our child that
her behavior made us act the way we did, we've just delivered a message that justified our
first wrong, thus making ourselves doubly wrong.
Unlike the process contained in Steps Four through Nine, when we go through events
from the past, Step Ten is designed to keep us current. We don't want to let unresolved
wrongs pile up. We need to try our very best to stay abreast of what we're doing. Most of
our work will be done by making constant adjustments to our outlook. If we find
ourselves becoming negative and complaining all the time, we might want to spend some
time thinking about the things for which we are grateful. We need to pay attention to the
way we react when we've done something wrong. Is it our first impulse to make an
excuse? Are we claiming to be victims of someone's negative influence - or of our
disease? All excuses aside, we are responsible for what we do. It may very well be that
our character defects got the better of us, but that doesn't excuse our behavior. We need to
accept responsibility, and continue to be willing to have our shortcomings removed.
"When we were wrong promptly admitted it" -what does this mean to me?
Have there been times in my recovery when I've made situations worse by talking to
someone before I should have or blaming my behavior on someone else? What were
they?
How does promptly admitting my wrongs help me change my behavior?
Step Ten points out the need to continue taking personal inventory and seems to assert
that we do this solely to find out when we're wrong. But how can we identify the times
we're wrong unless we also have times we're right as a basis for comparison. Identifying
the times we do things right and forming personal values are as much a part of personal
inventory as identifying our liabilities. Most of us have a very difficult time with the
concept of being right. We think of the times we vigorously defended an opinion because
we just knew we were right, but in light of our recovery, we've come to understand that
trampling over others in a discussion makes us wrong. Or we think of our personal
values. We know they're right for us, but if we began insisting that others live them, we
would no longer be right, but self-righteous. So how do we get comfortable with being
right? First and foremost, by working the Sixth and Seventh Steps so that our character
defects don't turn our positive acts into negative acts. Then, we have to realize that it will
probably take some time, and some trial and error, before we are completely comfortable
in our new lives in recovery.
Have there been situations in my recovery in which I felt uncomfortable about
acknowledging something I had done well? Describe.
How Often Should We Take A Personal Inventory?
It Works: How and Why tells us that while our goal is to maintain continuous awareness
of ourselves throughout each day, it's very helpful to sit down at the end of each day and
"work" this step. We need the consistency of doing something every day for it to become
a habit and to internalize the spiritual principles of the activity. As we stay clean and our
days of continuous abstinence turn into weeks and months and years, we'll find that
taking a personal inventory has become second nature. We'll find that keeping track of
our spiritual fitness comes naturally, without our having to think too much about it. We'll
notice right away when we're headed in a direction we don't want to go or about to
engage in a behavior that's sure to cause harm. We become able to correct it. So, the
frequency of our formal efforts to take personal inventory may depend on our experience
with recovery. In the beginning, some of us sat down at the beginning of our day, the end
of our day, or even both times and went through IP #9, Living the Program, or something
similar and "took our spiritual temperature." The point is that we want to keep at it until it
becomes a habit, until it's second nature to continuously monitor our recovery and our
spiritual state, notice when we're going off-course right away, and work to change it.
Why is it important to continue to take personal inventory until it becomes second
nature?
A Personal Inventory
The following questions address the general areas we want to look at in a personal
inventory. There may be times when our sponsor wants us to do an inventory on a
specific area of our lives, such as romantic relationships or our patterns at work, or our
sponsor may have specific questions to add to this. We should always consult our sponsor
on any step work we're doing.
Have I reaffirmed my faith in a loving, caring God today?
Have I sought out the guidance of my Higher Power today? How?
What have I done to be of service to God and the people around me?
Has God given me anything to be grateful for today?
Do I believe that my Higher Power can show me how to live and better align myself with
the will of that power?
Do I see any "old patterns" in my life today? If so, which ones?
Have I been resentful, selfish, dishonest, or afraid?
Have I set myself up for disappointment?
Have I been kind and loving toward all?
Have I been worrying about yesterday or tomorrow?
Did I allow myself to become obsessed about anything?
Have I allowed myself to become too hungry, angry, lonely, or tired?
Am I taking myself too seriously in any area of my life?
Do I suffer from any physical, mental, or spiritual problems?
Have I kept something to myself that I should have discussed with my sponsor?
Did I have any extreme feelings today? What were they and why did I have them?
What are the problem areas in my life today?
Which defects played a part in my life today? How?
Was there fear in my life today?
What did I do today that I wish I hadn't done?
What didn't I do today that I wish I had done?
Am I willing to change?
Has there been conflict in any of my relationships today? What?
Am I maintaining personal integrity in my relations with others?
Have I harmed myself or others, either directly or indirectly, today? How?
Do I owe any apologies or amends?
Where was I wrong? If I could do it over again, what would I do differently? How might
I do better next time?
Did I stay clean today?
Was I good to myself today?
What were the feelings I had today? How did I use them to choose principle-centered
action?
What did I do to be of service to others today?
What have I done today about which I feel positive?
What has given me satisfaction today?
What did I do today that I want to be sure I repeat?
Did I go to a meeting or talk to another recovering addict today?
What do I have to be grateful for today?
Spiritual Principles
In the Tenth Step, we will focus on self-discipline, honesty and integrity.
Self-discipline is essential to our recovery. When we were using, we were self-seeking
and self-absorbed. We always took the easy way out, giving in to our impulses, ignoring
any opportunity for personal growth. If there was anything in our lives that required a
regular commitment, chances are that we only followed through if it wasn't too hard, if it
didn't get in the way of our self-indulgence, or if we happened to feel like it.
The self-discipline of recovery calls on us to do certain things regardless of how we feel.
We need to go to meetings regularly even if we're tired, busy at work, having fun, or
filled with despair; we need to go regularly even when - especially when -we re feeling
hostile toward the demands that recovery makes on us. We go to meetings, call our
sponsor, and work with others because we have decided we want recovery in NA, and
those things are the actions that will help assure our continued recovery. Sometimes we're
enthusiastic about these activities. Sometimes it takes every bit of willingness we possess
to continue with them. Sometimes they become so woven into our daily existence, we're
hardly aware that we're doing them.
Why is the principle of self-discipline necessary in this step?
How can practicing the principle of self-discipline in this step affect my entire recovery?
The principle of honesty originates in Step One, and is brought to fruition in Step Ten.
We are usually nothing less than amazed at the range and depth of our honesty by this
point in our recovery. Where before we may have had honest hindsight, able to see our
true motives long after a situation was over, we are now able to be honest with ourselves,
about ourselves, while the situation is still occurring.
How does being aware of my wrongs (self-honesty) help me change my behavior?
The principle of integrity can be quite complex, but it is integrity, more than anything
else, that commands our ability to practice other principles. In fact, integrity is knowing
which principles we need to practice in a given situation, and in what measure. For
instance, we're standing outside a meeting one night, and happen to be part of a group
that begins gossiping about someone else in the program. Let's say they're discussing the
affair our best friend's spouse is having, and we know it to be true because we heard it
from our best friend the previous night. Knowing what to do in this situation will
probably take every ounce of integrity we possess. So which spiritual principles do we
need in this situation? Honesty? Tolerance? Respect? Restraint? It's probably our first
impulse to rush in, condemning the gossip because we know how much it would hurt our
friend to have such private matters discussed publicly. But by doing so, we may confirm
the gossip's truth and so hurt our friend more, or we may end up self-righteously
humiliating the people involved in the gossip. Most of the time, it isn't necessary to prove
we have integrity by confronting a situation we don't approve of. There are a couple of
things we could do in this situation. We could either change the subject, or we could
excuse ourselves and walk away. Either of these choices would send a subtle message
about our feelings, and at the same time, allow us to be true to our own principles and
spare our friend as much as possible.
What situations in my recovery have called on me to practice the principle of integrity?
How have I responded? Which times have I felt good about my response, and which
times have I not?
Moving On
One of the most wonderful things about the Tenth Step is that the more we work it, the
less we'll need the second half of it. In other words, we won't find ourselves in the wrong
as often. When we come to recovery, most of us have never been able to have any kind of
long-term relationship, certainly not any in which we resolved our conflicts in a healthy
and mutually respectful way. Some of us had raging fights with people and, once they
were over, never spoke of the underlying problems that caused the fights. Some of us
went to another extreme, never disagreeing at all with the people who were supposed to
be our closest friends and relatives. It seemed easier to keep our distance than to risk
creating a conflict that we may then have had to deal with. Finally, some of us just
walked away from any relationship in which conflict arose. It didn't matter how much we
were hurting the other person; it seemed easier than working through a problem and
building a stronger relationship.
The Tenth Step makes it possible for us to have long-term relationships - and we need to
have long-term relationships, especially in NA. After all, we depend on each other for our
very lives. Many of us feel deeply connected to the people who came to NA when we did
and have stayed around. We've done service work with one another, shared apartments
with one another, married one another, and sometimes divorced one another. We've
celebrated milestones in each other's lives: births, graduations, buying homes,
promotions, and recovery anniversaries. We've mourned losses together, and we've
comforted one another through the painful times in life. We've touched each other's lives
and formed a shared history. We are a community.
Along with learning to admit when we're wrong comes a freedom that is unlike any
we’ve ever experienced before. It becomes so much more natural for us to admit when
we re wrong that we wonder why we ever found it so terrifying. Perhaps because we felt
so "less than" in so many ways, an admission of a mistake felt like we were revealing our
deepest secret: our inferiority. But when we found out through working the steps that we
weren't inferior at all, that we had just as much value as anyone else, it no longer seemed
so crushing to admit we were wrong. We began to feel whole.
How does the Tenth Step help me live in the present?
What am I doing differently as a result of working Step Ten?
Working the Tenth Step makes it possible for us to achieve more balance and harmony in
our lives. We find that we're happy and serene much more often than not. Feeling out of
sorts becomes so rare that, when it does happen, it's a signal that something is wrong. We
can readily identify the cause of our discomfort by taking a personal inventory.
The personal freedom that has been building since we began working the steps yields an
increase in our choices and options. We have total freedom to create any kind of life we
want for ourselves. We begin to look for the meaning and purpose in our lives. We ask
ourselves if the lifestyle we have chosen helps the still-suffering addict or makes the
world a better place in some other way. What we are searching for, we'll find in the
Eleventh Step.
Step Eleven
"We sought through prayer and meditation to improve our conscious contact with
God as we understood Him, praying only for knowledge of His will for us and the
power to carry that out."
Step Eleven says that we already have a conscious contact with the God of our
understanding, and that the task before us now is to improve that contact. We began to
develop our conscious awareness of a Higher Power in Step Two, learned to trust that
Power for guidance in Step Three, and relied on that Power many times for many other
reasons in the process of working through the steps. Each time we called upon our Higher
Power for help, we improved our relationship with our Higher Power. Step Eleven
recognizes that reaching out to the God of our understanding, referred to most simply as
prayer, is one of the most effective means for building a relationship with God. The other
means put forth in this step is meditation. In this step, we will need to explore our own
concepts of prayer and meditation, and make sure they reflect our spiritual path.
Our Own Spiritual Path
The Eleventh Step allows us the opportunity to find our own spiritual path, or further
refine our path if we've already embarked on one. The steps we take toward finding or
refining our path, and the way we walk down it, will depend to a large degree on the
culture in which we live, previous experiences with spirituality, and what best suits our
personal nature.
Our spirituality has been developing since we first came to NA. We are constantly
changing, and so is our spirituality. New territory, new people, and new situations have
their effect on us, and our spirituality needs to respond.
Exploring our spirituality in the Eleventh Step is a wonderful and illuminating
experience. We will be exposed to many new ideas, and we'll find that many of these new
ideas come directly from our own knowledge of spiritual matters. Because we've
developed a frame of reference about spirituality in the previous ten steps, we find that
our insight has grown along with our capacity to comprehend new information about
ourselves and our world. Spiritual exploration is wide open, and we will learn and find
personal truths both in our concentrated efforts to understand more and in the most
mundane details of our lives.
Many of us find that when we get to NA, we really need to "change Gods." Some of us
believed in something we vaguely referred to as "God," but we didn't really understand
anything about it, except that it seemed to be out to get us. We probably did some work in
Steps Two and Three aimed at uncovering unhealthy ideas about our Higher Power, and
then we tried to form some new ideas that allowed for a loving, caring Higher Power. For
many of us, simply believing that we had a Higher Power that cared about us as
individuals was enough to get us through the following steps. We didn't feel any need to
develop our ideas any further.
But our ideas were developing anyway, even without our conscious effort. Each specific
experience with working the steps provided us with clues about the nature of our Higher
Power. We sensed truths about our Higher Power rather than understanding them
intellectually. The moment we sat down with our sponsor to share our Fifth Step, many
of us were suddenly filled with a quiet certainty that we could trust our sponsor, trust this
process, and go forward; this was a moment in which many of us felt the presence of our
Higher Power. This, along with the work we did in Steps Eight and Nine, implanted in
many of us a growing awareness of our Higher Power's will for us.
What experiences have I had with the previous steps or elsewhere in life that gave me
some inkling of what my Higher Power is like? What did I come to understand about my
Higher Power from those experiences?
What qualities does my Higher Power have? Can I use those qualities for myself-can I
experience their transformative power in my life?
How has my understanding of a Higher Power changed since coming to NA?
These clues about the nature of our Higher Power are perhaps the primary factor in
determining our spiritual path. Many of us have found that the spiritual path of our
childhood doesn't mesh with the truths we are finding within the steps. For instance, if we
sense that God is vast and open, and the spirituality we have been exposed to in the past
suggested that God was confined and confining, we're probably not going to return to our
earlier path. If we sense that our Higher Power cares in a very personal and individual
way about each one of us, a belief system that presents a distant, unknowable, alien force
may not work for us.
While some need to take a new path, others have found that just the opposite is true: that
what we are discovering in the steps can be explored in more depth through the spiritual
path of our childhood. It's possible that, through our step work, we've healed resentments
we may have held against religious institutions, and as a result are able to return to those
institutions with an open mind. For others, the religion of our childhood was little more
than a place to hang out, a community to which we had a sentimental connection. In
recovery, we begin to see how we can use our religion as our personal spiritual path.
It bears emphasizing that we should never confuse religion with spirituality. In NA, they
are not the same thing at all. Narcotics Anonymous, itself, is not a religion. It offers a set
of spiritual principles, and uses a concept referred to as "God," a "Higher Power," or a
"Power greater than ourselves" for members to use as a path out of active addiction. The
spiritual principles and the concept of a Higher Power can go along with a member's
personal spiritual path that he or she follows outside of NA, or those principles and the
concept of a Higher Power can serve as a spiritual path all by themselves. It's up to each
member.
Some of us get to this point, and we just don't know. The institutions we've been involved
with in the past hold no answers, but we can't think of anything that sounds like a better
idea. For those with this experience, this is the point at which we embark on one of the
most important journeys in our lives: the search for a way to understand a Higher Power.
In this process, we are likely to visit every place that has anything to do with spirituality
that's available in our community. We're also likely to read a great number of books
concerned with spirituality and personal growth, and talk to a great number of people. We
may commit for a time to any number of practices before settling on one - or we may
never really settle on any one practice permanently. It Works mentions that many of our
members adopt an "eclectic approach" to spirituality. If this applies to us, it's important to
know that doing this is okay and will serve the spiritual needs of recovery just fine.
Do I have a specific spiritual path?
What are the differences between religion and spirituality? What have I done to explore
my own spirituality?
As we explore our spiritual path, and perhaps pick up and discard various spiritual
practices, some of us are troubled by what seems to be an inherent bias in NA's steps and
traditions when God is referred to as having a male gender. Even more painful, some of
us may feel that we don't have much support within our local NA community for our
spiritual choices and exploration. It's important for us to understand that the language of
NA's recovery literature is not meant to determine a member's spirituality. It's also
important for us to understand that we as addicts have character defects, and sometimes
some of our members will act on theirs by ridiculing someone else's spiritual path. They
may even quote NA recovery literature to "support" such ridicule. Again, NA itself has
no "official" or "approved" spiritual path, and any member who claims otherwise is, quite
simply, wrong. We mention this here because we believe it's very important for all of our
members to know what's true and not true about NA when working the Eleventh Step. It
can be a dangerous time. If members follow a spiritual path, and feel unwelcome in NA
because of it, their recovery can be in jeopardy. We as members have a duty to encourage
the spiritual explorations of other members, and we who are exploring need to know that
we can look wherever we want for our spirituality without threatening our membership in
NA.
Have I encountered any prejudice in Narcotics Anonymous while exploring my
spirituality? How did that make me feel? What have I done to adhere to my beliefs?
It's essential that we don't let our spiritual path take us away from the fellowship. Our
Basic Text reminds us that "it is easy to float back out the door on a cloud of religious
zeal and forget that we are addicts with an incurable disease." We need to always
remember that we need Narcotics Anonymous m order to deal with our addiction.
Anything else we add to our lives can enhance their quality, but nothing can take the
place of NA recovery. As long as we continue practicing the basics of recovery - such as
going to meetings regularly, staying in contact with our sponsor, and working with
newcomers -- we shouldn't have to worry about drifting away.
No matter what spiritual path I am following, am I still keeping up my involvement with
NA?
How does my involvement in NA complement my spiritual journey?
How does my spiritual path contribute to my recovery?
Prayer and Meditation
Members of NA often describe prayer as talking to God, and meditation as listening to
God. This description has been part of the collective wisdom of NA for a long time
because it captures the distinct meanings of prayer and meditation so well. We are
building a relationship with our Higher Power, and we need to have a dialogue with that
Power, not merely a monologue aimed in its direction.
Prayer is talking to our Higher Power, though not always in the form of actual speech.
We worked on developing a form of prayer that felt right to us in the Second Step. We
may find by now that we've further refined our approach to prayer to fit with our spiritual
path. One of the forms of prayer in which virtually every NA member engages is the
closing or opening prayer said at most NA meetings. Ultimately, the manner in which we
pray is up to us as individuals.
How often should we pray? Many of us set aside a specific time in our day - the
beginning is fairly common-to pray. These prayers usually involve asking our Higher
Power for another day clean or, as we will explore more fully later in this chapter,
knowledge of God's will for us. When we communicate with our Higher Power at the end
of our day, it is usually to express gratitude. Many of us try to incorporate prayer
throughout our day. It is very good practice to pray regularly. It helps us form a habit of
communicating with our Higher Power that may save our recovery some day.
How do I pray?
How do I feel about praying?
When do I usually pray? When I am hurting? When I want something? Regularly?
How is it helpful to use spontaneous prayer throughout the day? How does prayer help
me put things in perspective?
If this is our first experience with the Eleventh Step, we may be surprised to learn we've
already been meditating, and doing so on a regular basis. Each time we stand as a
community at a meeting and observe a moment of silence, we are meditating.
It is from such beginnings that we go on to build a pattern of regular meditation. There
are many different ways we can go about meditating, but its usual goal is to quiet the
mind so that we can gain understanding and knowledge from our Higher Power. We try
to minimize distractions so that we can concentrate on knowledge arising from our own
spiritual connection. We try to be open to receiving this knowledge. It's essential that we
understand that such knowledge is not necessarily, or even usually, immediate. It builds
in us gradually as we continue to practice regular prayer and meditation. It comes to us as
a quiet sureness of our decisions and a lessening of the chaos that used to accompany all
our thoughts.
How do I meditate?
When do I meditate?
How do I feel about meditating?
If I have been meditating consistently for some time, in what ways have I seen changes in
myself or my life as a result of meditating?
Conscious Contact
To many of us, "conscious contact" sounds like something very mysterious, implying
some kind of cosmic union with God. But it's really very simple. It just means that we
have a conscious awareness of our link to a Higher Power. We notice the presence of that
Power, and see some of the ways it works in our life. There are so many ways our
members have experienced the presence of a loving God: when we experience something
in nature, such as a forest or an ocean; through the unconditional love of our sponsor or
other NA members; through the feeling of being anchored during difficult times; through
feelings of peace and warmth; through a coincidence that later on we see having led to
some great good; through the simple fact of our recovery in NA; through our ability to
listen to others at a meeting; and countless other means. The point is that we are looking,
and we are willing to acknowledge that our Higher Power is active in our lives.
In what circumstances do I notice the presence of my Higher Power? What do I feel?
What am I doing to improve my conscious contact with the God of my understanding?
God's Will
The knowledge that has been building in us as we've prayed and meditated is the essence
of God's will for us. The whole purpose of praying and meditating is to seek knowledge
of a Higher Power's will for us and, of course, the power to carry it out. But the first thing
to do is to identify God's purpose for our lives.
It takes a large amount of open-mindedness to begin to understand God's will for us.
Many of us find that it is easier to identify what is not God's will for us than what is. This
is absolutely fine; in fact, this is a great starting point that can lead us to more specific
knowledge of God's will for us. First of all, and obviously, it is not God's will for us to
relapse. We can extend this simple fact to conclude that acting in ways that might lead us
to relapse are also not God's will for us. We don't need to become overly analytical about
this and start questioning whether our daily routines could possibly lead to us relapsing;
it's really much easier than that. We use all of the knowledge about ourselves and our
patterns that we gained from the work we did in Steps Four through Nine, and we try our
very best to avoid destructive patterns. We'll discover that we no longer have the luxury
of consciously acting out. We can't deal with a situation by thinking, "Oh, I'll just be
manipulative this one time, and then I'll write about it later, work with my sponsor, and
make amends." If we do such a thing, we're not only on very dangerous ground, we're
making a conscious and deliberate decision to go against God's will. There will be many,
many times when we act on defects unconsciously. It is our consciousness and
willingness to be deliberately destructive in this situation that is the real cause for
concern.
In the Third Step, we explored the fine line that divides humble and honest pursuit of our
goals from subtle manipulation and forced results. Now, with the experience we have
gained in the intervening steps, we are much better equipped to spot that line and stay on
the right side of it. As we go after the things we want, we need to continuously gauge our
distance from that line. For instance, we may decide we want to be in a romantic
relationship. There's nothing wrong with that, provided we are spiritually motivated and
keep track of the line between God's will and self-will. If we lie to make ourselves seem
more attractive, or become chameleons, we're acting on self-will. If we honestly express
who we are, we're more likely to be pursuing God's will. If we're trying to change our
potential partner in a relationship into something he or she is not, we're acting on selfwill.
If, on the other hand, we've already determined what we want in a partner and the
person we're seeing seems to be matching that vision without our intervention, we're
probably living in God's will. That's how we tell whether a relationship is God's will for
us or not. Or say we want a college education. Are we willing to cheat on a test to get it?
Doing such a thing would turn an otherwise worthy goal into an act of self-will. The
avoidance of acting on self-will is the primary reason we pray only for knowledge of
God's will for us and the power to carry that out.
What are some situations I can identify from my own life where I acted on self-will?
What were the results?
What are some situations I can identify from my own life where I tried to align my will
with God's will? What were the results?
As it says in It Works: How and Why, "God's will for us is the ability to live with dignity,
to love ourselves and others, to laugh, and to find great joy and beauty in our
surroundings. Our most heartfelt longings and dreams for our lives are coming true.
These priceless gifts are no longer beyond our reach. They are, in fact, the very essence
of God's will for us." Our personal vision of God's will for us is revealed in how our lives
might be if we were consistently living with purpose and dignity. For instance, it is a
good expression of purpose to help others stay clean and find recovery. The individual
ways we go about doing that - sponsorship, sharing with newcomers at meetings,
carrying the message into institutions, working with professionals to develop programs
that will lead addicts to NA - are our choice.
What are some examples of how I live with purpose and dignity? What is my vision of
God's will for me?
The Power to Carry That Out
In addition to praying for knowledge of God's will for us, we're also asking for the power
to carry out that will. In this context, power doesn't refer only to forceful qualities. There
are many different qualities we may need to carry out our Higher Power's will: humility,
a sense of compassion, honesty, integrity, or an ability to persevere and the patience to
wait for results over a long period. A strong sense of justice and an ability to be assertive
might be what's called for in a certain situation. Sometimes eagerness is required, and
other times only a sense of caution will do. Courage and fortitude are qualities that we
will often be called upon to display. Sometimes, the best quality to promote God's will is
a sense of humor.
Most likely we will need all of these qualities at various times in our lives. When we pray
for the power to carry out God's will for us, we probably won't know exactly what
qualities we need. We have to trust that the ones we need will be provided. It may be
tempting for us to demand from our Higher Power the things we think we need, but we
usually can't see the "big picture" or the long-term effects of something that seems very
reasonable at the moment.
Why do we pray only for knowledge of God's will for us and the power to carry that out?
How does humility apply to this?
Spiritual Principles
In the Eleventh Step, we will focus on commitment, humility, courage, and faith.
We need to make a commitment to the practice of regular prayer and meditation. Many of
us find that our first experiences with prayer and meditation have us feeling kind of silly.
We glance around the room to see if anyone is looking, and wonder just what we're
supposed to be feeling, anyway. As we continue with our commitment, this feeling will
pass, as will the consuming feelings of frustration when the results aren't what we expect,
and the boredom that sets in when the things we're doing become routine. The point is
that we need to continue, no matter how we feel about it. The long-term results of peace
of mind and a deeper relationship with our Higher Power are worth waiting for.
How do I show my commitment to working the Eleventh Step and to my recovery?
Have I prayed and meditated today?
The often-heard warning to "Be careful what you pray for!" captures the kind of humility
we need to practice in this step. We simply need to acknowledge that we don't always
know what's best for us - or for anyone else. That's why we ask for knowledge of God's
will for us.
Have I ever prayed for a specific thing and then wished I didn't have it after all? Expand
on this.
There's nothing that requires as much courage as trying to live according to our Higher
Power's will when there's frequent pressure not to. Not everyone in our lives will be
delighted that we've chosen to live our lives in a spiritual way. We may have family
members who are used to us living according to their will and want us to continue. Our
growth threatens them.
Or say we're with some friends who are gossiping. Our efforts to live the program have
resulted in us becoming uncomfortable with participating in gossip, yet we don't want to
be self-righteous and start moralizing with our friends. Merely refraining from
participating in something like this requires courage. We may lose some friends as we
grow spiritually.
Almost all of us face some situation in life where we are either being asked to participate
in something that is morally reprehensible or just keep quiet about it and allow it to
happen. It may be that the truly courageous course of action is to protest loudly, and
doing so may have severe consequences for us. What we do at such a time is a defining
moment, and may very well affect the choices we make for the rest of our lives.
Have I ever been faced with a situation that required me to stand up for my beliefs at
some personal cost? How did I respond? What were the results?
The principle of faith will help us to practice the principle of courage and live our lives
with integrity. We need not be so afraid of losing friends or having relationships change
or even having our lives profoundly affected because we know that we're being cared for.
We have faith that if we have to let go of old friends because what they're doing is
unhealthy for our spiritual development, we'll form new relationships with people whose
values we share. Basically, we need to have faith that we'll be given the power to carry
out our Higher Power's will.
Have I, so far, been given what I need? What have I received?
Moving On
Our practices in this step show up in every area of our lives. From the regular practice of
meditation, we may notice that we are able to listen more attentively to what others have
to say in meetings. We have some experience with quieting our minds and so are able to
do so in many places. We no longer find ourselves so consumed with planning what we'll
say when it's our turn that we are unable to listen to others.
We begin to be satisfied with our lives. We no longer feel such an urgency to control
things. We're focused on a higher purpose instead of on ourselves. Our regrets begin to
disappear. Our active addiction no longer seems like such a tragedy and a waste as we see
how we can use that experience to serve a higher purpose: carrying the message to the
addict who still suffers. In Step Twelve, we will explore some ways of doing that, and see
how practicing the principles of recovery are essential to such an effort.
Step Twelve
"Having had a spiritual awakening as a result of these steps, we tried to carry this
message to addicts, and to practice these principles in all our affairs."
If we've made it to this point, we've had a spiritual awakening. Though the nature of our
awakening is as individual and personal as our spiritual path, the similarities in our
experiences are striking. Almost without exception, our members speak of feeling free, of
feeling more light-hearted more of the time, of caring more about others, and of the everincreasing
ability to step outside ourselves and participate fully in life. The way this looks
to others is astonishing. People who knew us when we were in our active addiction, often
appearing withdrawn and angry, tell us that we're different people. Indeed, many of us
feel as if we've begun a second life. We know the importance of remembering where we
came from, so we make an effort not to forget, but the way we lived and the things that
motivated us seem increasingly bizarre the longer we stay clean.
The change in us didn't happen overnight. It happened slowly and gradually as we
worked the steps. Our spirits awakened a bit at a time. It became increasingly more
natural for us to practice spiritual principles and increasingly more uncomfortable to act
out on character defects. Notwithstanding the powerful, one-of-a-kind experiences some
of us have had, we've all slowly and painstakingly built a relationship with a Power
greater than ourselves. That power, whether it's our own best and highest nature or a
force outside ourselves, has become ours to tap into whenever we want. It guides our
actions and provides inspiration for our continued growth.
What is my overall experience as a result of working the steps?
What has my spiritual awakening been like?
What lasting changes have resulted from my spiritual awakening?
Each time we work through the Twelve Steps we will have a different experience.
Subtleties of meaning for each of the spiritual principles will become apparent, and we
will find that as our understanding grows, we are also growing in new ways and in new
areas. The ways in which we are able to be honest, for instance, will expand along with
our basic understanding of what it means to be honest. We will see how practicing the
principle of honesty must first be applied to ourselves before we are able to be honest
with others. We will see that honesty can be an expression of our personal integrity. As
our understanding of the spiritual principles grows, so will the depth of our spiritual
awakening.
Which spiritual principles have been connected to which steps, for me, and how have
those contributed to my spiritual awakening?
What does the phrase "spiritual awakening" mean to me?
We Tried To Carry This Message
Many of us recall the first time we heard the words, "You never have to use again if you
don't want to." For many of us, hearing this message was shocking. Perhaps we'd never
thought in terms of "having" to use before, and were surprised to find out just how much
truth that statement held. Of course, we thought, using drugs ceased to be a choice for me
a long time ago. Although just hearing this message may or may not have resulted in us
immediately getting clean, we still heard the message. Someone carried it to us.
Some of us had the experience of believing that we could stay clean in NA, but when it
came to recovery, that seemed beyond us. Gaining a sense of self-respect, making
friends, being able to carry ourselves out in the "real world" without it being obvious that
we were addicts all seemed like more than we could actually expect from NA. The day
we began to believe that this program could do more for us than just help us stay clean
was a tune we remember as a turning point in our recovery. What happened to give us
that sense of hope was that someone gave us a reason to believe. Maybe it was someone
sharing at a meeting with whom we identified in a very personal way. Maybe it was the
cumulative effects of hearing many addicts share that recovery was possible. Maybe it
was the unconditional love and quiet insistence of our sponsor that we could recover. In
whichever way we heard it, it was the message, and someone carried it to us.
Some of us have the experience of staying clean for a long time and finding joy in
recovery. Then we experience a tragedy. Maybe it's the breakup of a long-term
committed relationship or the death of a loved one. Maybe it's the relapse and death of
someone with whom we have been friends in NA. Maybe it's that we find ourselves
destitute. Maybe it's simply that we've realized that other NA members aren't perfect, and
so they're capable of hurting us. Because of whatever crisis we've experienced, we find
that we've lost our faith. We no longer believe that NA holds the answer for us. The
bargain we thought we had made-we'd stay clean and try to do the right thing and,
consequently, our lives would be happy - had been breached, and we were left wondering
about our purpose m life all over again. At some point, we began to believe again. Maybe
someone who had been through the same crisis reached out to us and helped us through
in a way no one else could have. Again, someone carried the message to us.
What are the different ways in which I've experienced the message?
So the message can be broken down very simply. It is that we can stay clean, that we can
recover, that there is hope. Recalling the times when we heard the message personally
will provide part of the answer to why we should now carry the message, but there is
more.
"We can only keep what we have by giving it away." This saying is perhaps the most
powerful reason we can present for carrying the message. Many of us wonder, though,
exactly how this concept works. It's simple, really. We reinforce our recovery by sharing
it with others. When we tell someone that people who go to meetings regularly stay
clean, we are more likely to apply that practice to our own recovery. When we tell
someone that the answer is in the steps, we are more likely to look there ourselves. When
we tell newcomers to get and use a sponsor, we are more likely to stay in touch with our
own.
There are probably at least as many ways to carry the message as there are recovering
addicts. Greeting a newcomer that we met at the previous night's meeting and
remembering his or her name is powerful and extraordinarily welcoming to an addict
who feels alone. Opening a meeting makes sure there is a place for the message to be
carried. Taking on a service position in any capacity helps keep NA itself going, and we
can do a great deal of good if we approach our service to the fellowship in a caring,
loving, and humble way. Sponsoring other addicts brings to life the therapeutic value of
one addict helping another.
What kind of service work am I doing to carry the message?
Sometimes it's challenging to carry the message. The person with whom we've decided to
share the message seems unable to hear it. This can range from someone who keeps
relapsing to someone who keeps choosing destructive behavior. It's tempting to think that
our efforts are being wasted and we should just give up on such a person. Before we
make such a decision, we should think about all the mitigating circumstances. Say we're
sponsoring someone who just isn't following our direction. We've suggested a writing
assignment, and we don't hear from the person again until a fresh crisis is brewing. We've
shared, with all the enthusiasm we can summon, about our own experience with the
situation the person is facing, explaining in great detail how our disease was present and
how we used the steps to find recovery, but our sponsee keeps doing the same destructive
thing over and over again. This can be very frustrating, but before we give up, we need to
remember that our choice isn't whether to carry the message, but how?
We need to get our own egos out of the way. We don't get to take credit-or blame-for
someone else's recovery. We simply present the message as positively as we can, and
remain available to help when we're asked. We also need to remember that we can't
possibly know what's going on in another person's mind or spirit. Our message may seem
to be missing its mark, but perhaps the person just isn't ready to hear it today. It may be
that the words we spoke will stay with a person for a long time and may resurface at
exactly the right moment. If we think about it, we can all recall things we heard NA
speakers say when we were new that we didn't understand at the time, but which rose up
in our minds years later and gave us reason to hope or a solution to a problem we were
experiencing. We carry the message, and we share it freely, but we cannot ever force
another person to get the message. The principle that applies to our fellowship's public
relations policy-attraction, not promotion-applies very well to our personal efforts to
carry the message, too.
It may also be the case that we're not the best person to sponsor someone. Individuals
have different needs and learn in different ways. Some people may thrive with one
sponsor but not do well with someone who has a different sponsorship style. Some
sponsors give a lot of writing assignments. Some are very insistent about their sponsees
going to a certain number of meetings. Some are very "proactive," while others may
simply respond to a sponsee's stated needs. No type is better or worse than any other.
They're just different.
Another time we might find it very hard to carry the message is when we're not feeling
very positive about life or recovery. It's probably our first impulse to go to a meeting and
dump all our problems out so we can purge them from our own spirits. But NA meetings
exist to provide a place to carry the message. Dumping our problems without tying them
to recovery or trying to make it clear what the message is doesn't further the primary
purpose of our groups. We can carry the message even if we just point out that we're
having terrible problems but are not using over it and that we're attending a meeting and
reaching out to work on our recovery. In most cases, though, the best way to carry the
message is to focus on the newcomers in the room and tell them what's good about
recovery in Narcotics Anonymous. We should also keep in mind that sometimes, no
matter how long we've been clean, we need to hear the message, and if we sit quietly in a
meeting, we have a good chance of doing so.
What are some different ways of carrying the message? Which ones do I personally
participate in?
What is my personal style of sponsorship?
What is the difference between attraction and promotion?
What does it do for me to carry the message?
How are the Fifth Tradition and the Twelfth Step tied together?
What keeps me coming back and trusting the NA program? What is selfless service?
How do I practice it?
To Addicts
Why does the Twelfth Step specify that we carry the message to addicts? Why did NA
work for us when nothing else had? Almost every one of us had someone - a teacher, a
counselor, a family member, a police officer - tell us that using drugs was killing us and
destroying all we cared about, that if we just stayed away from our using friends and
otherwise limited our access to drugs, we'd be able to change our lives. Most of us
probably even agreed on some level, unless we were in complete denial. So why couldn't
we find relief until we found Narcotics Anonymous? What did those other NA members
have that made us believe recovery was possible?
In a word: credibility. We knew that they, who were just like us, had stopped using and
found a new way to live. They didn't care what we had or didn't have. It even said in the
readings we heard at the beginning of the meeting that it didn't matter what or how much
we used. Most of us were grateful to find out that we qualified. We knew we'd suffered
enough, but we wanted to be accepted. And we were. The addicts who were there for us
when we first started coming to meetings made us feel welcome. They offered their
phone numbers and encouraged us to call any time. But what we really found important
was the identification. Members who had used just like we did shared their experience
with getting clean. Members who knew from personal experience exactly how isolated
and alone we felt seemed to know instinctively that a simple, loving hug was what we
needed. It seemed as if the whole group knew exactly what we needed without us having
to ask.
We often say to one another that we're fortunate to have this program; it gives us a way to
cope with life on life's terms. After we stay clean for a time, we realize that the principles
of Narcotics Anonymous are actually completely universal and could probably change
the world if everyone practiced them. We may begin to wonder why we don't open up
NA to all those who have any kind of problem. As we learned from our predecessors,
having a single purpose is probably one of the most effective ways of ensuring that the
opportunity will remain for an addict to find the identification he or she needs. If NA
tried to be all things to all people, an addict might walk in, wanting only to know how to
stop using drugs, and not be able to find anyone who knew.
Why was an NA member able to reach me in a way that no one else ever had? Describe
the experience.
What is the therapeutic value of one addict helping another?
Why is identification so important?
We can't be all things to all people; we shouldn't even try. This doesn't mean, however,
that we can't share our recovery with others. In fact, we won't be able to help it. When we
live a program, the results show up in every aspect of our lives.
Practicing These Principles in All Our Affairs
When we talk about practicing the principles of recovery in all our affairs, the key word
is "practice." We just need to keep trying to apply spiritual principles to our lives, not be
able to do it perfectly in every situation. The spiritual benefits we derive from working
this step depend on our effort, not our success.
For instance, we try to practice the principle of compassion in every situation in our lives.
It's probably relatively easy to practice the principle of compassion with a still-using
addict who has just walked into her first NA meeting, no matter how belligerent or needy
that newcomer is. But what about someone who has just returned from a relapse, or a
multiple relapser? What if he walks in blaming NA for his relapse? What if she casually
walks back into the rooms projecting an attitude that seems to take recovery for granted?
What if it's someone we sponsored? We may find that practicing the principle of
compassion doesn't come as easily as it used to. We don't feel compassionate toward the
person, but we can still practice the principle of compassion. All we have to do is
continue to carry the message without conditions. Our sponsor can help us learn how to
be compassionate without giving the impression that we think relapsing is okay. We can
pray and meditate, asking our Higher Power to help us be compassionate.
This step calls upon us to practice principles in all our affairs. Many of us would like to
separate our careers, our romantic relationships, or another area of our lives from this
requirement because we're not sure we can get what we want if we have to practice
spiritual principles. For instance, it may very well lead to apparent success and financial
reward if we compromise our principles at work. We may be asked to meet a production
deadline that results in profits for the company but produces an inferior product that
could compromise the safety of the people who purchase it. So what do we do? We
practice the spiritual principles of our recovery. There are probably many different
choices about the specific action to take in response to our principles; the important thing
is that we respond to our principles.
What about NA service? Strangely enough, some of us reserve NA service as the one
place where we forget our principles. We cease giving people the benefit of the doubt in a
service setting. We openly accuse others of hatching plots, and we say cruel things
because we're not practicing the principle of kindness. We set up impossible processes
for those we elect to do a job because we're not practicing the principle of trust. We
become self-righteous, belligerent, and sarcastic. It's ironic that we seem to want to attack
those whom we trust with our very lives in recovery meetings. We need to remember to
practice spiritual principles in any meeting, whether service or recovery. Service gives us
many opportunities to practice spiritual principles.
Knowing which spiritual principle to practice in any given situation is difficult, but it is
usually the opposite of the character defect we would normally be acting out on. For
instance, if we feel compelled to exert absolute control over a situation, we can practice
the principle of trust. If we would usually be self-righteous in a certain situation, we can
practice the principle of humility. If our first impulse is to withdraw and isolate, we can
reach out instead. The work we did in the Seventh Step on finding the opposites of our
character defects and the work we did at the beginning of this step on identifying the
spiritual principles in the previous steps will give us some additional ideas about the
principles we need to practice. Though most of us will wind up with very similar lists of
spiritual principles, the attention we devote to certain ones will reflect our individual
needs.
How can I practice principles in the different areas of my life?
When do I find it difficult to practice principles?
Which spiritual principles do I have a particularly hard time practicing?
Spiritual Principles
Even in the step that asks us to practice spiritual principles, there are specific principles
connected to the step itself. We will focus on unconditional love, selflessness, and
steadfastness.
Practicing the principle of unconditional love in the Twelfth Step is essential. Nobody
needs love without conditions more than a suffering addict. We don't ask anything of the
people to whom we are trying to carry the message. We don't ask for money. We don't
ask for gratitude. We don't even ask that they stay clean. We simply extend ourselves.
This doesn't mean we shouldn't take reasonable precautions. If we believe it isn't safe to
bring a suffering addict to our home, we shouldn't do it. Twelfth Step calls should always
be done with another NA member. Nor does practicing the principle of unconditional
love require that we allow ourselves to be abused. Sometimes the best way of loving and
helping is to stop enabling someone else to use.
How am I practicing the principle of unconditional love with the addicts I am trying to
help?
Why do we carry the message? Not to serve ourselves, even though we benefit. We carry
the message to help others, to help them find freedom from their addiction and grow as
individuals. If we have an attitude that the people we sponsor are somehow our
possessions, that their lives would fall apart if we were not directing their every move,
that most likely they wouldn't even be clean without us, then we've missed the point of
the Twelfth Step. We don't expect recognition for the number of sponsees we have or for
how well they're doing. We don't expect recognition for being of service. We do these
things to accomplish something good.
It's a great paradox that selfless service becomes an expression of our deepest selves.
Through our work in the previous steps, we have uncovered a self that cares more about
allowing a Higher Power to work through us than it cares about recognition and glory.
We have uncovered a self that cares more about principles than the exercise of our
individual personalities. Just as our disease is often expressed in self-centeredness, our
recovery is expressed beautifully as selfless service.
What is my attitude about sponsorship? Do I encourage my sponsees to make their own
decisions and grow as a result? Do I give advice, or do I share my experience?
What is my attitude about service? Could NA survive without me?
How am I practicing the principle of selflessness in my efforts to be of service?
Practicing the principle of steadfastness means we need to keep on trying to do our best.
Even if we've had a setback and fallen short of our own expectations, we need to
recommit ourselves to recovery. Steadfastness keeps a bad morning or a bad day from
turning into a pattern that can lead to our relapse. This commitment ensures that we will
keep practicing the principles of our program despite how we feel. Whether we're happy
about it, bored with it, disgusted by it, or completely frustrated over it, we keep on trying
to work a program.
Am I committed to my recovery? What am I doing to maintain it?
Do I practice spiritual principles regardless of how I feel?
Moving On
Before we get too excited about the prospect of being finished with the Twelve Steps, we
should realize that we're not-finished, that is. Not only will we continue trying to practice
the spiritual principles of all Twelve Steps, which many of us call "living the program,"
but we will formally revisit each of the steps, probably many times, throughout our lives.
Some of us may immediately begin working through the steps again with the perspective
that we've gained from our journey thus far. Others wait for a time or concentrate on
certain aspects of the steps. However we do it, the point is that whenever we find
ourselves powerless over our addiction, whenever more has been revealed about our
shortcomings or people we've harmed, the steps are available as our path to recovery.
We should feel good about what we've done. We have, in many cases for the first time,
followed a process all the way through. This is an amazing accomplishment, something
about which we should be very proud. In fact, one of the rewards of working an NA
program is finding that our self-esteem has grown a great deal.
We find ourselves joining society. We can do things that seemed beyond us before:
exchanging hellos with a neighbor or the clerk at our local market, taking on positions of
leadership in our communities, joining in social events with people who don't know we're
addicts and not feeling "less than." In fact, we may have looked with contempt upon such
things in the past because we felt we'd never be able to fit in, but now we know we can.
We become approachable. People may even seek out our advice and counsel on
professional matters.
When we think about where we've come from and what our recovery has brought to our
lives; we can only be overwhelmed with gratitude. As it says in It Works, gratitude
becomes the underlying force in all that we do. Our very lives can be an expression of our
gratitude; it all depends on how we choose to live. Each one of us has something very
special and unique to offer in gratitude.
How will I express my gratitude?
Step Two
“We came to believe that a Power greater than ourselves could restore us to sanity."
Step One strips us of our illusions about addiction; Step Two gives us hope for recovery.
The Second Step tells us that what we found out about our addiction in the First Step is
not the end of the story. The pain and insanity with which we have been living are
unnecessary, says Step Two. They can be relieved and, in time, we will learn to live
without them through working the Twelve Steps of Narcotics Anonymous.
The Second Step fills the void we feel when we've finished Step One. As we approach
Step Two, we begin to consider that maybe, just maybe, there's a Power greater than
ourselves-a Power capable of healing our hurt, calming our confusion, and restoring our
sanity.
When we were new in the program, many of us were puzzled by this step's implication
that we had been insane. From acknowledging our powerlessness to admitting our
"insanity" seemed an awfully large leap. However, after being around the program for a
while, we began to understand what this step was really about. We read the Basic Text
and found that our insanity was defined there as "repeating the same mistakes and
expecting different results." We could certainly relate to that! After all, how many times
had we tried to get away with something we had never gotten away with before, each
time telling ourselves, "It will be different this time." Now, that's insane! As we live the
principles of this step for many years, we discover how deep our insanity actually runs;
we often find that the Basic Text definition just scratches the surface.
Some of us resisted this step because we thought it required us to be religious. Nothing
could be further from the truth. There is nothing, absolutely nothing, in the NA program
that requires a member to be religious. The idea that "anyone may join us, regardless of...
religion or lack of religion" is fiercely defended by our fellowship. Our members strive to
be inclusive in this regard and do not tolerate anything that compromises the
unconditional right of all addicts to develop their own individual understanding of a
Power greater than themselves. This is a spiritual, not religious, program.
The beauty of the Second Step is revealed when we begin to think about what our Higher
Power can be. We are encouraged to choose a Power that is loving, caring, and-most
importantly - able to restore us to sanity. The Second Step does not say, "We came to
believe in a Power greater than ourselves." It says, "We came to believe that a Power
greater than ourselves could restore us to sanity." The emphasis is not on who or what
this Power is, but on what this Power can do for us. The group itself certainly qualifies as
a Power greater than ourselves. So do the spiritual principles contained in the Twelve
Steps. And, of course, so does the understanding any one of our individual members has
of a Higher Power. As we stay clean and continue to work this step, we discover that no
matter how long our addiction has gone on and how far our insanity has progressed,
there's no limit to the ability of a Power greater than ourselves to restore our sanity.
Hope
The hope we get from working Step Two replaces the desperation with which we came
into the program. Every time we had followed what we'd thought would be a path out of
our addiction - medicine, religion, or psychiatry, for instance - we found they only took
us so far; none of these was sufficient for us. As we ran out of options and exhausted our
resources, we wondered if we'd ever find a solution to our dilemma, if there were
anything in the world that worked. In fact, we may have been slightly suspicious when
we first came to Narcotics Anonymous, wondering if this was just another method that
wouldn't work, or that wouldn't work well enough for us to make a difference.
However, something remarkable occurred to us as we sat in our first few meetings. There
were other addicts there who had used drugs just as we had, addicts who were now clean.
We believed in them. We knew we could trust them. They knew the places we'd been to
in our addiction-not just the using hangouts, not just the geographic locations, but the
hangouts of horror and despair our spirits had visited each time we'd used. The
recovering addicts we met in NA knew those places as well as we did because they had
been there themselves.
It was when we realized that these other members - addicts like ourselves - were staying
clean and finding freedom that most of us first experienced the feeling of hope. We may
have been standing with a group of members after a meeting. We may have been
listening to someone share a story just like our own. Most of us can recall that moment,
even years later -and that moment comes to all of us.
Our hope is renewed throughout our recovery. Each time something new is revealed to us
about our disease, the pain of that realization is accompanied by a surge of hope. No
matter how painful the process of demolishing our denial may be, something else is being
restored in its place within us. Even if we don't feel like we believe in anything, we do
believe in the program. We believe that we can be restored to sanity, even in the most
hopeless times, even in our sickest areas.
What do I have hope about today?
Insanity
If we have any doubts about the need for a renewal of sanity in our lives, we're going to
have trouble with this step. Reviewing our First Step should help us if we're having
doubts. Now is the time to take a good look at our insanity.
Did I believe I could control my using? What were some of my experiences with this, and
how were my efforts unsuccessful?
What things did I do that I can hardly believe I did when I look back at them? Did I put
myself in dangerous situations to get drugs? Did I behave in ways of which I'm now
ashamed? What were those situations like?
Did I make insane decisions as a result of my addiction? Did I quit jobs, leave friendships
and other relationships, or give up on achieving other goals for no reason other than that
those things interfered with my using?
Did I ever physically injure myself or someone else in my addiction?
Insanity is a loss of our perspective and our sense of proportion. For example, we may
think that our personal problems are more important than anyone else's; in fact, we may
not even be able to consider other people's needs at all. Small problems become major
catastrophes. Our lives get out of balance. Some obvious examples of insane thinking are
the belief that we can stay clean on our own, or the belief that using drugs was our only
problem and that everything is fine now just because we're clean. In Narcotics
Anonymous, insanity is often described as the belief that we can take something outside
ourselves-drugs1 power, sex, food-to fix what's wrong inside ourselves: our feelings.
How have I overreacted or underreacted to things? How has my life been out of balance?
In what ways does my insanity tell me that things outside myself can make me whole or
solve all my problems? Using drugs? Compulsive gambling, eating, or sex seeking?
Something else?
Is part of my insanity the belief that the symptom of my addiction (using drugs or some
other manifestation) is my only problem?
If we've been clean for a while, we may find that a whole new level of denial is making it
difficult to see the insanity in our lives. Just as we did in the beginning of our recovery,
we need to become familiar with the ways in which we have been insane. Many of us
have found that our understanding of insanity goes further than the definition of insanity
in the Basic Text. We make the same mistakes over and over again, even when we're
fully aware of what the results will be. Perhaps we're hurting so bad that we don't care
about the consequences, or we figure that acting on an obsession will somehow be worth
the price.
When we've acted on an obsession, even though we knew what the results would be,
what were we feeling and thinking beforehand? What made us go ahead?
Coming to Believe
The discussion above provided several reasons why we may have trouble with this step.
There may be others. It's important for us to identify and overcome any barriers that
could prevent us from coming to believe.
Do I have any fears about coming to believe? What are they?
Do I have any other barriers that make it difficult for me to believe? What are they?
What does the phrase, "We came to believe...," mean to me?
As addicts, we're prone to wanting everything to happen instantly. But it's important to
remember that Step Two is a process, not an event. Most of us don't just wake up one day
and know that a Power greater than ourselves can restore us to sanity. We gradually grow
into this belief. Still, we don't have to just sit back and wait for our belief to grow on its
own; we can help it along.Have I ever believed in anything for which I didn't have
tangible evidence? What was that experience like?
What experiences have I heard other recovering addicts share about the process of
coming to believe? Have I tried any of them in my life?
In what do I believe?
How has my belief grown since I've been in recovery?
A Power Greater Than Ourselves
Each one us comes to recovery with a whole history of life experiences. That history will
determine to a large degree the kind of understanding we develop of a Power greater than
ourselves. In this step, we don't have to have a lot of specific ideas about the nature or
identity of that Higher Power. That sort of understanding will come later. The kind of
understanding of a Higher Power that's most important to find in the Second Step is an
understanding that can help us. We're not concerned here with theological elegance or
doctrinal adherence - we just want something that works.
How powerful does a Power greater than ourselves have to be? The answer to that
question is simple. Our addiction as a negative power was, without a doubt, greater than
we were. Our addiction led us down a path of insanity and caused us to act differently
than we wanted to behave. We need something to combat that, something at least as
powerful as our addiction.
Do I have problems accepting that there is a power or powers greater than myself?
What are some things that are more powerful than I am?
Can a Power greater than myself help me stay clean? How?
Can a Power greater than I am help me recover? How?
Some of us may have a very clear idea about the nature of a Power greater than ourselves,
and there's absolutely nothing wrong with that. In fact, Step Two is the point at which
many of us begin to form our first practical ideas about a Power greater than ourselves, if
we haven't already. Many addicts have found it helpful to identify what a Power greater
than ourselves is not before identifying what it is. In addition, looking at what a Power
greater than ourselves can do for us may help us begin to discover more about that
Power.
There are many, many understandings of a Power greater than ourselves that we can
develop. We can think of it as the power of spiritual principles, the power of the NA
Fellowship, "Good Orderly Direction," or anything else of which we can conceive, as
long as it is loving and caring and more powerful than we are. As a matter of fact, we
don't have to have any understanding at all of a Power greater than ourselves to be able to
use that Power to stay clean and seek recovery.
What evidence do I have that a Higher Power is working in my life?
What are the characteristics my Higher Power does not have?
What are the characteristics my Higher Power has?
Restoration to Sanity
It Works: How and Why defines the term "restoration" as "changing to a point where
addiction and its accompanying insanity are not controlling our lives."
We find that just as our insanity was evident in our loss of perspective and sense of
proportion, so we can see sanity in our lives when we begin developing a perspective that
allows us to make better decisions. We find that we have choices about how to act. We
begin to have the maturity and wisdom to slow down and consider all aspects of a
situation before acting.
Naturally, our lives will change. Most of us have no trouble identifying the sanity in our
lives when we compare our using with our early recovery, our early recovery with some
time clean, and some time clean with long-term recovery. All of this is a process, and our
need for a restoration to sanity will change over time.
When we're new in the program, being restored to sanity probably means not having to
use anymore; when that happens, perhaps some of the insanity that is directly and
obviously tied to our using will stop. We'll quit committing crimes to get drugs. We'll
cease putting ourselves in certain degrading situations that serve no purpose but our
using.
If we've been in recovery for some time, we may find that we have no trouble believing
in a Power greater than ourselves that can help us stay clean, but we may not have
considered what a restoration to sanity means to us beyond staying clean. As we grow in
our recovery, it's very important that our idea of the meaning of "sanity" also grows.
What are some things I consider examples of sanity?
What changes in my thinking and behavior are necessary for my restoration to sanity? In
what areas of my life do I need sanity now?
How is restoration a process?
How will working the rest of the steps help me in my restoration to sanity?
How has sanity already been restored to me in my recovery?
Some of us may have unrealistic expectations about being restored to sanity. We may
think that we'll never get angry again or that, as soon as we start to work this step, we will
behave perfectly all the time and have no more trouble with obsessions, emotional
turmoil, or imbalance in our lives. This description may seem extreme, but if we find
ourselves disappointed with our personal growth in recovery or the amount of time it
takes to be "restored to sanity," we may recognize some of our beliefs in this description.
Most of us have found that we gain the most serenity by letting go of any expectations we
may have about how our recovery is progressing.
What expectations do I have about being restored to sanity? Are they realistic, or
unrealistic?
Are my realistic expectations about how my recovery is progressing being met or not? Do
I understand that recovery happens over time, not overnight?
Finding ourselves able to act sanely, even once, in a situation with which we were never
able to deal successfully before is evidence of sanity.
Have I had any experiences like that in my recovery? What were they?
Spiritual Principles
In the Second Step, we will focus on open-mindedness, willingness, faith, trust, and
humility.
The principle of open-mindedness that we find in the Second Step arises from the
understanding that we can't recover alone, that we need some kind of help. It continues
with opening our minds to believing that help is possible for us. It doesn't matter whether
we have any idea of how this Power greater than ourselves is going to help, just that we
believe it's possible.
Why is having a closed mind harmful to my recovery?
How am I demonstrating open-mindedness in my life today?
In what ways has my life changed since I've been in recovery? Do I believe more change
is possible?
Practicing the principle of willingness in the Second Step may begin simply. At first we
may just go to meetings and listen to other recovering addicts share about their
experiences with this step. Then we may begin applying what we hear to our own
recovery. Of course, we ask our sponsor to guide us.
What am I willing to do to be restored to sanity?
Is there something I am now willing to do that I was previously unwilling to do? What is
it?
We can't just sit back and wait to feel a sense of faith when working Step Two. We have
to work at it. One of the suggestions that has worked for many of us is to "act as if" we
had faith. This doesn't mean that we should be dishonest with ourselves. We don't need to
lie to our sponsor or anyone else about where we are with this step. We're not doing this
to sound good or look good. "Acting as if" simply means living as though we believe that
what we hope for will happen. In the Second Step, this would mean living as though we
expect to be restored to sanity. There are a variety of ways this may work in our
individual lives. Many members suggest that we can begin "acting as if" by going to
meetings regularly and taking direction from our sponsor.
What action have I been taking that demonstrates my faith? How has my faith grown?
Have I been able to make plans, having faith that my addiction isn't going to get in the
way?
Practicing the principle of trust may require overcoming a sense of fear about the process
of being restored to sanity. Even if we've been clean only a short time, we've probably
already experienced some emotional pain as we've grown in recovery. We may be afraid
that there will be more pain. In one sense, we're right about this: There will be more pain.
None of it, however, will be more than we can bear, and none of it has to be borne alone.
If we can develop our sense of trust in the process of recovery and in a Power greater
than ourselves, we can walk through the painful times in our recovery. We'll know that
what's waiting on the other side will be more than just superficial happiness, but a
fundamental transformation that will make our lives more satisfying on a deeper level.
What fears do I have that are getting in the way of my trust?
What do I need to do to let go of these fears?
What action am I taking that demonstrates my trust in the process of recovery and a
Power Greater Than Myself
The principle of humility springs from our acknowledgment that there is a Power greater
than ourselves. It's a tremendous struggle for most of us to stop relying on our own
thinking and begin to ask for help, but when we do, we have begun to practice the
principle of humility found in the Second Step.
Have I sought help from a Power greater than myself today? How?
Have I sought help from my sponsor, gone to meetings, and reached out to other
recovering addicts? What were the results?
Moving On
As we get ready to go on to Step Three, we'll want to take a look at what we've gained by
working Step Two. Writing about our understanding of each step as we prepare to move
on helps us internalize the spiritual principles connected to it.
What action can I take that will help me along in the process of coming to believe?
What am I doing to work on overcoming any unrealistic expectations I may have about
being restored to sanity?
What is my understanding of Step Two?
How has my prior knowledge and experience affected my work on this step?
As we move on to Step Three, a sense of hope is probably arising within our spirits. Even
if we're not new in recovery, we've just reinforced our knowledge that recovery, growth,
and change are not just possible but inevitable when we make the effort to work the steps.
We can see the possibility of relief from the particular brand of insanity in which we've
most recently been gripped by our addiction. We've probably already begun to experience
some freedom. We're beginning to be released from the blind pursuit of our insanity.
We've explored our insanity and have started to trust a Power greater than ourselves to
relieve us from having to continue on the same path. We're beginning to be freed from
our illusions. We no longer have to struggle to keep our addiction a secret or isolate
ourselves to hide our insanity. We have seen how the program has worked for others, and
we have discovered that it is beginning to work for us as well. Through our newfound
faith, we achieve the willingness to move into action and work Step Three.
Step Three
"We made a decision to turn our will and our lives over to the care of God as we
understood Him."
We've worked Steps One and Two with our sponsor-we've surrendered, and we've
demonstrated our willingness to try something new. This has charged us with a strong
sense of hope. But if we do not translate our hope into action right now, it will fade away,
and we'll end up right back where we started. The action we need to take is working Step
Three.
The central action in Step Three is a decision. The idea of making that decision may
terrify us, especially when we look at what we're deciding to do in this step. Making a
decision, any decision, is something most of us haven't done in a long time. We've had
our decisions made for us-by our addiction, by the authorities, or just by default because
we didn't want the responsibility of deciding anything for ourselves. When we add to this
the concept of entrusting the care of our will and our lives to something that most of us
don't understand at this point, we may just think this whole thing is beyond us and start
looking for a shortcut or an easier way to work our programs. These thoughts are
dangerous, for when we take shortcuts in our program, we short circuit our recovery.
The Third Step decision may be too big to make in one leap. Our fears of the Third Step,
and the dangerous thinking to which those fears lead, can be eased by breaking this step
down into a series of smaller, separate hurdles. The Third Step is just one more piece of
the path of recovery from our addiction. Making the Third Step decision doesn't
necessarily mean that we must suddenly, completely change everything about the way we
live our lives. Fundamental changes in our lives happen gradually as we work on our
recovery, and all such changes require our participation. We don't have to be afraid that
this step will do something to us that we're not ready for or won't like.
It is significant that this step suggests we turn our will and our lives over to the care of
the God of our understanding. These words are particularly important. By working the
Third Step, we are allowing someone or something to care for us, not control us or
conduct our lives for us. This step does not suggest that we become mindless robots with
no ability to live our own lives, nor does it allow those of us who find such
irresponsibility attractive to indulge such an urge. Instead, we are making a simple
decision to change direction, to stop rebelling at the natural and logical flow of events in
our lives, to stop wearing ourselves out trying to make everything happen as if we were
in charge of the world. We are accepting that a Power greater than ourselves will do a
better job of caring for our will and our lives than we have. We are furthering the spiritual
process of recovery by beginning to explore what we understand the word "God" to mean
to us as individuals.
In this step, each one of us will have to come to some conclusions about what we think
"God" means. Our understanding doesn't have to be complex or complete. It doesn't have
to be like anyone else's. We may discover that we're very sure what God isn't for us, but
not what God is, and that's okay. The only thing that is essential is that we begin a search
that will allow us to further our understanding as our recovery continues. Our concept of
God will grow as we grow in our recovery. Working the Third Step will help us discover
what works best for us.
Making a Decision
As we've already discussed, many of us may find ourselves unnerved by the thought of
making a big decision. We may feel intimidated or overwhelmed. We may fear the results
or the implied commitment. We may think it's a once-and-for-all action and fear that we
won't do it right or have the opportunity to do it over again. However, the decision to turn
our will and lives over to the care of the God of our understanding is one we can make
over and over again daily if need be. In fact, we're likely to find that we must make this
decision regularly, or risk losing our recovery because of complacency.
It is essential that we involve our hearts and spirits in this decision. Though the word
"decision" sounds like something that takes place mostly in the mind, we need to do the
work necessary to go beyond an intellectual understanding and internalize this choice.
Why is making a decision central to working this step?
Can I make this decision just for today? Do I have any fears or reservations about it?
What are they?
We need to realize that making a decision without following it up with action is
meaningless. For example, we can decide one morning to go somewhere and then sit
down and not leave our homes for the rest of that day. Doing so would render our earlier
decision meaningless, no more significant than any random thought we may have.
What action have I taken to follow through on my decision?
What areas of my life are difficult for me to turn over? Why is it important that I turn
them over anyway?
Self-Will
Step Three is critical because we've acted on self-will for so long, abusing our right to
make choices and decisions. So what exactly is self-will? Sometimes it's total withdrawal
and isolation. We end up living a very lonely and self-absorbed existence. Sometimes
self-will causes us to act to the exclusion of any considerations other than what we want.
We ignore the needs and feelings of others. We barrel through, stampeding over anyone
who questions our right to do whatever we want. We become tornadoes, whipping
through the lives of family, friends, and even strangers, totally unconscious of the path of
destruction we have left behind. If circumstances aren't to our liking, we try to change
them by any means necessary to achieve our aims. We try to get our way at all costs. We
are so busy aggressively pursuing our impulses that we completely lose touch with our
conscience and with a Higher Power. To work this step, each one of us needs to identify
the ways in which we have acted on self-will.
How have I acted on self-will? What were my motives?
How has acting on self-will affected my life? How has my self-will affected others?
Surrendering our self-will doesn't mean we can't pursue goals or try to make changes in
our lives and the world. It doesn't mean we have to passively accept injustices to
ourselves or to people for whom we're responsible. We need to differentiate between
destructive self-will and constructive action.
Will pursuing my goals harm anyone? How?
In the pursuit of what I want, is it likely that I will end up doing something that adversely
affects myself or others? Explain.
Will I have to compromise any of my principles to achieve this goal? (For example: Will
I have to be dishonest? Cruel? Disloyal?)
If we are new in the program and just beginning to work Step Three, we will probably
end up wondering what God's will is for us, thinking that the step asks us to find this out.
Actually, we don't formally focus our attention on seeking knowledge of our Higher
Power's will for us until the Eleventh Step, but we do begin the process that will lead us
to that point in Step Three.
God's will for us is something we will gradually come to know as we work the steps. At
this point we can come to some very simple conclusions about our Higher Power's will
for us that will serve us well for the time being. It is our Higher Power's will for us to stay
clean. It is our Higher Power's will for us to do things that will help us stay clean, such as
going to meetings and talking to our sponsor regularly.
Describe the times when my will hasn't been enough. (For example, I couldn't stay clean
on my own will.)
What is the difference between my will and God's will?
At some point in our recovery, we may find that we have somehow shifted from trying to
align our will with a Higher Power's to running on self-will. This happens so slowly and
subtly that we hardly even notice. It seems as though we're especially vulnerable to selfwill
when things are going well. We cross the fine line that divides humble and honest
pursuit of goals from subtle manipulation and forced results. We find ourselves going just
a little too far in a discussion to convince someone that we are right. We find ourselves
holding on to something just a little too long. We suddenly realize that we haven't
contacted our sponsor in quite a while. We feel a quiet, almost subconscious discomfort
that will alert us to this subtle shift away from recovery - if we listen.
Have there been times in my recovery when I've found myself subtly taking back my will
and my life? What alerted me? What have I done to recommit myself to the Third Step?
The God of Our Understanding
Before we delve deeply into the process of turning our will and our lives over to the care
of the God of our understanding, we should work on overcoming any negative beliefs or
unproductive preconceptions we may have about the word "God."
Does the word "God," or even the concept itself, make me uncomfortable? What is the
source of my discomfort?
Have I ever believed that God caused horrible things to happen to me or was punishing
me? What were those things?
Our Basic Text suggests that we choose an understanding of our Higher Power that is
loving and caring and greater than ourselves. These simple guidelines can encompass as
many understandings of God as there are NA members. They don't exclude anyone. If we
understand the word "God" to mean the Power of the program, these guidelines fit. If we
understand the word "God" to mean the spiritual principles of the program, these
guidelines fit. If we understand the word "God" to mean a personal power or being with
which we can communicate, these guidelines fit. It is essential that we begin exploring
and developing our understanding. Our sponsor can help immeasurably in this process.
What is my understanding of a Power greater than myself today? How is my Higher
Power working in my life?
As important as it is to figure out what our Higher Power is to us, it is more important
that we develop a relationship with whatever we understand that Power to be. We can do
this in a variety of ways. First, we need to somehow communicate with our Higher
Power. Some of us call this prayer, and some call it other things. This communication
does not have to be formal, or even verbal.
Second, we need to be open to communication from our Higher Power. This may be done
by paying attention to how we feel, our reactions, and what is going on inside and around
us. Or we may have a personal routine that helps us connect with a Power greater than
ourselves. It may be that our Higher Power speaks to us or helps us see the right thing to
do through our fellow NA members.
Third, we need to allow ourselves to have feelings about the God of our understanding.
We may get angry. We may feel love. We may feel frightened. We may feel grateful. It's
okay to share the entire range of human emotion with our Higher Power. This allows us
to feel closer to the Power upon which we rely and helps develop our trust in that Power.
How do I communicate with my Higher Power?
How does my Higher Power communicate with me? What feelings do I have about my
Higher Power?
As many of us stay clean for some time, we work on developing an understanding of God
for ourselves. Our growing understanding reflects our experiences. We mature into an
understanding of God that gives us peace and serenity. We trust our Higher Power and
are optimistic about life. We begin to feel that our lives are touched by something beyond
our comprehension, and we are glad and grateful that this is so.
Then something happens that challenges everything we believe about our Higher Power
or makes us doubt the existence of that Power altogether. It may be a death, or an
injustice, or a loss. Whatever it is, it leaves us feeling as though we've been kicked in the
stomach. We just can't understand it.
Times like these are when we need our Higher Power the most, though we probably find
ourselves instinctively drawing away. Our understanding of a Higher Power is about to
undergo a dramatic change. We need to keep reaching out to our Higher Power, asking
for acceptance if not understanding. We need to ask for strength to go on. Eventually we
will reestablish our relationship with our Higher Power, although probably on different
terms.
Am I struggling with changing beliefs about the nature of my Higher Power? Describe.
Is my current concept of a Higher Power still working? How might it need to change?
As our understanding of a Higher Power grows and evolves, we'll find that we react
differently to what goes on in our lives. We may find ourselves able to courageously face
situations that used to strike fear in our hearts. We may deal with frustrations more
gracefully. We may find ourselves able to pause and think about a situation before acting.
We'll probably be calmer, less compulsive, and more able to see beyond the immediacy
of the moment.
Turning It Over
The order in which we prepare to surrender our will and our lives to the care of the God
of our understanding is significant. Many of us have found that we actually follow the
order in the step: First, we turn over our will; then, gradually, we turn over our lives. It
seems that it's easier for us to grasp the destructive nature of our self-will and see that it
must be surrendered; consequently, it's usually the first to go. Harder for us to grasp is the
need to turn over our lives and the process of that surrender.
For us to be comfortable with allowing our Higher Power to care for our lives, we will
have to develop some trust. We may have no trouble turning over our addiction, but want
to remain in control of the rest of our lives. We may trust our Higher Power to care for
our work lives, but not our relationships. We may trust our Higher Power to care for our
partners1 but not our children. We may trust our Higher Power with our safety, but not
our finances. Many of us have trouble letting go completely. We think we trust our
Higher Power with certain areas of our lives, but immediately take back control the first
time we get scared or things aren't going the way we think they should. It's necessary for
us to examine our progress in turning it over.
What does "to the care of" mean to me?
What does it mean for me to turn my will and my life over to the care of the God of my
understanding?
How might my life be changed if I make the decision to turn it over to my Higher
Power's care?
How do I allow my Higher Power to work in my life?
How does my Higher Power care for my will and my life?
Have there been times when I have been unable to let go and trust God to care for the
outcome of a particular situation? Describe.
Have there been times when I have been able to let go and trust God for the outcome?
Describe.
To turn our will and our lives over to the care of our Higher Power, we must take some
kind of action. Many of us find that it works best for us to make some formal declaration
on a regular basis. We may want to use the following quote from our Basic Text: "Take
my will and my life. Guide me in my recovery. Show me how to live." This seems to
capture the essence of Step Three for many of us. However, we can certainly feel free to
find our own words, or to find a more informal way of taking action. Many of us believe
that every day we abstain from using, or take suggestions from our sponsor, we are taking
practical action on our decision to turn our will and lives over to the care of our Higher
Power.
How do I take action to turn it over? Are there any words I say regularly? What are they?
Spiritual Principles
In considering the spiritual principles intrinsic to Step Three, we will focus first on
surrender and willingness. Then we will look at how hope translates into faith and trust.
Finally, we will see how the principle of commitment is fled to the Third Step.
Practicing the principle of surrender is easy for us when everything is going along as we'd
like-we think. Actually, when things are going smoothly, it's more likely that we are
being lulled into a belief that we're in charge, which doesn't require much "surrender."
Keeping the principle of surrender to the care of the God of our understanding alive in
our spirits is essential, even when things are going well.
What am I doing to reinforce my decision to allow my Higher Power to care for my will
and my life?
How does the Third Step allow me to build on the surrender I've developed in Steps One
and Two?
We usually feel most willing immediately following a surrender. Willingness often
comes in the wake of despair or a struggle for control. We can practice the principle of
willingness, though, before it becomes necessary and possibly save ourselves some pain.
In what ways have I demonstrated willingness in my recovery so far?
Am I fighting anything in my recovery? What do I think would happen if I became
willing to let recovery prevail in that area of my life?
There is a spiritual progression from hope to faith to trust in the Third Step. As we begin
Step Three, we carry with us the sense of hope that was born in us as we worked the
Second Step. Hope springs from the knowledge that our life is full of possibilities - there
are no hard certainties yet, just the first whispers of anticipation that we just may be able
to fulfill our heart's deepest desires. Lingering doubts fade as hope becomes faith. Faith
propels us forward into action; we actually do the work that those we have faith in are
telling us is necessary if we are to achieve what we want. In the Third Step, faith gives us
the capacity to actually make a decision and carry that decision into action. Trust comes
into play after faith has been applied. We have probably made significant progress toward
fulfilling our goals; now we have evidence that we can influence the course of our lives
through taking positive action.
How have hope, faith, and trust become positive forces in my life?
What further action can I take to apply the principles of hope, faith, and trust in my
recovery?
What evidence do I have that I can trust confidently in my recovery?
The principle of commitment is the culmination of the spiritual process of Step Three.
Making the decision to "turn it over," over and over again, even when our decision
doesn't seem to be having any positive effect, is what this step is all about. We can
practice the spiritual principle of commitment by reaffirming our decision on a regular
basis and by continuing to take action that gives our decision substance and meaning-for
instance, working the rest of the steps.
What have I done recently that demonstrates my commitment to recovery and to working
a program? (For example: Have I taken a service position in NA? Have I agreed to
sponsor another recovering addict? Have I continued to go to meetings no matter what I
was feeling about them? Have I continued to work with my sponsor even after he or she
told me an unpleasant truth or gave me some direction I didn't want to follow? Did I
follow that direction?)
Moving On
As we get ready to go on to Step Four, we'll want to take a look at what we've gained by
working Step Three. Writing about our understanding of each step as we prepare to move
on helps us internalize the spiritual principles connected to it.
Do I have any reservations about my decision to turn my will and my life over to God's
care?
Do I feel that I am now ready to turn it over?
How does my surrender in the First Step help me in the Third Step?
What action do I plan to take to follow through on my decision? How does working the
remainder of the steps fit into this?
We wind up our work on Step Three with an increase in our level of freedom. If we've
been thorough with this step, we're profoundly relieved to realize that the world will go
along just fine without our intervention. The responsibility of running everything is a
huge burden, and we're happy to lay it down. We may feel comforted that a loving God is
caring for our will and our lives, letting us know in subtle ways that the path we're on is
the right one. We've seen our old ideas for what they were, and we're willing to let go of
them and allow change to happen in our lives. We may even find that we're willing to
take some risks we never had the courage to take before, because we're secure in the
knowledge of our Higher Power's care for us.
Some people pause before making major decisions and ground themselves in their own
spirituality. We look to the source of our strength, invite our Higher Power to work in our
lives, and move forward once we're sure we're on the right track. Now we need to take
another step along the path of recovery, a step that makes our Third Step decision real.
It's time to make a searching and fearless moral inventory of ourselves.
Step Four
"We made a searching and fearless moral inventory of ourselves."
Most of us came to Narcotics Anonymous because we wanted to stop something - using
drugs. We probably didn't put much thought into what we were starting-a program of
recovery-by coming to NA. But if we haven't taken a look at what we're getting out of
this program, now might be a good time to pause and think about it.
First, we should ask ourselves what we want out of recovery. Most of us answer this
question by saying that we just want to be comfortable, or happy, or serene. We just want
to like ourselves. But how can we like ourselves when we didn't even know who we are?
The Fourth Step gives us the means to begin finding out who we are, the information
we'll need to begin to like ourselves and get those other things we expect from the
program-comfort, happiness, serenity.
The Fourth Step heralds a new era in our recovery. Steps Four through Nine can be
thought of as a process within a process. We will use the information we find in working
the Fourth Step to work our Fifth, Sixth, Seventh, Eighth, and Ninth Steps. This process
is meant to be done over and over again in recovery.
There is an analogy for this process that is particularly apt. We can think of ourselves as
an onion. Each time we begin a Fourth Step, we are peeling away a layer of the onion and
getting closer to the core. Each layer of the onion represents another layer of denial, the
disease of addiction, our character defects, and the harm we've caused. The core
represents the pure and healthy spirit that lies at the center of each one of us. It is our goal
in recovery to have a spiritual awakening, and we get closer to that by beginning this
process. Our spirits awaken a little more each time we go through it.
The Fourth Step is a method for learning about ourselves, and it is as much about finding
our character assets as it is about identifying the exact nature of our wrongs. The
inventory process is also an avenue to freedom. We have been prohibited from being free
for so long-probably all our lives. Many of us have discovered, as we worked the Fourth
Step, that our problems didn't begin the first time we took drugs, but long before, when
the seeds of our addiction were actually planted. We may have felt isolated and different
long before we took drugs. In fact, the way we felt and the forces that drove us are
completely enmeshed with our addiction; it was our desire to change the way we felt and
to subdue those forces that led us to take our first drug. Our inventory will lay bare the
unresolved pain and conflicts in our past so that we are no longer at their mercy. We'll
have a choice. We'll have achieved a measure of freedom.
This portion of the Step Working Guides actually has two distinct sections. The first
helps us prepare to work the Fourth Step by guiding us through an exploration of our
motives for working this step and what this step means to us. The second part is a guide
for actually taking a searching and fearless moral inventory.
Motivation
Though our motivation for working the Fourth Step is not as important as actually
working the Fourth Step, we may find it helpful to examine and dispel any reservations
we have about this step, and think about some of the benefits we will get as a result of
working this step.
Do I have any reservations about working this step? What are they?
What are some of the benefits that could come from making a searching and fearless
moral inventory of myself?
Why shouldn't I procrastinate about working this step? What are the benefits of not
procrastinating?
Searching and Fearless
This is the phrase that has most puzzled many of us. We probably understand what
"searching" means, but what about "fearless"? How can we get over all our fear? That
might take years, we think; but we need to work on this inventory right away.
Taking a fearless inventory means going ahead despite our fear. It means having the
courage to take this action no matter how we feel about it. It means having the courage to
be honest, even when we're cringing inside and swearing that we'll take what we're
writing to the grave. It means having the determination to be thorough, even when it
seems that we've written enough. It means having the faith to trust this process and trust
our Higher Power to give us whatever quality we need to walk through the process.
Let's face it: This step does involve a lot of work. But we can take heart from the fact that
there's rarely a deadline on completing this step. We can do it in manageable sections, a
little at a time, until we are done. The only thing that's important is that we work on it
consistently.
There are times when our clean time can actually work against us: when we fail to
acknowledge our fear of taking an inventory. Many of us who have worked the Fourth
Step numerous times and know it's ultimately one of the most loving things we can do for
ourselves may still find ourselves avoiding this task. We may think that since we know
how good this process is, we shouldn't have any fear of it. But we need to give ourselves
permission to be afraid, if that's what we feel.
We may also have fears that stem from our previous experiences with the Fourth Step.
We know that an inventory means change in our lives. We know that if our inventories
reveal destructive patterns, we can't continue to practice the same behaviors without a
great deal of pain. Sometimes this means having to let go of something in our lives -
some behavior we think we can't survive without; a relationship; or perhaps a resentment
we've nursed so carefully that it's actually become, in a sick way, a source of reassurance
and comfort. The fear of letting go of something we've come to depend on, no matter
how much we've begun to suspect it isn't good for us, is an absolutely valid fear. We just
can't let it stop us. We have to face it and act with courage.
We may also have to overcome a barrier that grows from an unwillingness to reveal more
of our disease. Many of our members with clean time have shared that an inventory taken
in later recovery revealed that their addiction had spread its tentacles so completely
through their lives that virtually no area was left untouched. This realization is often
initially met with feelings of dismay and perplexity. We wonder how we could still be so
sick. Hasn't all this effort in recovery resulted in more than surface healing?
Of course it has. We just need some time to remember that. Our sponsor will be happy to
remind us. After we've had time to accept what our inventories are revealing, we feel a
sense of hope rising to replace the feelings of dismay. After all, an inventory always
initiates a process of change and freedom. Why shouldn't it this time, too?
Am I afraid of working this step? What is my fear?
What does it mean to me to be searching and fearless?
(Am I working with my sponsor and talking to other addicts? What other action am I
taking to reassure myself that I can handle whatever is revealed in this inventory?
A Moral Inventory
Many of us have a multitude of unpleasant associations connected to the word "moral." It
may conjure up memories of an overly rigid code of behavior we were expected to adhere
to. It may make us think of people we consider "moral," people we think of as better than
ourselves. Hearing this word may also awaken our tendency toward rebellion against
society's morals and our resentment of authorities who were never satisfied with our
morality. Whether any of this is true for us, as individuals, is a matter to be determined by
us, as individuals. If any of the preceding seems to fit, we can alleviate our discomfort
with the word "moral" by thinking about it in a different way.
In Narcotics Anonymous, in this step, the word "moral" has nothing to do with specific
codes of behavior, society's norms, or the judgment of some authority figure. A moral
inventory is something we can use to discover our own individual morality, our own
values and principles. We don't have to relate them in any way to the values and
principles of others.
Am I disturbed by the word "moral"? Why?
Am I disturbed by thinking about society's expectations and afraid that I can't, won't, and
will never be able to conform to them?
What values and principles are important to me?
An Inventory of Ourselves
The Fourth Step asks us to take an inventory of ourselves, not of other people. Yet when
we begin writing and looking at our resentments, fears, behavior, beliefs, and secrets, we
will find that most of these are connected to another person, or sometimes to an
organization or institution. It's important to understand that we are free to write whatever
we need to about others, as long as it leads us to finding our part in the situation. In fact,
most of us can't separate our part from their part at first. Our sponsor will help us with
this.
Spiritual Principles
In the Fourth Step, we will call on all of the spiritual principles we began to practice in
the first three steps. First of all, we have to be willing to work a Fourth Step. We'll need
to be meticulously honest with ourselves, thinking about everything we write down and
asking ourselves if it's true or not. We'll need to be courageous enough to face our fear
and walk through it. Last, but not least, our faith and trust will carry us through when
we're facing a difficult moment and feel like giving up.
How is my decision to work Step Four a demonstration of courage? Trust? Faith?
Honesty? Willingness?
The Inventory
Get a notebook or whatever means of recording your inventory you and your sponsor
have agreed is acceptable. Get comfortable. Remove any distractions from the place
where you plan to work on your inventory. Pray for the ability to be searching, fearless,
and thorough. Don't forget to stay in touch with your sponsor throughout this process.
Finally, feel free to go beyond what's asked in the following questions. Anything you
think of is inventory material.
Resentments
We have resentments when we re-feel old feelings, when we are unable to let go, when
we cannot forgive and forget something that has upset us. We list our resentments in the
Fourth Step for a number of reasons. First, doing so will help us let go of old anger that is
affecting our lives today. Second, exploring our resentments will help us identify the
ways in which we set ourselves up to be disappointed in others, especially when our
expectations were too high. Finally, making a list of our resentments will reveal patterns
that kept us trapped in a cycle of anger, or self-pity, or both.
What people do I resent? Explain the situations that led to the resentment.
What institutions (school, government, religious, correctional, civic) do I resent? Explain
the situations that led to the resentment.
What was my motivation, or what did I believe, that led me to act as I did in these
situations?
How has my dishonesty contributed to my resentments?
How has my inability or unwillingness to experience certain feelings led me to develop
resentments?
How has my behavior contributed to my resentments?
Am I afraid of looking at my part in the situations that caused my resentments? Why?
How have my resentments affected my relationships with myself, with others, and with a
Higher Power?
What recurring themes do I notice in my resentments?
Feelings
We want to examine our feelings for much the same reason that we want to examine our
resentments: It will help us discover our part in our own lives. In addition, most of us
have forgotten how to feel by the time we get clean. Even if we've been around awhile,
we're still uncovering new information about the ways we've shut down our feelings.
How do I identify my individual feelings?
What feelings do I have the most trouble allowing myself to feel?
Why have I tried to shut off my feelings?
What means have I used to deny how I really felt?
Who or what triggered a feeling? What was the feeling? What were the situations? What
was my part in each situation?
What was my motivation, or what did I believe, that led me to act as I did in these
situations?
What do I do with my feelings once I've identified them?
Guilt, Shame
There are actually two types of guilt or shame: one real, one imagined. The first grows
directly out of our conscience-we feel guilty because we've done something that goes
against our principles, or we harmed someone and feel shame over it. Imagined guilt
results from any number of situations that are not our fault, situations we had no part in
creating. We need to look at our guilt and shame so that we can separate these situations.
We need to own what is truly ours and let go of what is not.
Who or what do I feel guilty or ashamed about? Explain the situations that led to these
feelings.
Which of these situations have caused me to feel shame, though I had no part in creating
them?
In the situations I did have a part in, what was my motivation, or what did I believe, that
led me to act as I did?
How has my behavior contributed to my guilt and shame?
Fear
If we could look at the disease of addiction stripped of its primary symptoms - that is,
apart from drug use or other compulsive behavior - and without its most obvious
characteristics, we would find a swamp of self-centered fear. We're afraid of being hurt,
or maybe of just having to feel too intensely, so we live a sort of half-life, going through
the motions of living but never being fully alive. We're afraid of everything that might
make us feel, so we isolate and withdraw. We're afraid that people won't like us, so we
use drugs to be more comfortable with ourselves. We're afraid we'll get caught at
something and have to pay a price, so we lie or cheat or hurt others to protect ourselves.
We're afraid of being alone, so we use and exploit others to avoid feeling lonely or
rejected or abandoned. We're afraid we won't have enough-of anything - so we selfishly
pursue what we want, not caring about the harm we cause in the process. Sometimes, if
we've gained things we care about in recovery, we're afraid we'll lose what we have, and
so we begin compromising our principles to protect it. Self-centered, self-seeking fear-we
need to uproot it so it no longer has the power to destroy.
Who or what do I fear? Why?
What have I done to cover my fear?
How have I responded negatively or destructively to my fear?
What do I most fear looking at and exposing about myself? What do I think will happen
if I do?
How have I cheated myself because of my fear?
Relationships
We need to write about our relationships in the Fourth Step - all of our relationships, not
just the romantic ones - so that we can find out where our choices, beliefs, and behaviors
have resulted in unhealthy or destructive relationships. We need to look at our
relationships with relatives, spouses or partners, friends and former friends, co-workers
and former co-workers, neighbors, people from school, people from clubs and civic
organizations and the organizations themselves, authority figures such as the police,
institutions, and anyone or anything else we can possibly think of. We should also
examine our relationship with a Higher Power. We may be tempted to skip the
relationships that didn't last long-a one-night sexual involvement, for instance, or perhaps
an argument with a teacher whose class we then dropped. But these relationships are
important, too. If we think of it or have feelings about it, it's inventory material.
What conflicts in my personality make it difficult for me to maintain friendships and/or
romantic relationships?
How has my fear of being hurt affected my friendships and romantic relationships?
How have I sacrificed platonic friendships in favor of romantic relationships?
In what ways did I compulsively seek relationships?
In my relationships with family, do I sometimes feel as though we're locked into
repeating the same patterns over and over without any hope of change? What are those
patterns? What is my part in perpetuating them?
How have I avoided intimacy with my friends, partners or spouses, and family?
Have I had problems making commitments? Describe.
Have I ever destroyed a relationship because I believed I was going to get hurt anyway so
I should get out before that could happen? Describe.
To what degree do I consider the feelings of others in my relationships? Equal to my
own? More important than my own? Of minor importance? Not at all?
Have I felt like a victim in any of my relationships? (Note: This question is focused on
uncovering how we set ourselves up to be victims or how too-high expectations
contributed to our being disappointed in people, not on listing instances where we were
actually abused.) Describe.
What have my relationships with my neighbors been like? Do I notice any patterns
appearing that carried through no matter where I lived?
How do I feel about the people with and for whom I've worked? How have my thinking,
beliefs, and behavior caused problems for me at work?
How do I feel about the people I went to school with (both in childhood and currently)?
Did I feel less than or better than the other students? Did I believe I had to compete for
attention from the instructor? Did I respect authority figures or rebel against them?
Have I ever joined any clubs or membership organizations? (Hint: NA is a membership
organization.) How did I feel about the other people in the club or organization? Have I
made friends in these organizations? Have I joined clubs with high expectations, only to
quit in a short time? What were my expectations, and why weren't they fulfilled? What
was my part in these situations?
Have I ever been in a mental hospital or prison or otherwise been held against my will?
What effect has that had on my personality? What were my interactions with the
authorities like? Did I follow the rules? Did I ever break the rules and then resent the
authorities when I got caught?
Did early experiences with trust and intimacy hurt me and cause me to withdraw?
Describe.
Have I ever let a relationship go even when the potential existed to resolve conflicts and
work through problems? Why?
Did I become a different person depending on who I was around? Describe.
Have I discovered things about my personality (perhaps in previous inventories) that I
didn't like, and then found myself overcompensating for that behavior? (For instance, we
may have uncovered a pattern of immature dependence on others and then
overcompensated for this by becoming overly self-sufficient.) Describe.
What defects are most often at play in my relationships (dishonesty, selfishness, control,
manipulation, etc.)?
How can I change my behavior so that I can begin having healthy relationships?
Have I had any kind of a relationship with a Higher Power? How has this changed in my
lifetime? What kind of a relationship do I have with my Higher Power now?
Sex
This is a very uncomfortable area for most of us. In fact, we may be tempted to stop here,
thinking, "Okay, this has gone far enough! There's no way I'm cataloging my sexual
behavior!" But we have to get over such unwillingness quickly. Thinking about the
reason why we need to do this should help. As it says in It Works: How and Why, "We
want to be at peace with our own sexuality." That's why we need to include our sexual
beliefs and behaviors in our inventories. It's important to remind ourselves at this point
that we are not taking our inventory to compare ourselves with what we think is "normal"
for others, but only to identify our own values, principles, and morals.
How was my sexual behavior based in selfishness?
Have I confused sex with love? What were the results of acting on that confusion?
How have I used sex to try to avoid loneliness or fill a spiritual void?
In what ways did I compulsively seek or avoid sex?
Have any of my sexual practices left me feeling ashamed and guilty? What were they?
Why did I feel that way?
Have any of my sexual practices hurt myself or others?
Am I comfortable with my sexuality? If not, why not?
Am I comfortable with others' sexuality? If not, why not?
Is sex a prerequisite in all or most of my relationships?
What does a healthy relationship mean to me?
Abuse
We must exercise extreme caution before beginning this section. In fact, we may need to
postpone this section to a later time in our recovery. We should utilize all the resources at
hand to make the decision about whether to begin this section now: our own sense of
whether or not we're ready to withstand the pain this work will cause us, discussion with
our sponsor, and prayer. Perhaps our sponsor will be able to help us through this, or we
may need to seek additional help.
If we do decide to go ahead with this section, we should be aware that working on this
area of our Fourth Step will probably be the most painful work we'll do in recovery.
Recording the times when we were neglected or hurt by the people who were supposed to
love and protect us is certain to cause some of the most painful feelings we will ever have
to go through. It is important to do so when we re ready, however. As long as we keep the
pain wrapped up inside us, a secret, it may be causing us to act in ways we don't want, or
it can contribute to a negative self-image or other destructive beliefs. Getting the truth out
begins a process that can lead to the relief of our pain. We were not to blame.
Have I ever been abused? By whom? What feelings did I or do I now have about it?
Has being abused affected my relationships with others? How?
If I have felt victimized for much of life because of being abused in childhood, what steps
can I take to be restored to spiritual wholeness? Can my Higher Power help? How?
It is also possible that we have physically, mentally, or verbally abused others.
Recounting these times is bound to cause us to feel a great deal of shame. We cannot
afford to let that shame become despair. It is important that we face our behavior, accept
responsibility for it, and work to change it. Writing about it here is the first step toward
doing that. Working the rest of the steps will help us make amends for what we've done
to others.
Have I ever abused anyone? Who and how?
What was I feeling and thinking right before I caused the harm?
Did I blame my victim or make excuses for my behavior? Describe.
Do I trust my Higher Power to work in my life and provide me with what I need so I
don't have to harm anyone again? Am I willing to live with the painful feelings until they
are changed through working the steps?
Assets
Most of the preceding questions have been directed at helping us identify the exact nature
of our wrongs1 information we'll need for the Fifth Step. It's also important that we take a
look at things that we've done right or that have had a positive impact on ourselves and
others. We want to do this for a couple of reasons. First, we want to have a complete
picture of ourselves from working the Fourth Step, not a one-sided picture. Second, we
want to know what character traits and behaviors we want more of in our lives.
What qualities do I have that I like? That others like? That work well for me? How have I
shown concern for myself and others?
Which spiritual principles am I practicing in my life? How has doing so changed my life?
How has my faith and trust in a Higher Power grown?
What is my relationship with my sponsor based on? How do I see that positive
experience translating into other relationships?
What goals have I accomplished? Do I have other goals I am taking action to reach?
What are they, and what action am I taking?
What are my values? Which ones am I committed to living by, and how?
How am I showing my gratitude for my recovery?
Secrets
Before we finish this Fourth Step, we should stop and reflect: Is there anything we've
missed, either intentionally or not? Is there something we think is so bad that we just can't
possibly include it in our inventory? If so, we should be reassured by the fact that a
multitude of NA members have worked this step, and there has never yet been a situation
in anyone's Fourth Step that was so unique that we had to create a new term to describe it.
Keeping secrets is threatening to our recovery. As long as we are keeping a secret, we are
actually building a reservation in our program.
Are there any secrets that I haven't written about yet? What are they?
Another question we should ask ourselves now is, is there anything in this inventory that
is either an exaggeration of what actually happened or something that's not true at all?
Almost all of us came to NA and had trouble separating fact from fiction in our own
lives. Most of us had accumulated "war stories" that were so embroidered, they may have
contained only a fraction of truth. We made them up because we wanted to impress
people. We didn't think we had anything to feel good about that was true, so we made up
lies in an attempt to build ourselves up. But we don't have to do that anymore. We're
building true self-worth in the process of working Step Four, not false self-worth based
on some phony image. Now is the time to tell the truth about ourselves.
Is there anything in this inventory that isn't true, or are there any stories I've told over and
over again that aren't true?
Moving On
Finishing a Fourth Step is many things - maybe a letdown, maybe exhilarating, maybe
uncomfortable. However we feel otherwise, we should definitely feel good about what
we've accomplished. The work we've done in this step will provide the foundation for the
work we'll do in Steps Five through Nine. Now is the time to contact our sponsor and
make arrangements to work Step Five.
The
Narcotics Anonymous
Step Working Guide
This is NA Fellowship-approved literature
"Copyright ~ 1998, World Service Office, Inc. Reprinted by permission. All rights reserved."
Preface
The idea for this piece of literature came from the Narcotics Anonymous Fellowship
itself. Beginning in the early 1980s, we began receiving Twelve Step guides and step
worksheets along with requests that we develop a standard set of guides for the NA
Fellowship to use in working through the Twelve Steps. Fellowship demand propelled
this project up the NA World Service Conference Literature Committee's priority
wordlists, and finally resulted in the World Service Conference directing the WSCLC to
go ahead with the project at WSC'95.
The working title for this project for many years was the "Step Writing Guides."
However, we recognized that the word "writing" imposed a limitation on members who
may be unable to write or may choose not to use writing as the means for working the
Twelve Steps. Therefore, the title became the Step Working Guides.
Each chapter includes both narrative and questions. The narrative is meant to provoke
thought about the questions, but is not meant to be comprehensive. There is a difference
in "voice" between the narrative and the questions. The narrative is written in the "we"
voice in order to promote unity about what we all have in common: our addiction and
recovery. The questions are written in the individual "I" voice so that each member using
these guides can personalize the work. The Step Working Guides is a companion piece to
It Works: How and Why. Thorough discussion of each of the Twelve Steps is contained in
that work. Additional information about NA recovery can be found in other NA
literature. If we find that any of the terms used in this book are unfamiliar, we should feel
free to make use of a dictionary.
These guides are meant to be used by NA members at any stage of recovery, whether it's
our first time through the steps or we've been living with the steps as our guiding force
for many years. This book is intentionally written to be relevant to newcomers and to
help more experienced members develop a deeper understanding of the Twelve Steps. As
NA grows in numbers, in diversity, and in strength and longevity of clean time, we need
literature that will continue to serve the needs of the fellowship1 literature that "grows"
along with the fellowship.
However, as open and inclusive as we tried to be when writing these guides, we realized
that we would never be able to write something that captured every member's experience
with the steps. In fact, we wouldn't have tried to do that, even if we thought it were
possible. This book contains guides to working the Twelve Steps toward recovery; it does
not contain recovery itself. Recovery is ultimately found in each member's personal
experience with working the steps. You can add to these guides, delete from them, or use
them as they are. It's your choice.
There's probably only one inappropriate way to use these guides: alone. We can't
overemphasize the importance of working with a sponsor in working the steps. In fact, in
our fellowship, a sponsor is considered, first and foremost, a guide through the Twelve
Steps. If you haven't yet asked someone to sponsor you, please do so before beginning
these guides.
Merely reading all the available information about any of the Twelve Steps will never be
sufficient to bring about a true change in our lives and freedom from our disease. It's our
goal to make the steps part of who we are. To do that, we have to work them. Hence, the
Step Working Guides.
Like every piece of NA literature, this was written by addicts for addicts. We hope that
every member who uses this book will be encouraged and inspired. We are grateful to
have been given the opportunity to participate in this project. Thank you for allowing us
to be of service.
WSC Literature Committee
Step One
"We admitted we were powerless over our addiction, that our lives had become
unmanageable."
A "first" of anything is a beginning, and so it is with the steps: The First Step is the
beginning of the recovery process. The healing starts here; we can't go any further until
we've worked this step.
Some NA members "feel" their way through the First Step1 by intuition; others choose to
work Step One in a more systematic fashion. Our reasons for formally working Step One
will vary from member to member. It may be that we're new to recovery, and we've just
fought-and lost-an exhausting battle with drugs. It may be that we've been around awhile,
abstinent from drugs, but we've discovered that our disease has become active in some
other area of our lives, forcing us to face our powerlessness and the unmanageability of
our lives once again. Not every act of growth is motivated by pain; it may just be time to
cycle through the steps again1 thus beginning the next stage of our never-ending journey
of recovery.
Some of us find a measure of comfort in realizing that a disease, not a moral failing, has
caused us to reach this bottom. Others don't really care what the cause has been-we just
want out!
Whatever the case, it's time to do some step work: to engage in some concrete activity
that will help us find more freedom from our addiction, whatever shape it is currently
taking. Our hope is to internalize the principles of Step One, to deepen our surrender, to
make the principles of acceptance, humility, willingness, honesty, and open-mindedness a
fundamental part of who we are.
First, we must arrive at a point of surrender. There are many different ways to do this. For
some of us, the road we traveled getting to the First Step was more than enough to
convince us that unconditional surrender was our only option. Others start this process
even though we're not entirely convinced that we're addicts or that we've really hit
bottom. Only in working the First Step do we truly come to realize that we are addicts,
that we have hit bottom, and that we must surrender.
Before we begin working the First Step, we must become abstinent-whatever it takes. If
we're new in Narcotics Anonymous and our First Step is primarily about looking at the
effects of drug addiction in our lives, we need to get clean. If we've been clean awhile
and our First Step is about our powerlessness over some other behavior that's made our
lives unmanageable, we need to find a way to stop the behavior so that our surrender isn't
clouded by continued acting out.
The Disease of Addiction
What makes us addicts is the disease of addiction-not the drugs, not our behavior, but our
disease. There is something within us that makes us unable to control our use of drugs.
This same "something" also makes us prone to obsession and compulsion in other areas
of our lives. How can we tell when our disease is active? When we become trapped in
obsessive, compulsive, self-centered routines, endless loops that lead nowhere but to
physical, mental, spiritual, and emotional decay.
What does "the disease of addiction" mean to me?
Has my disease been active recently? In what way?
What is it like when I'm obsessed with something? Does my thinking follow a pattern?
Describe.
When a thought occurs to me, do I immediately act on it without considering the
consequences? In what other ways do I behave compulsively?
How does the self-centered part of my disease affect my life and the lives of those around
me?
How has my disease affected me physically? Mentally? Spiritually? Emotionally?
Our addiction can manifest itself in a variety of ways. When we first come to Narcotics
Anonymous, our problem will, of course, be drugs. Later on, we may find out that
addiction is wreaking havoc in our lives in any number of ways.
What is the specific way in which my addiction has been manifesting itself most
recently?
Have I been obsessed with a person, place, or thing? If so, how has that gotten in the way
of my relationships with others? How else have I been affected mentally, physically,
spiritually, and emotionally by this obsession?
Denial
Denial is the part of our disease that tells us we don't have a disease. When we are in
denial, we are unable to see the reality of our addiction. We minimize its effect. We
blame others, citing the too-high expectations of families, friends, and employers. We
compare ourselves with other addicts whose addiction seems "worse" than our own. We
may blame one particular drug. If we have been abstinent from drugs for some time, we
might compare the current manifestation of our addiction with our drug use, rationalizing
that nothing we do today could possibly be as bad as that was! One of the easiest ways to
tell that we are in denial is when we find ourselves giving plausible but untrue reasons for
our behavior.
Have I given plausible but untrue reasons for my behavior? What have they been?
Have I compulsively acted on an obsession, and then acted as if I had actually planned to
act that way? When were those times?
How have I blamed other people for my behavior?
How have I compared my addiction with others' addiction? Is my addiction "bad enough"
if I don't compare it to anyone else's?
Am I comparing a current manifestation of my addiction to the way my life was before I
got clean? Am I plagued by the idea that I should know better?
Have I been thinking that I have enough information about addiction and recovery to get
my behavior under control before it gets out of hand?
Am I avoiding action because I'm afraid I will be ashamed when I face the results of my
addiction? Am I avoiding action because I'm worried about what others will think?
Hitting Bottom: Despair and Isolation
Our addiction finally brings us to a place where we can no longer deny the nature of our
problem. All the lies, all the rationalizations, all the illusions fall away as we stand faceto-
face with what our lives have become. We realize we've been living without hope. We
find we've become friendless or so completely disconnected that our relationships are a
sham, a parody of love and intimacy. Though it may seem that all is lost when we find
ourselves in this state, the truth is that we must pass through this place before we can
embark upon our journey of recovery.
What crisis brought me to recovery?
What situation led me to formally work Step One?
When did I first recognize my addiction as a problem? Did I try to correct it? If so, how?
If not, why not?
Powerlessness
As addicts, we react to the word "powerless" in a variety of ways. Some of us recognize
that a more accurate description of our situation simply could not exist, and admit our
powerlessness with a sense of relief. Others recoil at the word, connecting it with
weakness or believing it to indicate some kind of character deficiency. Understanding
powerlessness - and how admitting our own powerlessness is essential to our recovery -
will help us get over any negative feelings we may have about the concept.
We are powerless when the driving force in our life is beyond our control. Our addiction
certainly qualifies as such an uncontrollable, driving force. We cannot moderate or
control our drug use or other compulsive behaviors, even when they are causing us to
lose the things that matter most to us. We cannot stop, even when to continue will surely
result in irreparable physical damage. We find ourselves doing things that we would
never do if it weren't for our addiction; things that make us shudder with shame when we
think of them. We may even decide that we don't want to use, that we aren't going to use,
and realize we are simply unable to stop when the opportunity presents itself.
We may have tried to abstain from drug use or other compulsive behaviors - perhaps with
some success - for a period of time without a program, only to find that our untreated
addiction eventually takes us right back to where we were before. In order to work the
First Step, we need to prove our own individual powerlessness to ourselves on a deep
level.
Over what, exactly, am I powerless?
I've done things while acting out on my addiction that I would never do when focusing on
recovery. What were they?
What things have I done to maintain my addiction that went completely against all my
beliefs and values?
How does my personality change when I'm acting out on my addiction? (For example:
Do I become arrogant? Self-centered? Mean-tempered? Passive to the point where I can't
protect myself? Manipulative? Whiny?)
Do I manipulate other people to maintain my addiction? How?
Have I tried to quit using and found that I couldn't? Have I quit using on my own and
found that my life was so painful without drugs that my abstinence didn't last very long?
What were these times like?
How has my addiction caused me to hurt myself or others?
Unmanageability
The First Step asks us to admit two things: one, that we are powerless over our addiction;
and two, that our lives have become unmanageable. Actually, we would be hard pressed
to admit one and not the other. Our unmanageability is the outward evidence of our
powerlessness. There are two general types of unmanageability: outward
unmanageability, the kind that can be seen by others; and inner, or personal,
unmanageability.
Outward unmanageability is often identified by such things as arrests, job losses, and
family problems. Some of our members have been incarcerated. Some have never been
able to sustain any kind of relationship for more than a few months. Some of us have
been cut off from our families, asked never again to contact them.
Inner or personal unmanageability is often identified by unhealthy or untrue belief
Systems about ourselves, the world we live in, and the people in our lives. We may
believe we're worthless. We may believe that the world revolves around us -not just that
it should, but that it does. We may believe that it isn't really our job to take care of
ourselves; someone else should do that. We may believe that the responsibilities the
average person takes on as a matter of course are just too large a burden for us to bear.
We may over or under react to events in our lives. Emotional volatility is often one of the
most obvious ways in which we can identify personal unmanageability.
What does unmanageability mean to me?
Have I ever been arrested or had legal trouble as a result of my addiction? Have I ever
done anything I could have been arrested for if only I was caught? What have those
things been?
What trouble have I had at work or school because of my addiction? What trouble have I
had with my family as a result of my addiction?
What trouble have I had with my friends as a result of my addiction?
Do I insist on having my own way? What effect has my insistence had on my
relationships?
Do I consider the needs of others? What effect has my lack of consideration had on my
relationships?
Do I accept responsibility for my life and my actions? Am I able to carry out my daily
responsibilities without becoming overwhelmed? How has this affected my life?
Do I fall apart the minute things don't go according to plan? How has this affected my
life?
Do I treat every challenge as a personal insult? How has this affected my life?
Do I maintain a crisis mentality, responding to every situation with panic? How has this
affected my life?
Do I ignore signs that something may be seriously wrong with my health or with my
children, thinking things will work out somehow? Describe.
When in real danger, have I ever been either indifferent to that danger or somehow
unable to protect myself as a result of my addiction? Describe.
Have I ever harmed someone as a result of my addiction? Describe.
Do I have temper tantrums or react to my feelings in other ways that lower my selfrespect
or sense of dignity? Describe.
Did I take drugs or act out on my addiction to change or suppress my feelings? What was
I trying to change or suppress?
Reservations
Reservations are places in our program that we have reserved for relapse. They may be
built around the idea that we can retain a small measure of control, something like,
"Okay, I accept that I can't control my using, but I can still sell drugs, can't I?" Or we may
think we can remain friends with the people we used with or bought drugs from. We may
think that certain parts of the program don't apply to us. We may think there's something
we just can't face clean-a serious illness, for instance, or the death of a loved one - and
plan to use if it ever happens. We may think that after we've accomplished some goal,
made a certain amount of money, or been clean for a certain number of years, then we'll
be able to control our using. Reservations are usually tucked away in the back of our
minds; we are not fully conscious of them. It is essential that we expose any reservations
we may have and cancel them, right here, right now.
Have I accepted the full measure of my disease?
Do I think I can still associate with the people connected with my addiction? Can I still
go to the places where I used? Do I think it's wise to keep drugs or paraphernalia around,
just to "remind myself" or test my recovery? If so, why?
Is there something I think I can't get through clean, some event that might happen that
will be so painful that I'll have to use to survive the hurt?
Do I think that with some amount of clean time, or with different life circumstances, I'd
be able to control my using?
What reservations am I still holding on to?
Surrender
There's a huge difference between resignation and surrender. Resignation is what we feel
when we've realized we're addicts but haven't yet accepted recovery as the solution to our
problem. Many of us found ourselves at this point long before coming to Narcotics
Anonymous. We may have thought that it was our destiny to be addicts, to live and die in
our addiction. Surrender, on the other hand, is what happens after we've accepted the
First Step as something that is true for us and have accepted that recovery is the solution.
We don't want our lives to be the way they have been. We don't want to keep feeling the
way we've been feeling.
What am I afraid of about the concept of surrender, if anything? What convinces me that
I can't use successfully anymore?
Do I accept that I'll never regain control, even after a long period of abstinence?
Can I begin my recovery without a complete surrender?
What would my life be like if I surrendered completely?
Can I continue my recovery without complete surrender?
Spiritual Principles
In the First Step, we will focus on honesty, open-mindedness, willingness, humility, and
acceptance.
The practice of the principle of honesty from the First Step starts with admitting the truth
about our addiction, and continues with the practice of honesty on a daily basis. When we
say "I'm an addict" in a meeting, it may be the first truly honest thing we've said in a long
time. We begin to be able to be honest with ourselves and, consequently, with other
people.
If I've been thinking about using or acting out on my addiction in some other way, have I
shared it with my sponsor or told anyone else?
Have I stayed in touch with the reality of my disease, no matter how long I've had
freedom from active addiction?
Have I noticed that, now that I don't have to cover up my addiction, I no longer need to
lie like I did? Do I appreciate the freedom that goes along with that? In what ways have I
begun to be honest in my recovery?
Practicing the principle of open-mindedness found in Step One mostly involves being
ready to believe that there might be another way to live and being willing to try that way.
It doesn't matter that we can't see every detail of what that way might be, or that it may be
totally unlike anything we've heard about before; what matters is that we don't limit
ourselves or our thinking. Sometimes we may hear NA members saying things that sound
totally crazy to us, things like "surrender to win" or suggestions to pray for someone we
resent. We demonstrate open-mindedness when we don't reject these things without
having tried them.
What have I heard in recovery that I have trouble believing? Have I asked my sponsor or
the person I heard say it, to explain it to me?
In what ways am I practicing open-mindedness?
The principle of willingness contained in the First Step can be practiced in a variety of
ways. When we first begin to think about recovery, many of us either don't really believe
it's possible for us or just don't understand how it will work, but we go ahead with the
First Step anyway-and that's our first experience with willingness. Taking any action that
will help our recovery shows willingness: going to meetings early and staying late,
helping set up meetings, getting other NA members' phone numbers and calling them.
Am I willing to follow my sponsor's direction?
Am I willing to go to meetings regularly?
Am I willing to give recovery my best effort? In what ways?
The principle of humility, so central to the First Step, is expressed most purely in our
surrender. Humility is most easily identified as an acceptance of who we truly are -
neither worse nor better than we believed we were when we were using, just human.
Do I believe that I'm a monster who has poisoned the whole world with my addiction?
Do I believe that my addiction is utterly inconsequential to the larger society around me?
Or something in between?
Do I have a sense of my relative importance within my circle of family and friends? In
society as whole? What is that sense?
How am I practicing the principle of humility in connection with this work on the First
Step?
To practice the principle of acceptance, we must do more than merely admit that we're
addicts. When we accept our addiction, we feel a profound inner change that is
underscored by a rising sense of hope. We also begin to feel a sense of peace. We come
to terms with our addiction, with our recovery, and with the meaning those two realities
will come to have in our lives. We don't dread a future of meeting attendance, sponsor
contact, and step work; instead, we begin to see recovery as a precious gift, and the work
connected with it as no more trouble than other routines of life.
Have I made peace with the fact that I'm an addict?
Have I made peace with the things I'll have to do to stay clean?
How is acceptance of my disease necessary for my continued recovery?
Moving On
As we get ready to go on to Step Two, we'll probably find ourselves wondering if we've
worked Step One well enough. Are we sure it's time to move on? Have we spent as much
time as others may have spent on this step? Have we truly gained an understanding of this
step?
Many of us have found it helpful to write about our understanding of each step as we
prepare to move on.
How do I know it's time to move on?
What is my understanding of Step One?
How has my prior knowledge and experience affected my work on this step?
We've come to a place where we see the results of our old way of life and accept that a
new way is called for, but we probably don't yet see how rich with possibilities the life of
recovery is. It may be enough just to have freedom from active addiction right now, but
we will soon find that the void we have been filling with drugs or other obsessive and
compulsive behaviors begs to be filled. Working the rest of the steps will fill that void.
Next on our journey toward recovery is Step Two.
ترس از ناشناخته ها و امنیت منحرفی که ماندن در وضعیت آشنا را دارد ما را تسخیر میکند و جلوس رشد ما را میگیرد
بیماری یک نیروی فوق العاده عجیب و غریب و گردن کلفتی است که از هیچ فرصتی برای ضربه زدن غافل نمیشود کسانی که بطور مرتب و پیوسته در ارتباط دائمی با بیماریشان و ابزار برنامه جلسات راهنما و قدمها هستند میتواند جان سالم بدر برند وگرنه بیماری براحتی آب خوردن ضربه خود را میزند و کار را تمام میکند به امید آن روزی که هیچ معتادی در هیچ جای دنیا بدون پیدا کردن راه دش هلاک نشود سال ۹۱ هم شروع شد و امسال برای من و فکر کنم همه دنیا سال بسیار بسیار حساس و به امید خدا خوبی خواهد بود امیدوارم از جنگ و بحران و تحریم دور باشیم و بجای آن صلح و آرامش و فراوانی موجود باشد
پنجمین سال بهبودی راهم تجربه کردم و همزمان مجددا قدم اولم
"ما اقرار کردیم که در برابر بیماری اعتیادمان عاجز بودیم که زندگیمان غیر قابل اداره شده بود"
...." ما با یک بیداری روحانی که در نتیجه ی این قدم ها یافتیم ، سعی نمودیم این پیام را به معتادان برسانیم و این اصول را در تمام امور خود به اجرا درآوریم"
خدایا عمیقا سپاسگزارم و دوستت دارم
«از طریق ناتوانی خود در پذیرش مسئولیتهای شخصی، در واقع مشکلاتی را برای خود ایجاد میکردیم.» کتاب پایه v وقتی از قبول مسئولیت زندگی خود امتناع کردیم، همه توان شخصی خود را از دست دادیم. باید به خاطر بسپاریم که در برابر اعتیاد خود عاجز هستیم، نه در برابر رفتار شخصی خود. بسیاری از ما از مفهوم عجز درست استفاده نکردهایم و آن را به معنای اجتناب از تصمیمگیری یا حفظ چیزهایی پنداشتهایم که قبلاٌ به آنها دست یافتهایم. ما ادعا کردیم که در برابر اعمال شخصی خود عاجزیم. به جای اینکه اقدامات مثبتی را برای تغییر شرایط خود انجام دهیم، دیگران را به خاطر این شرایط سرزنش کردهایم. اگر ادعا کنیم که "عاجز" هستیم و با این کار به امتناع از قبول مسئولیت ادامه دهیم، خود را گرفتار نومیدی و مصیبتی میکنیم که در دوران اعتیاد فعال خود تجربه کردیم. احتمال گذراندن سالهای بهبودی با احساسی مانند قربانیان واقعاً میتواند صحت داشته باشد. به جای اینکه در زندگی خود غفلت کنیم، میتوانیم نحوه تصمیمگیری مسئولانه و پذیرفتن خطرات را بیاموزیم. شاید مرتکب اشتباه شویم، اما میتوانیم از این اشتباهات درس بگیریم. افزایش آگاهی از خود و افزایش تمایل به قبول مسئولیت شخصی به ما برای تغییر، تصمیمگیری و رشد آزادی میدهد. v فقط برای امروز: احساسات، اعمال و انتخابهای من مال خودم هست. مسئولیت آنها را قبول میکنم. |
«تاسف به حال خود یکی از مخربترین نواقص است؛ همه انرژی مثبت ما را تخلیه خواهد کرد.» کتاب پایه v در دوران اعتیاد فعال، بسیاری از ما از تاسف به حال خود به عنوان مکانیسم بقا استفاده میکردیم. باور نداشتیم که جایگزینی برای زندگی به همراه این بیماری وجود دارد—یا شاید نمیخواستیم باور کنیم. تا زمانی که میتوانستیم برای خود ابراز تأسف کنیم و فرد دیگری را در ایجاد مشکلات خود مقصر بدانیم، مجبور به قبول عواقب اعمال خود نبودیم؛ با اعتقاد به اینکه برای تغییر عاجز هستیم، مجبور نبودیم نیاز به تغییر را بپذیریم. استفاده از این «مکانیسم بقا» از ورود ما به بهبودی جلوگیری میکرد و روز به روز ما را به خودنابودی نزدیک میکرد. تاسف به حال خود، ابزار بیماری ماست؛ نباید از آن استفاده کنیم و در عوض نحوه استفاده از ابزار جدیدی را بیاموزیم که در برنامه NA آن را به دست میآوریم. به این باور رسیدهایم که کمک مؤثر در دسترس ماست؛ وقتی این کمک را جستجو کنیم و آن را در برنامه NA پیدا کنیم، دلسوزی نسبت به خود با سپاسگزاری جایگزین میشود. ابزار بسیاری در اختیار ما قرار دارد: قدمهای دوازدهگانه، حمایت راهنما، انجمن متشکل از معتادان در حال بهبودی و مراقبت نیروی برتر. در دسترس بودن این ابزار مزید بر علت سپاسگزاری است. دیگر در انزوا و نومیدی زندگی نمیکنیم؛ برای هر چیزی که ممکن است با آن روبرو شویم، کمکهای معینی در اختیار ماست. مطمئنترین راه برای سپاسگزاری، بهرهگیری از کمکهای موجود در برنامه NA و تجربه پیشرفتهایی است که NA در زندگی ما به وجود میآورد. v فقط برای امروز: به خاطر امیدی که NA به من داده است، سپاسگزاری میکنم. بهبودی خود را پرورش میدهم، نه تاسف به حال خود را. |
«به تهیه ترازنامه شخصی خود ادامه دادیم و هروقت در اشتباه بودیم سریعا بهً آن اقرار کردیم» قدم دهم v در معتادان گمنام دریافتهایم که هر چه با اراده نیروی برتر برای خود هماهنگتر زندگی کنیم، هماهنگی در زندگی ما افزایش مییابد. از قدم دهم برای کمک به حفظ این هماهنگی استفاده میکنیم. هر روز اوقاتی را به بررسی رفتار خود اختصاص میدهیم. برخی از ما هر یک از اعمال را با پرسشی بسیار ساده ارزیابی میکنیم: «اراده خداوند یا اراده من؟» در بسیاری از موارد متوجه میشویم که اعمال ما با اراده نیروی برتر برای ما هماهنگ بوده است و ما نیز در عوض با دنیای اطراف خود هماهنگ بودهایم. اما در برخی موارد متوجه وجود مغایرتهایی بین رفتار و ارزشهای خود میشویم. ما به جای اراده خداوند بر اساس اراده خود عمل کردهایم و در نتیجه در زندگی ما ناهماهنگی به وجود آمده است. وقتی متوجه این مغایرتها میشویم، خطاهای خود را میپذیریم و آنها را اصلاح میکنیم. با آگاهی بیشتر از آنچه به اعتقاد ما اراده خداوند برای ما در این مواقع است، احتمال کمتری وجود دارد که دوباره این اعمال را تکرار کنیم و احتمال بیشتری وجود دارد که در هماهنگی بیشتری با اراده نیروی برتر برای خود و دنیای اطراف خود زندگی کنیم. v فقط برای امروز: آرزو میکنم که در هماهنگی با دنیای خود زندگی کنم. امروز اعمال خود را بررسی میکنم و از خود میپرسم: «اراده خداوند یا اراده من؟» |
«گمنامی اساس روحانی تمام سنتهای ماست و همواره یادآور این است که اصول را به شخصیتها ترجیح دهیم.» سنت دوازدهم v سنت دوازدهم اهمیت «ترجیح دادن اصول به شخصیتها» را به ما یادآوری میکند. در جلسات بهبودی شاید این عبارت بدین صورت بیان شود: «پیامرسان را تیرباران نکنید». ما اغلب پیام را با پیامرسان اشتباه میگیریم و چون با فرد سخنگو در جلسه تضادهای شخصیتی داریم، صحبتهای او را انکار میکنیم. اگر با صحبتهای افراد معینی در جلسات مشکل داریم، ممکن است از راهنمای خود کمک بخواهیم. راهنما میتواند به ما کمک کند تا به جای اینکه بر فرد سخنگو تمرکز کنیم، بر آنچه گفته شده، تمرکز کنیم. راهنما همچنین میتواند در بررسی رنجشهایی به ما کمک کند که ممکن است ما را از اذعان ارزش بهبودی برخی افراد خاص باز میدارد. وقتی به خود اجازه میدهیم بر اساس پیشنهاد قدم دوازدهم به جای شخصیتها بر اصول بهبودی تمرکز کنیم، بهرههای بسیار بیشتری که از جلسات نصیب ما میشود، شگفتانگیز است. v فقط برای امروز: اصل گمنامی را در جلسه NA تمرین میکنم. به جای شخصیت پیامرسان بر پیام بهبودی تمرکز میکنم. |
«تغییر شخصیت چیزی بود که واقعاً بدان نیاز داشتیم. تغییر الگوهای خودنابودکننده زندگی لازم شد.» کتاب پایه v در اوایل زندگی اکثر ما قادر به شادمانی و کنجکاوی و تبادل عشق بیچون و چرا بودیم. وقتی شروع به مصرف کردیم، تأثیری را وارد زندگی خود کردیم که ما را به آرامی از این مسائل دور کرد. هر چه در مسیر اعتیاد بیشتر به پایین کشیده میشدیم، از شادمانی، کنجکاوی و عشق دورتر میشدیم. این سفر یکشبه اتفاق نیفتاد. اما جدا از مدت آن، با مشکلاتی فراتر از مصرف مواد به درهای NA رسیدیم. تأثیر اعتیاد کل الگوی زندگی ما را چنان تغییر داده بود که دیگر قابل شناسایی نبود. درست است که قدمهای دوازدهگانه معجزه میکند، اما بسیاری از آنها یکشبه مؤثر واقع نمیشود. بیماری ما به آرامی تأثیر بدی بر رشد روحانی ما گذاشت. بهبودی تأثیر جدیدی را بر زندگی ما میگذارد، به طوری که منبع انجمن و قدرت روحانی ما را به آرامی به سوی الگوهای جدید و سالم زندگی هدایت میکند. البته این تغییر «صرفاً تصادفی نیست.» اما اگر با تأثیر جدیدی که NA در زندگی ما ایجاد کرده است همکاری کنیم، در طول زمان تغییر شخصیتی را که بهبودی مینامیم، تجربه خواهیم کرد. قدمهای دوازدهگانه برنامهای را برای همکاری مورد نیاز جهت بازیابی شادمانی، کنجکاوی و عشق نسبت به زندگی فراهم میسازد. v فقط برای امروز: با تأثیر جدید انجمن و قدرت روحانی که NA در زندگی من ایجاد کرده، همکاری میکنم. قدم بعدی در برنامه خود را انجام میدهم. |
«نوشتن [ترازنامه فقط برای] چپاندن آن در کشو غمانگیز است. این نواقص در تاریکی رشد میکند و در پرتو آشکارگری نابود میشود. » کتاب پایه v چند بار شنیدهایم که ما به اندازه رازهای خود بیمار هستیم؟ در حالی که بسیاری از اعضاء تصمیم میگیرند از جلسات برای مشارکت کردن جزییات خصوصی زندگی خود استفاده نکنند، مهم است هر یک از ما دریابیم چه چیزی به بهترین نحو برای ما مؤثر است. درباره رفتارهایی که در بهبودی با خود به همراه داریم و در صورت آشکار شدن باعث خجالت ما میشوند، چه فکری میکنیم؟ تا چه حد در افشای رازهای خود راحت هستیم و برای این کار با چه کسی احساس راحتی میکنیم؟ اگر از مشارکت کردن برخی از جزییات زندگی خود در جلسات ناراحت هستیم، به چه کسی رجوع میکنیم؟ پاسخ این پرسشها را در برقراری رابطه با راهنما یافتهایم. اگرچه برقراری رابطه با راهنما به زمان نیاز دارد، مهم است به راهنمای خود به قدر کافی اعتماد کنیم تا کاملاً صادق باشیم. نواقص ما تنها تا زمانی که مخفی میمانند، بر قوت خود باقی هستند. اگر میخواهیم از این نواقص رهایی یابیم، باید از آنها پرده برداریم. رازها تا وقتی به عنوان راز باقی میمانند که آنها را با انسان دیگری در میان نگذاریم. v فقط برای امروز: از رازهای خود پرده برمیدارم. صادق بودن با راهنمای خود را تمرین میکنم. |
«قدم هشتم تغییر بزرگی در زندگی که تحت تاثیر گناه و پشیمانی است، بوجود میآورد.» کتاب پایه v پشیمانی یکی از احساساتی است که ما را به مصرف وا میداشت. به خاطر اعتیاد فعال راه خود را گم کرده بودیم و اثری از دلشکستگی و نابودی بسیار دردناک را به جای گذاشته بودیم. پشیمانی ما، اغلب با این استنباط که نمیتوانیم برای جبران خساراتی که وارد کردهایم کاری انجام دهیم، تشدید میشد؛ راهی برای اصلاح آن وجود نداشت. مقداری از قوت پشیمانی در هنگام رویارویی صادقانه با آن، از میان برداشته میشود. در واقع، با تهیه فهرستی از افرادی که به آنها صدمه زدهایم، قدم هشتم را آغاز میکنیم. نقش خود را در گذشته دردناک خود میپذیریم. اما قدم هشتم از ما نمیخواهد همه اشتباهات خود را جبران کنیم، بلکه صرفاً از ما میخواهد برای جبران خسارات وارده به همه این افراد تمایل پیدا کنیم. وقتی برای جبران خساراتی که وارد کردهایم تمایل پیدا میکنیم، آمادگی خود برای تغییر را اعلام میکنیم. فرآیند التیامبخش بهبودی را تصدیق میکنیم. پشیمانی دیگر وسیلهای نیست که از آن برای شکنجه خود استفاده کنیم. پشیمانی به ابزاری تبدیل شده که میتوانیم از آن برای بخشش خود استفاده کنیم. v فقط برای امروز: از هر گونه احساس پشیمانی که ممکن است داشته باشم به عنوان ابزاری برای التیام یافتن از طریق قدمهای دوازدهگانه استفاده میکنم. |
«عمل ها، عکسالعملها و انگیزههای خود را بررسی میکنیم. اغلب متوجه میشویم بهتر از احساساتی که داشتهایم، اعمال خود را انجام میدادهایم.» کتاب پایه v کتاب مراقبه روزانه را با این نوع پیام تصور کنید: «وقتی صبح از خواب بیدار میشوید، قبل از اینکه از رختخواب خود برخیزید، لحظهای را به اندیشیدن اختصاص دهید. با آرامش تکیه دهید، افکار خود را جمع کنید و برنامههای امروز خود را در نظر بگیرید. انگیزه این برنامهها را تک تک مرور کنید. اگر انگیزههای شما کاملاً خالص نیستند، برگردید و دوباره استراحت کنید.» بیمعنی است، مگر نه؟ تفاوتی نمیکند چه مدت پاک بودهایم، تقریباً همه ما انگیزه انجام تقریباً همه کارهای خود را با یکدیگر قاطی کردهایم. اما دلیلی ندارد در زندگی خود وقفه بیندازیم. قبل از اینکه بتوانیم دوران بهبودی خود را آغاز کنیم، مجبور نیستیم منتظر خالص شدن کامل انگیزههای خود بمانیم. وقتی برنامه در زندگی ما مؤثر واقع میشود، به مراتب کمتر بر اساس انگیزههای تردیدبرانگیزتر خود عمل میکنیم. خود را مرتب بررسی میکنیم و با راهنما درباره آنچه متوجه میشویم، صحبت میکنیم. برای آگاهی از اراده نیروی برتر برای خود دعا میکنیم و قدرت عمل کردن بر اساس دانشی که به ما داده شده را میجوییم. نتیجه چیست؟ کامل نمیشویم، ولی قطعاً بهتر میشویم. انجام برنامهای روحانی را آغاز کردهایم. هرگز به غولهای روحانی تبدیل نخواهیم شد. اما اگر واقعبینانه به خود توجه کنیم، احتمالاً متوجه خواهیم شد که بهتر از احساساتی که داشتهایم، اعمال خود را انجام میدادهایم. v فقط برای امروز: خود را واقعبینانه بررسی میکنم. قدرت عمل کردن بر اساس بهترین انگیزههای خود، نه بدترین آنها را میجویم. |
«ایمان نویافته ما در آینده به عنوان اساس مستحکمی برای شهامت عمل میکند.» کتاب پایه v وقتی شروع به شرکت در جلسات میکنیم، از سایر معتادان درباره هدایایی که در نتیجه این برنامه دریافت کردهاند میشنویم، چیزهایی که قبلاً هرگز به عنوان هدیه در نظر نمیگرفتیم. یکی از این هدایا، احیای توانایی درک عواطفی است که برای مدتهای مدید با مصرف مواد مخدر نابود کرده بودیم. در نظر گرفتن عشق، شادمانی و خوشبختی به عنوان هدیه دشوار نیست، حتی اگر مدت زمان زیادی آنها را احساس نکرده باشیم. اما احساسات "بد" مانند خشم، ناراحتی، ترس و تنهایی چطور؟ به خود میگوییم این عواطف را نمیتوان به عنوان هدیه در نظر گرفت. از این گذشته، چگونه میتوانیم از چیزهایی که میخواهیم از آنها رهایی یابیم، سپاسگزاری کنیم؟! اگر از دیدگاه مناسبی به این عواطف بنگریم، میتوانیم نسبت به آنها قدرشناس باشیم. باید به خاطر داشته باشیم که به نیرویی برتر و مهربان ایمان پیدا کردهایم و از این نیرو خواستهایم از ما مراقبت کند—و نیروی برتر ما اشتباه نمیکند. احساساتی که به ما ارزانی داشته شده، "خوب" یا "بد" دلیلی داشته است. با به خاطر سپردن این موضوع، متوجه وجود احساسات بد نمیشویم، بلکه به آموختن درسهایی از آنها پی میبریم. ایمان ما و مراقبت نیروی برتر، شهامت لازم برای رویارویی با همه احساساتی را که ممکن است هر روز بروز پیدا کند، در اختیار ما قرار میدهد. همان طور که در اوایل دوران بهبودی شنیدیم: «نیروی برتر چیزی بیش از حد توان اداره شما را در طول یک روز به شما ارزانی نخواهد کرد.» و توانایی درک احساسات یکی از بزرگترین هدایای بهبودی است. v فقط برای امروز: سعی میکنم از احساسات خود استقبال میکنم و به این اعتقاد پایبندم که شهامت رویارویی با همه عواطفی را که ممکن است در زندگی من بروز پیدا کند، در اختیار دارم. |
«بیماری ما متوقف شده است و اکنون همه چیز ممکن است. بیشتر و بیشتر روشنبین میشویم و آمادگی مواجهه با عقاید جدید در همه زمینههای زندگی خود را پیدا میکنیم.» کتاب پایه v برای بسیاری از ما چند ماه یا چند سال اول در NA دوران شگفتانگیزی است. نسبت به آزمایش هر کاری تمایل پیدا میکنیم و دیدگان ما رو به شادیها و افقهای جدید باز میشود. سرانجام رها از اعتیاد فعال، در حالی که بهبودی ما تازه و شاداب است، همه چیز ممکن به نظر میرسد. اما با تجربه کوتاه مدت پاکی، شاید پافشاری کمتری نسبت به اجرای برنامه داشته باشیم. شاید مانند زمانی که برای استفاده از تجربه دیگران تمایل داشتیم، اکنون به طور کامل چنین تمایلی را نداشته باشیم. ممکن است با چند نقص به ظاهر غیر قابل کنترل در شخصیت خود مواجه شده باشیم که خوشبینی بیحد و حصر اوایل دوران بهبودی ما را کاهش میدهد. کاملاً باور داریم همه چیز ممکن است. چگونه میتوانیم اشتیاق خود نسبت به بهبودی را احیاء کنیم؟ برای آن دعا میکنیم؛ درباره آن مشارکت میکنیم؛ و برای دستیابی به اشتیاق مورد نیاز خود تلاش میکنیم. اعضایی با مدت زمان پاکی بیشتر یا کمتر از ما وجود دارند که از اشتیاقی که ما به دنبال آن هستیم، برخوردارند و اگر از آنها بخواهیم آن را با ما در میان گذارند، خوشحال خواهند شد. اما برای استفاده از تجربه آنها باید روشنبینی را تمرین کنیم و دوباره آموزشپذیر شویم. وقتی برای رویارویی با عقاید جدید آماده میشویم و برای امتحان آنها تمایل پیدا میکنیم، میبینیم برای باردیگر همه چیز ممکن به نظر میرسد. v فقط برای امروز: در بهبودی من، همواره چیزهای بیشتری برای آموختن و فردی برای آموختن از او وجود دارد. امروز برای رویارویی با عقاید جدید آماده میشوم و برای امتحان آنها تمایل پیدا میکنم. تا زمانی که هستم، میدانم همه چیز ممکن است. |
«نیرویی که ما را به این برنامه آورد هنوز هم با ماست و اگر به او اجازه دهیم به راهنمایی ما ادامه خواهد داد.» کتاب پایه v آیا تا به حال ترس و نگرانی بر شما غلبه کرده است؟ به هر جا رجوع میکنیم، فشارهای زندگی ما را از پای در میآورد. ناتوان شدهایم و نمیدانیم باید چه کار کنیم. چگونه بر حمله اضطراب غلبه میکنیم؟ ابتدا صبر میکنیم. نمیتوانیم یکدفعه به همه چیز رسیدگی کنیم، بنابراین لحظهای صبر میکنیم تا مسائل سر و سامان پیدا کند. سپس از مسائلی که ما را آزار میدهد، "ترازنامهای فوری" تهیه میکنیم. در حالی که این سؤال را از خود میپرسیم هر یک از مسائل را بررسی میکنیم: «این مسئله واقعاً چه اهمیتی دارد؟» در اکثر موارد متوجه میشویم بیشتر ترسها و دغدغههای ما به توجه فوری ما نیاز ندارد. میتوانیم این موارد را کنار بگذاریم و بر مسائلی تمرکز کنیم که واقعاً باید فوراً حل و فصل شود. سپس دوباره صبر میکنیم و از خود میپرسیم: «در هر حال، چه کسی در اینجا کنترل را در دست دارد؟» این امر به ما یادآور میشود که نیروی برتر ما، کنترل را در دست دارد. اراده نیروی برتر خود را برای این اوضاع، هر آنچه هست، میجوییم. این کار را میتوانیم به چند روش انجام دهیم: از طریق دعا، صحبت با راهنما یا دوستان NA یا شرکت در جلسه و درخواست از دیگران برای مشارکت کردن تجربیاتشان. وقتی اراده نیروی برتر برای ما روشن میشود، برای توانایی اجرای آن دعا میکنیم. سرانجام اقدام میکنیم. حملات اضطراب نباید ما را از توان بیندازد. میتوانیم برای رسیدگی به هر مسئلهای که بر سر راه ما ظاهر میشود، از منابع برنامه NA استفاده کنیم. v فقط برای امروز: نیروی برتر، من را به سوی مسیر بهبودی هدایت نکرده است که به حال خود رها کند! وقتی اضطراب حمله میکند، قدمهای معینی را برای جستجوی مراقبت و راهنمایی مداوم خداوند طی میکنم. |
«هر شکلی از موفقیت وحشتناک و ناآشنا بود.» کتاب پایه v قبل از آمدن به NA، تعداد کمی از ما موفقیت را تجربه کرده بودیم. هر گونه تلاشی که به تنهایی برای قطع مصرف انجام دادیم، سرانجام با شکست مواجه میشد. به تدریج امید هر گونه رهایی از اعتیاد فعال را از دست دادیم. رفته رفته به شکست عادت کرده بودیم، انتظار آن را داشتیم، آن را قبول میکردیم و فکر میکردیم بخشی از سرشت ماست. وقتی پاک میمانیم، به تدریج موفقیت را در زندگی خود تجربه میکنیم. رفته رفته به دستاوردهای خود افتخار میکنیم. شروع به پذیرفتن ریسکهای بیخطر میکنیم. ممکن است در این فرآیند با مرارتهایی نیز روبرو شویم، اما اگر از آنها درس بگیریم میتوان آنها را به حساب موفقیت گذاشت. گاهی اوقات وقتی هدفی را به انجام میرسانیم، از ترس اینکه مغرور به نظر برسیم، در «پشتگرمی دادن به خود» تردید میکنیم. اما نیروی برتر از ما میخواهد که موفق شویم و افتخاری را که نسبت به دستاوردهای خود میکنیم با عزیزان خود در میان بگذاریم. وقتی موفقیتهای خود را در NA با دیگران در میان میگذاریم، در اکثر موارد، آنها نیز کم کم باور میکنند میتوانند به اهداف خود دست یابند. وقتی موفق میشویم، به هموار کردن زمینه برای سایر افرادی که راه ما را دنبال میکنند، کمک میکنیم. v فقط برای امروز: زمانی را به لذت بردن از موفقیتهای خود اختصاص میدهم. پیروزیهای خود را با "روحیه قدرشناسی" با دیگران در میان میگذارم. |
«اما مواقعی نیز وجود دارد که واقعاً به مصرف تمایل داریم. میخواهیم از این حالت رها شویم و احساس بدی داریم. باید به ما یادآوری شود که از کجا آمدهایم و این بار آنجا وضعیت وخیمتری خواهد داشت. در این هنگام بیشتر از هر زمان، به برنامه نیاز داریم.» کتاب پایه v اگر درباره لغزش تعمق میکنیم، باید به نتایج تلخ مصرف فکر کنیم. برای بسیاری از ما این نتایج شامل مشکلات درمانی جدی، حبس و حتی مرگ میشود. چند نفر از ما افرادی را میشناسیم که پس از سالها پاکی دچار لغزش شدهاند و صرفاً در اثر بیماری خود جان باختهاند؟ اما مرگی وجود دارد که در اثر بازگشت به اعتیاد فعال به وجود میآید و ممکن است بدتر از مرگ جسمانی باشد. این مرگ، مرگ روحانی است که با جدا شدن از نیروی برتر خود آن را تجربه میکنیم. اگر مصرف کنیم، رابطه روحانی که طی سالیان پرورش دادهایم، ضعیف و شاید ناپدید شود. واقعاً احساس تنهایی خواهیم کرد. شکی نیست که در بهبودی خود دوران ظلمت و تاریکی داشتهایم. تنها یک راه وجود دارد که میتوانیم از این دوران آزاردهنده سربلند بیرون بیاییم: از طریق ایمان. اگر معتقدیم که نیروی برتر همراه ماست، پس میدانیم همه چیز به خوبی پیش میرود. مهم نیست در دوران بهبودی چه احساسات بدی داریم، در هر حال، لغزش هرگز راه حل ما نیست. ما با هم بهبودی پیدا میکنیم. اگر پاک بمانیم، تاریکی از میان میرود و ارتباط عمیقتری را با نیروی برتر خود پیدا میکنیم. v فقط برای امروز: از نیروی برتر خود به خاطر هدیه NA تشکر میکنم. میدانم که لغزش راه نجات نیست. با ایمان به خداوندی که درک میکنم با همه مشکلاتی که روبرو میشوم، مقابله خواهم کرد. |
«این برنامه به بخشی از وجود من تبدیل شده است.... امروز درک روشنتری از مسائلی که در زندگیام رخ میدهد دارم. دیگر با این فرآیند نمیجنگم.» کتاب پایه v در دوران اعتیاد فعال، مسائل ظاهراً بدون منطق رخ میداد. فقط «کارها را انجام میدادیم»، اغلب بدون اینکه از نتایج یا علت آن آگاهی داشته باشیم. زندگی ارزش یا معنایی نداشت. فرآیند قدمهای دوازدهگانه به زندگی ما معنا میبخشد؛ در طی کارکرد قدمها، جوانب تاریک و روشن خود را میپذیریم. از انکاری که ما را از درک تأثیر اعتیاد باز میداشت، دوری میکنیم. خود را صادقانه بررسی میکنیم و الگوهای فکری، احساسی و رفتاری خود را انتخاب میکنیم. با فاش کردن کامل اسرار خود نزد انسانی دیگر، فروتنی و بینش به دست میآوریم. در تلاش برای رفع کمبودها، از عجز خود و قدرت فراهم شده از سوی نیرویی برتر سپاسگزاری به عمل میآوریم. با افزایش شناخت از خود، بینش وسیعتری نسبت به دیگران و پذیرش آنها به دست میآوریم. قدمهای دوازدهگانه کلید فرآیندی است که آن را "زندگی" مینامیم. در طی کارکرد قدمها، آنها به بخشی از وجود ما تبدیل میشوند—و ما به بخشی از زندگی اطراف خود تبدیل میشویم. دنیای ما دیگر بیمعنا نیست؛ امروز درک بیشتری از رویدادهای زندگی خود داریم. دیگر با این فرآیند نمیجنگیم. امروز با کارکرد قدمها از زندگی لذت میبریم. v فقط برای امروز: زندگی یک فرآیند است؛ قدمهای دوازدهگانه کلید این فرآیند هستند. امروز از قدمها برای شرکت در این فرآیند، شناخت و لذت بردن از خود و بهبودی خود استفاده میکنم. |
«وقتی به اقرار عجز خود نیاز پیدا میکنیم، ممکن است ابتدا به دنبال راههایی برای مقاومت در برابر آن بگردیم. پس از استفاده بیهوده از این راهها شروع به مشارکت با دیگران و جستجوی امید میکنیم.» کتاب پایه v گاهی اوقات در جلسات خود شنیدهایم که «بیدار شدن دردناک به بیداری روحانی منجر میشود.» در بهبودی چه نوع بیداری دردناک را تجربه میکنیم؟ این بیداری شاید وقتی رخ دهد که بخشی از رفتار ناپسند ما که به نظر ما پنهان شده، ناگهان در انظار همگان آشکار میشود. یا این بیداری ممکن است وقتی تحریک شود که راهنما به اطلاع ما میرساند ما نیز درست مانند هر فرد دیگر اگر میخواهیم پاک بمانیم و بهبودی پیدا کنیم باید قدمها را کار کنیم. اکثر ما از برملا شدن اسرار خود متنفریم؛ از آشکار شدن اسرار خود در معرض دید همگان خوشمان نمیآید. این تجربه موجب تحقیر شدید میشود. اولین عکسالعمل ما به این آشکارسازی معمولاً تکان روحی و خشم است. با این وجود، با شنیدن حقیقت، آن را میپذیریم. آنچه تجربه میکنیم، بیداری دردناک است. این بیداریها در اکثر اوقات موجب آشکارسازی موانعی میشود که ما را از رشد روحانی در دوران بهبودی باز میدارد. وقتی این موانع محرز میشود، میتوانیم برای زدودن آنها از زندگی خود کارکرد قدمها را آغاز کنیم. به تدریج میتوانیم التیام و آرامشی را تجربه کنیم که مقدمات احیای بیداری روح است. v فقط برای امروز: بیداری دردناک خود را به عنوان فرصتی برای پیشرفت به سوی بیداری روحانی میپذیرم. |
« در نتیجه قدمهای دوازدهگانه قادر به تحمل روشهای کهنه خودفریبی نیستم.» کتاب پایه v همه ما دلیلتراشی میکنیم. گاهی اوقات به دلیلتراشی خود واقف هستیم و آن را میپذیریم، ولی باز هم بر اساس دلیلتراشیهای خود رفتار میکنیم! وقتی به یک دلیل یا دلیلی دیگر نتیجه میگیریم که اصول ساده برنامه به درد ما نمیخورد، بهبودی میتواند بسیار دردناک شود. با کمک راهنما و سایرافراد حاضر در NA به تدریج میتوانیم بهانههایی را که برای رفتار خود میآوریم، بررسی کنیم. آیا فکر میکنیم برخی اصول به درد ما نمیخورد؟ آیا معتقدیم که در معتادان گمنام بیشتر از همه میدانیم، حتی بیشتر از کسانی که برای سالیان زیاد پاک بودهاند؟ چه چیزی باعث میشود فکر کنیم افرادی بسیار ویژه هستیم؟ شکی نیست که میتوانیم برای مسیر خود در برههای از بهبودی به طور موفقیتآمیز دلیلتراشی کنیم. اما باید صادقانه با حقیقت روبرو شویم و عمل کردن بر اساس آن را شروع کنیم. اصول قدمهای دوازدهگانه ما را به سوی زندگی جدیدی در بهبودی هدایت میکنند. برای دلیلتراشی مجالی وجود ندارد. v فقط برای امروز: نمیتوانم قدمها را کار کنم و به خودفریبی نیز ادامه دهم. فکر خود درباره دلیلتراشیها را بررسی میکنم، آنها را برای راهنمای خود آشکار میکنم و از آنها رهایی مییابم. |
«اوقات خوب میتواند یک دام نیز باشد؛ این خطر وجود دارد که اولین اولویت خود یعنی پاک ماندن را فراموش کنیم.» کتاب پایه v اوضاع میتواند در بهبودی واقعاً بهتر شود. احتمالاً "یار صمیمی" خود را پیدا کردهایم، شغل پررونقی را دست و پا کردهایم و خانوادهای را تشکیل دادهایم. شاید روابط ما با اعضای خانواده خود بهبود یافته است. اوضاع بسیار خوب پیش میرود و ما به ندرت وقت شرکت در جلسات را داریم. احتمالاً دوباره چنان با موفقیت با جامعه درمیآمیزیم که فراموش میکنیم ما همیشه مانند دیگران نسبت به شرایط واکنش نشان نمیدهیم. شاید و فقط شاید اولویتهایی را در جای خودشان قرار دادهایم. آیا شرکت در جلسات هنوز برای ما اولویت دارد؟ آیا هنوز راهنمای کسی میشویم؟ آیا با راهنمای خود تماس میگیریم؟ چه قدمی را کار میکنیم؟ آیا هنوز به برخاستن از رختخواب برای جواب دادن به تماس تلفنی بدهنگام قدم دوازدهم تمایل داریم؟ آیا به یاد داریم که اصول را در همه امور خود رعایت کنیم؟ اگر سایرافراد در NA به ما مراجعه کنند، آیا در دسترس هستیم؟ آیا به یاد داریم از کجا آمدهایم یا "اوقات خوب" باعث فراموشی ما شده است؟ برای پاک ماندن باید به یاد داشته باشیم که فقط به اندازه یک بار مصرف مواد مخدر با گذشته خود فاصله داریم. قدردان اوقات خوب خود هستیم، ولی اجازه نمیدهیم که ما را از ادامه مسیر بهبودی در معتادان گمنام منحرف کند. v فقط برای امروز: قدردان اوقات خوب هستم، اما فراموش نکردهام از کجا آمدهام. امروز اولین اولویت من پاک ماندن و پیشرفت در بهبودی است. |
«مسئلهای که بیشتر از همه چیز بدان نیاز داریم، داشتن احساس خوب درباره خودمان است.» کتاب پایه v «تا زمانی که میتوانید عشق ورزیدن به خود را یاد بگیرید، ما به شما عشق میورزیم.» این کلمات که اکثر اوقات در جلسات ما شنیده میشود، روزی را به ما وعده میدهند که مشتاقانه منتظر آن هستیم—روزی که نحوه عشق ورزیدن به خود را میدانیم. احترام به نفس—همه ما به محض اینکه درباره این ویژگی سختحصول میشنویم، خواهان آن میشویم. ظاهراً برخی از ما تصادفاً به آن پی میبریم، در حالی که سایرین اقداماتی را انجام میدهند که با تأیید عقاید خود در آینه تکمیل میشود. اما تکنیکهای القای احترام به نفس و معالجات رایج روانشناختی صرفاً میتواند راه ما را دورتر کند. مراحل عملی معینی وجود دارد که میتوانیم برای عشق ورزیدن نسبت به خود طی کنیم، چه این عشق را "احساس کنیم" یا خیر. میتوانیم از مسئولیتهای شخصی خود مراقبت کنیم. میتوانیم همان طور که برای یک معشوق یا دوست کارهای خوب انجام میدهیم، برای خود نیز این کارها را انجام دهیم. میتوانیم به نیازهای خود توجه کنیم. حتی میتوانیم به ویژگیهای ارزشمند دوستان خود توجه کنیم—ویژگیهایی مانند هوش و شوخطبعی—و آن ویژگیها را در خود جستجو کنیم. مطمئناً درمییابیم که افرادی دوستداشتنی هستیم و زمانی که به این درک برسیم، در مسیر خود موفق میشویم. v فقط برای امروز: کاری را انجام میدهم که به من در شناخت و عشق ورزیدن نسبت به خود کمک میکند. |
«در گذشته مسائل ساده را به مشکل تبدیل کردیم؛ از کاه کوه ساختیم.» کتاب پایه v از کاه کوه ساختن ظاهراً تخصص ماست. تا به حال شنیدهاید که میگویند برای یک معتاد، پنچر شدن لاستیک حادثهای دردناک است؟ یا درباره افرادی که هنگام برخورد با رانندهای بد، رعایت اصول را به کلی فراموش میکنیم، چطور؟ و درباره دربازکنی که خراب شده است—همانی که از پنجره طبقه دوم به بیرون پرت کردید، چطور؟ وقتی از دیگران میشنویم که میگویند: «خدایا همین حالا به من صبر عطا کن!»، میتوانیم آن را درک کنیم. نه خیر، موانع مهم ما را به گمراهی نمیکشاند. مسائل بزرگ مانند طلاق، مرگ، بیماری جدی، از دست دادن شغل ما را به زمین میاندازد، ولی از آنها نجات مییابیم. ما در اثر تجربه آموختهایم که برای موفق شدن در بحرانهای مهم زندگی باید به نیروی برتر و سایر افراد مراجعه کنیم. مسائل کوچک یا مشکلات روزمره زندگی بدون مصرف مواد ظاهراً بیشتر از همه چیز معتادان در حال بهبودی را تحت تأثیر قرار میدهد. وقتی با مسائل کوچک مواجه میشویم، دعای آرامش به ما کمک میکند بینش خود را مجدداً به دست آوریم. همه ما به خاطر داریم که "سپردن" این مسائل کوچک به مراقبت نیروی برتر منجر به آرامش خیال و احیای بینش ما نسبت به زندگی میشود. v فقط برای امروز: صبر و تحمل را تمرین میکنم. سعی میکنم مسائل را بزرگ نکنم و با ایمان به نیروی برتر روز خود را سپری میکنم. |
« قدمها راه حل ما هستند. آنها وسیله نجات ما هستند. آنها وسیله دفاع ما در برابر بیماری کشنده اعتیاد هستند. قدمهای ما اصولی هستند که بهبودی ما را ممکن میسازند.» کتاب پایه v در معتادان گمنام چیزهای زیادی برای دوست داشتن وجود دارد. جلسات برای یک فرد فوقالعاده است. ما دوستان خود را میبینیم، داستانهای روحافزایی میشنویم، برخی از تجربیات عملی را در میان میگذاریم. شاید با راهنمای خود ارتباط برقرار کنیم. گشت و گذارها، همایشها، رقصها همگی تفریحات پاکی در جمع سایر معتادان در حال بهبودی است. اما قلب برنامه بهبودی ما قدمهای دوازدهگانه است—در واقع این قدمها خود برنامه هستند! شنیدهایم که میگویند ما نمیتوانیم از طریق تأثیرپذیری پاک بمانیم—به عبارت دیگر، نمیتوانیم فقط در جلسات شرکت کنیم و انتظار داشته باشیم بهبودی با گوشت و پوست ما آمیخته شود. بهبودی به تعبیری دیگر فعالیتی درونی است و ابزاری که در انجام این "فعالیت درونی" استفاده میکنیم، قدمهای دوازدهگانه است. شنیدن بسیار درباره پذیرش، مسئلهای جداگانه است؛ انجام قدم اول برای خود مسئلهای بسیار متفاوت است. داستانهای راجع به جبران خسارت ممکن است روحافزا باشد، ولی هیچ چیز به اندازه انجام شخصی قدم نهم باعث رهایی ما از پشیمانی نمیشود. همین موضوع در مورد قدمهای دوازدهگانه نیز صادق است. در NA چیزهای تحسین برانگیز زیادی وجود دارد، اما برای کسب بیشترین بهره از بهبودی، باید قدمهای دوازدهگانه را شخصاَ کار کنیم. v فقط برای امروز: خواهان تمام چیزهایی هستم که برنامه شخصی من باید ارائه دهد. قدمها را برای خود کار میکنم. |
«قضاوت درباره اشتباهات دیگران از ما افراد بهتری نخواهد ساخت. پاک کردن زندگی احساس بهتری به ما خواهد داد...» کتاب پایه v گاهی اوقات به چیزی ملموس احتیاج داریم تا به ما در درک عواقب ناشی از حمل و نگهداری رنجش کمک کند. شاید ندانیم که رنجشها واقعاً چقدر مخرب هستند. فکر میکنیم: «پس چی، حق دارم عصبانی شوم» یا «یکی دو تا کینه در دل دارم، اما ضرر آن را متوجه نمیشوم.» برای درک روشنتر از اثری که حمل رنجش بر زندگی ما میگذارد، کافیست تصور کنیم برای هر رنجش سنگی را حمل میکنیم. کینهای کوچک مانند عصبانی شدن از فردی که بد رانندگی میکند، شاید به منزله سنگریزهای باشد. تنفر داشتن نسبت به گروهی از افراد شاید به منزله سنگی بزرگ باشد. اگر واقعاً قرار باشد برای هر رنجش سنگی را به دوش بکشیم، مطمئناً از تحمل وزن آن خسته میشویم. در حقیقت، هر چه بار ما سنگینتر باشد، تلاشهای ما برای تخلیه این بار جدیتر خواهد بود. بار سنگین رنجشهای ما از رشد روحانی ما جلوگیری میکند. اگر واقعاً خواهان آزادی هستیم، تلاش میکنیم تا حد امکان از تحمل بار اضافی رهایی یابیم. وقتی سبک میشویم، متوجه افزایش توانایی خود در بخشش انسانهای دیگر به خاطر اشتباهاتشان و بخشش خود به خاطر اشتباهات خود میشویم. روح خود را با افکار خوب، حرفهای نیکو و خدمت به دیگران پرورش میدهیم. v فقط برای امروز: برای برداشتن بار سنگین رنجشها از روح خود تلاش میکنم. |
«ترسها و نگرانیهای گذشته به دفعات بسیار در دوران بهبودی به سراغ ما میآید. زندگی ممکن است دوباره بیمعنی، یکنواخت و کسلکننده شود.» کتاب پایه v گاهی اوقات به نظر میرسد که هیچ چیز تغییر نمیکند. هر روز از خواب بیدار میشویم و به سراغ کاری یکنواخت میرویم. هر شب در موعد یکسانی شام میخوریم. هر هفته در جلسات یکسانی شرکت میکنیم. مراسم امروز صبح مانند همان مراسمی است که دیروز، پریروز و پس پریروز اجرا کردیم. پس از رهایی از جهنم اعتیاد خود و سردرگمی اوایل بهبودی، زندگی یکنواخت ممکن است برای مدتی جذابیتهایی داشته باشد. اما در نهایت درمییابیم که به چیزهای بیشتری احتیاج داریم. دیر یا زود، یکنواختی و خستگی فزایندهای را در زندگی خود احساس میکنیم. مطمئناً زمانی هست که به طور مبهم از بهبودی خود احساس نارضایتی میکنیم. احساس میکنیم که انگار به دلایلی برای چیزی دلتنگ هستیم، اما نمیدانیم چه چیزی یا چرا ؟ فهرست سپاسگزاری خود را تهیه میکنیم و تقریباً صدها چیز را برای سپاسگزاری پیدا میکنیم. همه نیازهای ما برآورده شده است؛ زندگی ما کاملتر از آن است که تا به حال انتظار داشتیم. پس چه اتفاقی افتاده است؟ شاید زمان آن است که حداکثر توان خود را به کار گیریم. فرصتهای ما فقط از طریق آنچه در خیال خود ممکن میپنداریم، محدود میشود. میتوانیم چیز جدیدی یاد بگیریم، هدف جدیدی تعیین کنیم، به تازهوارد دیگری کمک کنیم یا دوست جدیدی پیدا کنیم. اگر به قدر کافی جستجو کنیم، مطمئناً چیز جالبی پیدا خواهیم کرد و زندگی دوباره پرمعنی، متنوع و رضایتبخش خواهد شد. v فقط برای امروز: در بین فعالیتهای روزانه خود استراحت کوتاهی میکنم و حداکثر توان خود را به کار میگیرم. |
«راهنما لزوماً یک دوست نیست، اما شاید فردی باشد که به او اطمینان میکنیم. میتوانیم مسائلی را که از ابراز آن در جلسه احساس خوبی نداریم، با راهنما در میان بگذاریم.» جزوه اصلاح شده راهنما گرفتن و راهنما شدن v از فردی خواستهایم که ما را راهنمایی کند و دلایلی که برای درخواست از این فرد خاص داریم به اندازه شنهای ساحل دریاست. احتمالاً به صحبتهای آنها در یک جلسه سخنرانی گوش دادیم و این افراد به نظر ما سرگرمکننده یا مشوق بودند. احتمالاً فکر میکردیم ماشین فوقالعادهای دارند و اگر ما نیز برنامه آنها را انجام دهیم، صاحب یکی از این ماشینها میشویم. یا شاید در شهری کوچک زندگی میکنیم و آنها تنها افرادی بودند که زمان لازم برای کمک کردن را در اختیار داشتند. هر دلیل ابتدایی که برای برقراری ارتباط با راهنما داشته باشیم، مطمئناً درمییابیم که دلایل ما برای حفظ این رابطه کاملاً متفاوت است. آنها ناگهان ما را با بینش حیرتآوری شگفت زده میکنند و از اینکه آنها در قدم چهارم مخفیانه مراقب ما بودهاند، شگفتزده میشویم. یا شاید نوعی بحران زندگی را تجربه میکنیم و تجربه آنها درباره همان مشکل به روشهایی به ما کمک کند که هرگز در خیال خود هم ممکن نمیپنداشتیم. در هنگام درد و رنج با آنها تماس میگیریم و آنها با ارائه تلفیق ویژهای از جملات آرام کننده که موجب آرامش واقعی ما میشود، با ما همدردی میکنند. هیچ یک از کارهای قابل توجه از سوی راهنما، تصادفی نیست. آنها قبل از ما صرفاً همین مسیر را طی کردهاند. نیرویی برتر این فرد استثنایی را در مسیر زندگی ما قرار داده و ما از حضور او سپاسگزاریم. v فقط برای امروز: از حضور این فرد استثنایی یعنی راهنما در زندگی خود سپاسگزارم. |
«ترازنامههای ما نیز دارای مطالبی درباره روابط هستند.» کتاب پایه v البته این کمترین چیزی است که میتوان گفت! به خصوص سالها پس از شروع بهبودی ، کل ترازنامههای ما ممکن است بر روابط ما با دیگران تمرکز یابد. زندگی ما از روابط مابا عزیزان، دوستان، همکاران، بچهها و سایر افرادی که با آنها در تماس هستیم، پر شده است. نگاهی به این روابط میتواند چیزهای زیادی درباره شخصیت اصلیمان به ما بگوید. اغلب در ترازنامههای ما رنجشهایی فهرست میشود که از برخوردهای روزمره ما با دیگران نشأت میگیرد. جهت بررسی نقش خود در این برخوردها تلاش میکنیم. آیا از سایر افراد انتظارات غیر واقعبینانهای داریم؟ آیا معیارهای خود را بر دیگران تحمیل میکنیم؟ آیا گاهیاوقات ناگهان تحمل خود را از دست میدهیم؟ اغلب فقط با نوشتن ترازنامه مقداری از فشاری که رابطهای آشفته میتواند ایجاد کند، رفع میشود. اما این ترازنامه را باید با انسان دیگری نیز در میان بگذاریم. از این طریق میتوانیم بخشی از بینش مورد نیاز نسبت به مسئله مورد نظر و نحوه دستیابی به راه حل آن را به دست آوریم. ترازنامه به عنوان یک ابزار این امکان را به ما میدهد تا به تدریج روابط خود را بهبود بخشیم. امروز یاد میگیریم که با کمک ترازنامه میتوانیم از روابط خود با دیگران لذت ببریم. v فقط برای امروز: از نقشی که در روابط خود دارم ترازنامه تهیه میکنم. تلاش میکنم نقش مقتدرتر و مسئولانهتری در این روابط داشته باشم. |
«با هم بودن پس از جلسات، فرصتهای خوبی برای مشارکت کردن مسائلی است که در طی جلسه فرصت بحث درباره آنها را پیدا نمیکنیم.» کتاب پایه v اعتیاد فعال، ما را از جامعه جدا کرد و ما را منزوی کرد. ترس در محور این انزوا قرار داشت. معتقد بودیم اگر به دیگران اجازه شناخت خود را بدهیم، آنها فقط درمییابند که ما چه معایب بیشماری داریم. در آن صورت، تنها یک قدم با طرد شدن فاصله خواهیم داشت . وقتی به اولین جلسه NA میآییم، معمولاً از رابطه آشناییت و دوستی سایر معتادان در حال بهبودی با یکدیگر تحت تأثیر قرار میگیریم. ما نیز اگر به خود اجازه دهیم، میتوانیم به سرعت بخشی از این انجمن شویم. یک راه برای شروع این است که بعد از جلسات به اتفاق اعضای انجمن به کافیشاپ محل برویم. در این محافل میتوانیم دیواری که ما را از دیگران جدا میکند، از میان برداریم و به مسائلی درباره خود یا سایر اعضای NA پی ببریم. گاهی اوقات دو به دو میتوانیم مسائلی را با یکدیگر در میان بگذاریم که ممکن است مایل به افشای آن در جمع گروه نباشیم. یاد میگیریم در بسیاری از این محافل آخر شب صحبتهای کوتاهی کنیم و روابط دوستی عمیق و پایداری را نیز برقرار نماییم. با وجود دوستان جدید خود در NA دیگر مجبور به زندگی در انزوا نیستیم. میتوانیم بخشی از مجموعه بزرگتر یعنی انجمن معتادان گمنام شویم. v فقط برای امروز: از انزوا رهایی پیدا میکنم. سعی میکنم نسبت به انجمن NA احساس تعلق کنم. |
«هدف از تهیه ترازنامه اخلاقی بیباکانه و جستجوگرانه، تجسس در میان سردرگمی و تناقض زندگی خود برای یافتن هویت واقعیمان است.» کتاب پایه v معتادان مصرفکننده گروهی از افراد سردرگم و پیچیدهای هستند. از لحظهای به لحظهای دیگر مشکل است بفهمیم این افراد چه کاری میخواهند انجام دهند یا چه کسی میخواهند باشند. فرد معتاد معمولاً درست مانند هر فرد دیگری از این موضوع متحیر است. وقتی مصرف میکردیم رفتار ما با نیازهای اعتیاد ما تعیین میشد. بسیاری از ما هنوز هم متوجه شباهت شخصیت خود با رفتار خود در دوران اعتیاد میشویم و این امر موجب شرمندگی و نومیدی ما میشود. امروز نباید مانند گذشته بر اساس اعتیاد خود عمل کنیم؛ بهبودی امکان تغییر را به ما داده است. برای اینکه نیازهای فراتر از نیازهای دوران مصرف خود در گذشته را درک کنیم و دریابیم که امروز چه کسی میخواهیم باشیم، میتوانیم از ترازنامه قدم چهارم استفاده کنیم. نوشتن درباره رفتار خود و توجه به احساسات خود درباره این رفتار به ما در درک اینکه چه کسی میخواهیم باشیم کمک میکند. ترازنامه به ما در درک نیازهای فراتر از نیازهای اعتیاد فعال و فراتر از تمایل ما به دریافت عشق و پذیرفته شدن از سوی دیگران کمک میکند—درمییابیم اساساً چه کسی هستیم. به تدریج درک میکنیم که چه چیزی برای ما مناسب است و زندگی دلخواه ما چگونه است. این لحظه، آغاز تبدیل شدن به هویت واقعی خودمان است. v فقط برای امروز: اگر میخواهم بفهمم چه کسی هستم، نگاه میکنم به اینکه چه کسی بودهام و چه کسی میخواهم باشم. |
«کسانی که در این مواقع موفق میشوند شهامتی از خود نشان میدهند که مال خودشان نیست.» کتاب پایه v قبل از آمدن به NA بسیاری از ما تصور میکردیم صرفاً به این خاطر شجاع هستیم که تا به حال ترس را تجربه نکردهایم. همه احساسات خود را که ترس هم در میان آنها بود، تخدیر کرده بودیم تا خود را متقاعد کنیم که افرادی قوی و شجاع هستیم و تحت هیچ شرایطی شکست نمیخوریم. اما یافتن شهامت در مصرف مواد، ارتباطی با شیوه زندگی امروز ما ندارد. در حالی که پاک هستیم و در بهبودی به سر میبریم، گاهیاوقات باید احساس ترس داشته باشیم. وقتی برای اولین بار احساس ترس به ما دست میدهد، ممکن است تصور کنیم که ترسو هستیم. چون فردی که آن سوی خط تلفن قرار دارد ممکن است ما را درک نکند، از برداشتن تلفن میترسیم. از درخواست راهنمایی از افراد دیگر میترسیم، چون ممکن است درخواست ما رد کنند. از پیدا کردن شغل میترسیم. از داشتن صداقت با دوستان خود میترسیم. اما همه این ترسها طبیعی و حتی سالم هستند. آنچه سالم نیست این است که اجازه دهیم ترس بر ما غلبه کند. وقتی به ترس خود اجازه میدهیم که رشد ما را متوقف کند، شکست خواهیم خورد. شهامت واقعی، فقدان ترس نیست، بلکه تمایل به مقابله با ترس است. v فقط برای امروز: من شجاعت به خرج خواهم داد. وقتی میترسم ، کاری را انجام میدهم که برای رشد در بهبودی لازم است. |
«وقتی معتادان به وجود افراد دیگری پی میبرند که در مشکلات حال و گذشته خود با آنها شریک هستند، احساس خاصی به آنها دست میدهد.» کتاب پایه v ثروت بهبودی آنقدر خوب است که آن را فقط برای خود حفظ نکنیم. برخی از ما معتقدیم که وقتی در جلسات صحبت میکنیم، «باید تازهوارد را به خاطر داشته باشیم» و همواره سعی کنیم حامل پیام مفیدی باشیم. اما گاهی اوقات مفیدترین پیامی که میتوانیم برسانیم این است که ما دوران سخت بهبودی خود را سپری میکنیم و با این وجود پاک میمانیم! بله، ارسال پیام قطعی امید به اعضای جدیدتر، رضایتبخش است. از این گذشته، هیچ کس فرد شکوهکننده را دوست ندارد. اما مسائل دردسرآفرین اتفاق میافتد و زندگی آن طور که هست، میتواند امواج تکاندهنده را حتی به بهبودی اعضای قدیمیتر معتادان گمنام نیز ارسال کند. اگر به ابزار برنامه مجهز شویم، میتوانیم از میان این آشفتگی بگذریم و برای تعریف کردن این ماجرا پاک بمانیم. بهبودی یک مرتبه اتفاق نمیافتد؛ بلکه فرآیندی مداوم و گاهی به صورت کشمکش است. وقتی با صحبت نکردن درباره دوران سختی که ممکن است در سفر خود از آن عبور کنیم، پیام خود را ناقص میکنیم، تازهواردها را از دریافت اینکه آنها نیز میتوانند پاک بمانند، محروم میکنیم. اگر پیام کامل بهبودی خود را در میان بگذاریم، ممکن است ندانیم چه کسی سود میبرد، اما میتوانیم مطمئن باشیم در نهایت کسی سود خواهد برد. v فقط برای امروز: دوران خوب و سخت بهبودی خود را صادقانه در میان میگذارم. به خاطر دارم که تجربه من در عبور از سختیها ممکن است برای عضوی دیگر مفید باشد. |
« پیام ساده و صادقانه بهبودی از اعتیاد تاثیرگذار به نظر میآید.» کتاب پایه v شما در جلسهای هستید. مدتی از سخنرانی گذشته است. یک یا دو عضو تجربیات روحانی خود را به روش پرمعنی خاصی توصیف کردهاند. عضو دیگری ما را با داستانهای سرگرمکننده از خنده رودهبر کرده است. سپس رهبر شما را فرا میخواند. شما خود را با احساس خجالت معرفی میکنید، با عرض معذرت چند جملهای را به سختی به زبان میآورید، از همه برای گوش دادن تشکر میکنید و بقیه جلسه را در سکوت و خجالتزده منتظر مینشینید. آیا این ماجرا برای شما آشناست؟ بسیار خوب، شما تنها نیستید. همه ما در مواقعی احساس میکردیم حرفهایی که باید میزدیم، به قدر کافی روحانی نبوده، به قدر کافی سرگرمکننده نبوده و به قدر کافی آن چیزی که باید باشد نبوده است. اما سخنرانی ورزشی رقابتی نیست. جان کلام جلسات ما همدردی و تجربه است، چیزی که همه ما به میزان فراوان در اختیار داریم. وقتی از اعماق دل حقیقت تجربه خود را در میان میگذاریم، سایر معتادان احساس میکنند میتوانند به ما اعتماد کنند، زیرا میدانند که ما نیز درست مثل خودشان هستیم. وقتی صرفاً آنچه را که در زندگی ما مؤثر بوده در میان میگذاریم، میتوانیم مطمئن باشیم که پیام ما برای دیگران مفید خواهد بود. صحبتهای ما نباید شگفت انگیز یا خندهدار باشد تا درست به نظر آید. هر معتادی که برنامه صادقانهای را انجام میدهد که بهبودی هدفمندی را موجب میشود، چیز بسیار پرارزشی برای مشارکت کردن در اختیار دارد. چیزی که هیچ فرد دیگری نمیتواند ارائه دهد: تجربه خود او. v فقط برای امروز: چیز باارزشی را برای مشارکت کردن در اختیار دارم. امروز در جلسهای شرکت میکنم و تجربه بهبودی خود از اعتیاد را در میان میگذارم. |
«اکثر ما در پذیرفتن اینکه اعتیاد به نیروی مخربی در زندگی ما تبدیل شده بود، مشکلی نداریم. بهترین تلاشهای ما به نابودی و نومیدی شدیدتر از همیشه تبدیل شد. زمانی متوجه شدیم که به کمک نیرویی برتر از اعتیاد خود نیاز داریم.» کتاب پایه v اکثر ما بدون شک میدانیم که نابودی، زندگی ما را در بر گرفته است. دانستن اینکه به بیماری اعتیاد مبتلا هستیم، به ما در درک منبع یا علت این نابودی کمک میکند. میتوانیم اعتیاد را به عنوان نیرویی بشناسیم که موجب نابودی زندگی ما شده است. وقتی قدم اول را کار میکنیم، میپذیریم که نیروی مخرب اعتیاد، بزرگتر از ما بوده است. ما در برابر آن عاجز هستیم. در این هنگام، تنها امید ما یافتن نیرویی قدرتمندتر از اجبار اعتیادمان است—نیرویی که مایل به حفظ زندگی باشد، نه آنکه آن را پایان دهد. نباید آن را درک کنیم یا حتی نام ببریم؛ تنها باید باور کنیم که چنین نیروی برتری میتواند وجود داشته باشد. اعتقاد به اینکه نیرویی مهربان و برتر از اعتیاد صرفاً ممکن است وجود داشته باشد، سرانجام در روزی از روزها امید لازم برای پاک ماندن را در اختیار ما قرار میدهد. v
فقط برای امروز: به امکان وجود نیرویی برتر از اعتیاد خود ایمان دارم. |
«اتحاد در معتادان گمنام یک اجبار است.» کتاب پایه v اتحاد، یکنواختی نیست. اتحاد از این حقیقت نشأت میگیرد که ما برای بهبودی و کمک به پاک ماندن دیگران وحدت هدف داریم. حتی اگر این چنین باشد، اغلب درمییابیم با اینکه برای تحقق هدف یکسانی تلاش میکنیم، ابزار و روشهای ما اساساً متفاوتند. نمیتوانیم عقاید خود درباره وحدت را به دیگران تحمیل کنیم یا وحدت را با یکنواختی اشتباه بگیریم. در حقیقت، جذابیت بزرگ برنامه NA عدم وجود یکنواختی است. وحدت از هدف مشترک ما نشأت میگیرد، نه از معیارهایی که چند تن از اعضای خیرخواه بر گروه تحمیل میکنند. گروه متحدی که از دلهای مهربان اعضایش نشأت میگیرد، برای هر یک از معتادان امکان رساندن پیام را به روش منحصر به فرد فراهم میسازد. در برخوردهای خود با یکدیگر در NA، گاهی به طور شفاهی مخالفت میکنیم. باید به خاطر بسپاریم تا وقتی که توجه خود را بر هدف اصلی گروه متمرکز میکنیم، جزئیات نحوه انجام کارها همیشه مهم نیست. ممکن است اعضایی را مشاهده کنیم که بر سر مسائل جزیی با هم مخالفت میکنند، ولی وقتی تازهواردی درخواست کمک میکند، با هم همکاری میکنند. وقتی وارد جلسات NA شدیم فردی منتظر ما بود. اکنون نوبت ماست که منتظر دیگران باشیم. به اتحاد نیاز داریم تا به فرد تازهوارد نشان دهیم این شیوه زندگی مؤثر است. v فقط برای امروز: سعی میکنم تا نقشی در اتحاد داشته باشم. میدانم که وحدت با یکنواختی یکسان نیست. |
«این برنامه مخصوص یادگیری است.» کتاب پایه v یادگیری در دوران بهبودی، فعالیتی سخت است. اکثر اوقات یادگیری چیزهایی که بیشتر باید بدانیم، سختتر است. بهبودی را فرا میگیریم تا خود را برای تجربیات زندگی آماده کنیم. وقتی به صحبتهای دیگران در جلسات گوش میدهیم، یادداشتهای ذهنی برمیداریم تا بعدها بتوانیم به آنها رجوع کنیم. برای آمادگی، یادداشتها و متون خود را در فواصل میان "درسها" مطالعه میکنیم. درست همان طور که دانشآموزان فرصت بهرهگیری از دانش خود را در طول امتحانات دارند، ما نیز فرصت استفاده از بهبودی خود را در مواقع بحرانی زندگی در اختیار داریم. مانند همیشه در برابر نحوه رویارویی با مشکلات زندگی، حق انتخاب داریم. میتوانیم واهمه داشته باشیم و از آنها به عنوان تهدیدی برای آرامش خود دوری کنیم یا میتوانیم آنها را به عنوان فرصتهایی برای رشد بپذیریم. با تأیید اصولی که در بهبودی یاد گرفتهایم، مشکلات زندگی موجب افزایش قدرت ما میشوند. اما اگر این مشکلات نباشند، آنچه یاد گرفتهایم را فراموش میکنیم و کم کم فعالیت خود را از دست میدهیم. این مشکلات فرصتهایی هستند که بیداریهای روحانی جدیدی را در ما ایجاد میکنند. متوجه خواهیم شد که پس از هر بحران دوران آرامشی وجود دارد که به ما فرصت خو گرفتن با مهارتهای جدید را میدهد. پس از اینکه درباره تجربه خود تعمق کردیم، از ما میخواهند تا دانش خود را با فردی در میان بگذاریم که آنچه ما قبلاً یاد گرفتهایم را فرا میگیرد. در مدرسه بهبودی همه ما هم دانشآموز هستیم و هم معلم. v فقط برای امروز: دانشآموز بهبودی هستم. با مشکلات زندگی روبرو میشوم، درباره آنچه آموختهام اعتماد به نفس دارم و مایلم آن را با دیگران در میان بگذارم. |
«کمبود مراقبت روزانه به طرق مختلفی بروز میکند» کتاب پایه v آیا تا به حال شده است که در پاسخ به فردی کاملاً غریبه که درباره عالی بودن هوا صحبت میکند، بگوییم «هوای بوی تعفن میدهد»؟ اگر این اتفاق افتاده است، احتمالاً از کمبود مراقبت روزانه در برنامه خود رنج میبریم. در دوران بهبودی ممکن است زندگی کاملاً پر جوش و خروش شود. شاید افزایش مسئولیتها شما را حسابی مشغول کند. شاید مدتی است که به جلسهای نرفتهاید. شاید به خاطر مشغله زیاد وقتی برای استراحت نداشتهاید یا خواب و خوراک خوب و منظمی نیز نداشتهاید. هر دلیلی که داشته باشد، در هر حال آرامش شما در حال از بین رفتن است. وقتی این اتفاق افتاد حتماً باید در این باره اقدامی کنیم. نمیخواهیم اجازه دهیم یک "روز بد" به همراه روحیهای منفی، به دو روز، چهار روز یا یک هفته تبدیل شود. بهبودی ما به برنامه مراقبت روزانه ما بستگی دارد. فرقی نمیکند چه اتفاقی در زندگی ما میافتد، در هر حال نمیتوانیم اصولی را نادیده بگیریم که زندگی ما را نجات داده است. راههای بسیاری برای بهبودی و آرامش ما وجود دارد. میتوانیم به جلسهای برویم، با راهنما تماس بگیریم، معتاد در حال بهبودی دیگری را در وقت ناهار ملاقات کنیم یا سعی کنیم پیام بهبودی را به تازهواردی برسانیم. میتوانیم دعا کنیم. میتوانیم لحظهای از خود بپرسیم چه کارهای سادهای را انجام ندادهایم. وقتی روحیه ما خراب میشود، میتوانیم با راه حلی ساده از وقوع حادثه جلوگیری کنیم. v فقط برای امروز: برنامه روزانه مراقبت از بهبودی خود را بررسی میکنم. |
«بیماری اعتیاد ما را منزوی کرد... به خاطر کینهتوزی، رنجش، خودمحوری و خودجویی خود را از دنیای خارج جدا کردیم.» کتاب پایه v اعتیاد یک بیماری منزویکننده است، رابطه ما را با جامعه، خانواده و خود قطع میکند. ما پنهان شدیم. دروغ گفتیم. زندگی دیگران را که مطمئناً دور از دسترس ما بود، به تمسخر گرفتیم. بدتر ازهمه، به خود گفتیم هیچ مشکلی نداریم، گرچه میدانستیم به شدت بیمار هستیم. ارتباط ما با دنیا و واقعیت قطع شده بود. زندگی برای ما معنای خود را از دست داده بود و بیشتر و بیشتر از واقعیت دور میشدیم. برنامه NA به طور ویژه برای افرادی مثل ما طراحی شده است. این برنامه به ما کمک میکند با روش درستی که باید بر اساس آن زندگی میکردیم، دوباره ارتباط برقرار کنیم و ما را از انزوا نجات میدهد. دیگر درباره وضعیتمان به خود دروغ نمیگوییم؛ عجز خود و غیر قابل اداره بودن زندگیمان را میپذیریم. ایمان داریم که زندگی ما میتواند بهتر شود، بهبودی ممکن است و خوشبختی دائماً دور از دسترس ما نیست. صداقت پیدا میکنیم؛ دیگر خود را پنهان نمیکنیم، «حاضر میشویم و حقیقت را میگوییم»، مهم نیست این حقیقت چه باشد. با این کار، زندگی فردی خود را با زندگی دنیای اطرافمان پیوند میدهیم. ما معتادان نباید در انزوا زندگی کنیم. اگر قدمهای دوازدهگانه را انجام دهیم، این قدمها میتوانند ارتباط ما با زندگی و زندگی کردن را برقرار سازند. v فقط برای امروز: جزیی از زندگی اطراف خود هستم. برنامه خود را انجام میدهم تا ارتباطم را با دنیا تقویت کنم. |
«وقوع آن را هر روز در جمع خود مشاهده میکنیم. این برگشت معجزهآسا گواه بر بیداری روحانی است.» کتاب پایه v آنها را نظاره میکنیم که شکستخورده و پژمردهروح وارد اولین جلسه خود میشوند. درد و رنج آنها نمایان است و نیاز آنها به کمک حتی نمایانتر است. یک جزوه به معتادان گمنام خوش آمدید دریافت میکنند و در حالی که با سختی از جای خود تکان میخورند به صندلی خود باز میگردند. دوباره آنها را میبینیم و این بار ظاهراً کمی راحتتر هستند. راهنمایی را برای خود پیدا کردهاند و هر شب در جلسات شرکت میکنند. هنوز نمیخواهند نظری کوتاه به ما بیندازند، اما وقتی صحبت میکنیم سر خود را به نشانه همدردی تکان میدهند. متوجه جرقهای از امید در چشمان آنها میشویم و وقتی آنها را تشویق میکنیم که باز هم به ما سر بزنند، با تردید لبخند میزنند. چند ماه بعد آنها راستقامت میایستند. یاد گرفتهاند که چگونه از طریق نگاه کردن با دیگران ارتباط برقرار کنند. قدمها را با کمک راهنما کار میکنند و در نتیجه التیام مییابند. وقتی در جلسات صحبت میکنند به آنها گوش میدهیم. پس از آن، با یکدیگر صندلیها جلسه را میچینیم. چند سال بعد، آنها در کارگاه یا یک همایش صحبت میکنند. شخصیت بذلهگو و شگفتانگیزی پیدا کردهاند. وقتی ما را میبینند، لبخند میزنند، ما را در آغوش میگیرند و میگویند بدون وجود ما هرگز قادر به انجام این کار نبودهاند. وقتی میگوییم «ما هم بدون وجود شما نمیتوانستیم این کار را انجام دهیم» سخن ما را درک میکنند. v فقط برای امروز: از مشاهده بهبودی دیگران شادمان میشوم. |
«بخش روحانی بیماری ما خودمحوری کامل ماست.» کتاب پایه v خودمحوری چیست؟ ما معتقدیم جهان بر ما متمرکز شده است. آرزوها و خواستههای ما تنها چیزهای قابل توجه هستند. اذهان خودمحور ما بر این باورند که اگر آنها را به حال خود بگذارند، قادرند هر چه میخواهند به دست آورند. خودمحوری، خودکفایی کامل را فرض میکند. ما میگوییم خودمحوری جنبه روحانی بیماری ماست، زیرا ذهن خودمحور نمیتواند به چیزی برتر یا مهمتر از خود فکر کند. اما برای بیماری ما راه حلی روحانی وجود دارد: قدمهای دوازدهگانه معتادان گمنام. این قدمها ما را از خودمحوری دور میکند و به سوی خدامحوری هدایت میکند. با اقرار به عجز خود و طلب یاری از نیرویی برتر از خود، توهم خودکفایی را از سر بیرون میکنیم. با پذیرش خطاهای خود، جبران خسارت و طلب راهنمایی درباره درستیها از خداوندی که درک میکنیم، شکست خودبرتربینی خود را اعتراف مینماییم و با تلاش برای خدمت به دیگران، نه صرفاً خدمت به خود احساس شدید خودبزرگبینی را در خود از بین میبریم. روح مبتلای ما به خودمحوری میتواند با راه حلی روحانی درمان شود: قدمهای دوازدهگانه. v فقط برای امروز: راهنمایی و قدرت من از نیرویی برتر نشأت میگیرد، نه از ضمیر خودم. قدمهای دوازدهگانه را تمرین میکنم تا به خدامحوری خود بیفزایم و از خودمحوری خود بکاهم. |
«شیوههای جدید زندگی را یاد میگیریم. دیگر محدود به عقاید کهنه خود نیستیم.» کتاب پایه v ممکن است مانند بچهها تشخیص کار درست از خطا و سایر اصول زندگی را آموخته و یا نیاموخته باشیم. در هر حال، وقتی بهبودی پیدا میکنیم، اکثر ما درباره شیوه زندگی صرفاً عقاید بسیار مبهمی داریم. انزوای ما از سایر افراد جامعه موجب شده است مسئولیتهای انسانی اساسی را نادیده بگیریم و برای سازگاری با دنیایی که در آن زندگی میکنیم، مهارتهای عجیب و غریبی را برای حفظ بقای خود پرورش دهیم. برخی از ما نمیدانستیم حقیقت را چگونه بگوییم؛ برخی نیز در بیان آن بسیار صریح بودیم، با هر کسی که صحبت میکردیم او را جریحهدار میکردیم. برخی از ما نمیتوانستیم با سادهترین مشکلات شخصی خود کنار بیاییم، در حالی که برخی دیگر نیز قصد داشتیم مشکلات تمام دنیا را حل کنیم. حتی وقتی برخورد ناعادلانهای با ما میشد، برخی از ما هرگز عصبانی نمیشدیم؛ برخی دیگر نیز عجولانه بر علیه هر کس یا چیزی شکایت میکردیم. فرقی نمیکند مشکلات ما چیست یا وخامت آنها چقدر است، در معتادان گمنام، همه ما فرصت یادگیری شیوه جدید زندگی را در اختیار داریم. شاید لازم باشد مهربانی و نحوه برخورد با دیگران را یاد بگیریم. شاید لازم باشد مسئولیتهای شخصی را بپذیریم. یا شاید باید بر ترس خود غلبه کنیم و قدری ریسک کنیم. میتوانیم از یک چیز مطمئن باشیم: هر روز صرفاً از طریق زندگی کردن، چیز جدیدی را یاد میگیریم. v فقط برای امروز: نسبت به دیروز چیزهای بیشتری درباره شیوه زندگی میدانم، اما نه به اندازه فردا. امروز چیز جدیدی یاد میگیرم. |
«قطع نظر از مدت زمان پاکی، هرگز نمیتوانیم به طور کامل بهبودی پیدا کنیم.» کتاب پایه v پس از گذشت مدت کمی از انجام برنامه، برخی از ما تصور میکنیم معالجه شدهایم. هر چیزی را که NA باید به ما آموزش دهد، فرا گرفتهایم؛ از شرکت در جلسات خسته شدهایم؛ و راهنما با لحنی یکنواخت همان شعار قدیمی را تکرار میکند: «قدمها—قدمها—قدمها!» تصمیم میگیریم که اکنون باید به زندگی خود بپردازیم، شرکت در جلسات را قطع کنیم و سالهای از دست رفته به خاطر اعتیاد فعال را جبران نماییم. اما این کار را با به خطر انداختن بهبودی خود انجام میدهیم. از بین ما کسانی که پس از این اتفاق دچار لغزش شدهاند، اغلب سعی میکنند تا حد توان در جلسات شرکت کنند—برخی از ما به مدت چند سال هر روز در جلسات شرکت میکنیم. ممکن است سالها بگذرد تا بفهمیم همیشه معتاد خواهیم بود. ممکن است بعضی روزها احساس خوبی داشته باشیم و در بعضی روزها احساس بدی داشته باشیم، در هر حال هر روز معتاد هستیم. همواره در معرض توهم، انکار، دلیلتراشی، توجیه، عدم سلامت عقل—همه خصوصیاتی که در طرز فکر معتاد معمولی وجود دارد—قرار داریم. اگر میخواهیم به زندگی ادامه دهیم و بدون مصرف مواد از زندگی لذت ببریم، باید برنامه فعال بهبودی را هر روز تمرین کنیم. v فقط برای امروز: هر روز معتاد هستم، اما امروز تصمیم میگیرم معتاد در حال بهبودی باشم. این تصمیم را با عمل به برنامه خود میگیرم. |
«آیا درک میکنیم که بر مصرف مواد کنترل نداریم؟» کتاب پایه v شاید در ابتدا بسیاری از ما تصور کرده باشیم قدم اول به عمل نیاز ندارد—فقط تسلیم میشویم و به قدم دوم میرویم. اما قدم اول قطعاً مستلزم عمل است! عملی که در قدم اول انجام میدهیم، در شیوه زندگی ما، حتی در همان اولین روز پاکی نیز مشهود است. اگر واقعاً باور داریم که در مقابل اعتیاد خود عاجز هستیم، به سراغ مواد نخواهیم رفت. ادامه زندگی به روال گذشته یا ارتباط با معتادان در حال مصرف، ممکن است نشانه وجود دستاویزی در برنامه ما باشد. اعتقاد کامل به کاربرد قدم اول در زندگی ما، متضمن عاری بودن محل زندگی از تمامی مواد مخدر و لوازم مصرف آن است. با گذشت زمان نه تنها رعایت اصول قدم اول را ادامه میدهیم، بلکه اقدامات جدیدی را به گنجینه این قدم اضافه میکنیم. به جای اینکه احساسات خود را تحت کنترل درآوریم، یاد میگیریم آنها را درک کنیم. سعی میکنیم از خودخواهی دست برداریم و فقط سفر بهبودی خود را هدایت کنیم؛ کارهایی خودمحورانه متوقف خواهد شد. به جای اینکه این خلأ را با چیز دیگری پر کنیم، به تدریج برای کسب رضایت روحانی به نیرویی برتر از خود بیشتر و بیشتر توجه میکنیم. تسلیم تنها آغاز کار است. وقتی تسلیم میشویم باید یاد بگیریم چگونه در آرامشی که به دست آوردهایم، زندگی کنیم. v فقط برای امروز: تمام اقدامات لازم برای تمرین قدم اول را انجام میدهم. واقعاً باور دارم که این قدم در زندگی من کاربرد دارد. |
«باید به رایگان و با شکرگزاری آنچه به رایگان و با شکرگزاری به ما داده شده است را در میان بگذاریم.» کتاب پایه v در دوران بهبودی، هدایای بسیاری دریافت میکنیم. شاید از بین این هدایا یکی از بزرگترین آنها، بیداری روحانی است که با قطع مصرف آغاز میشود و هر روز با به کار بردن قدمها در زندگیمان تقویت میشود. جرقه حیات دوبارهای که در درون ما ایجاد میشود، نتیجه مستقیم رابطه جدید ما با نیرویی برتر است، رابطهای که با به کار بردن قدمهای دوازدهگانه در زندگی آغاز میشود و گسترش مییابد. به تدریج که برنامه خود را دنبال میکنیم، درخشش بهبودی، تاریکی بیماری ما را از بین میبرد. یکی از راههایی که سپاسگزاری خود را از هدایای بهبودی ابراز میکنیم، کمک به دیگران برای به دست آوردن چیزی است که خود به دست آوردهایم. این کار را میتوانیم به روشهای مختلفی انجام دهیم: با مشارکت کردن در جلسات، برقراری تماسهای قدم دوازدهم، پذیرفتن تعهد نسبت به راهنمای دیگران شدن یا داوطلب شدن برای خدمت در کمیته بیمارستانها و زندانها، خطوط تلفنی و غیره... زندگی روحانی که در بهبودی به ما اعطاء میشود، مستلزم شکرگزاری است، زیرا تنها با دادن آنچه که داریم، میتوانیم آن را حفظ کنیم. v فقط برای امروز: وقتی هدیه بهبودی را در میان میگذارم، این هدیه گسترش مییابد. کسی را پیدا میکنم تا این هدیه را با او در میان بگذارم. |
«فقط برای امروز به کسی در NA اعتماد خواهم کرد، کسی که مرا باور دارد و میخواهد در بهبودیم به من کمک کند.» کتاب پایه v فراگیری اعتماد، مسئلهای پرمخاطره است. تجربه گذشته ما به عنوان معتادان مصرفکننده به ما آموخته است که رفقای ما قابل اعتماد نیستند. مهمتر از همه ما به خود نیز نمیتوانیم اعتماد کنیم. اکنون که در دوران بهبودی به سر میبریم، اعتماد ضروری است. به چیزی نیاز داریم تا در دوران بهبودی به آن متوسل شویم، آن را باور کنیم و به ما در بهبودی امید بدهد. برای برخی از ما اولین چیزی که میتوانیم به آن اعتماد کنیم، صحبتهای سایر اعضاء در جلسات است؛ حقیقت را در صحبتهای آنها احساس میکنیم. پیدا کردن فرد قابل اعتماد، درخواست کمک را آسانتر میسازد. وقتی اطمینان ما به بهبودی آنها بیشتر میشود، یاد میگیریم به خود نیز اعتماد کنیم. v فقط برای امروز: تصمیم میگیرم به کسی اعتماد کنم. بر اساس این اعتماد، عمل میکنم. |
«احساس متفاوتی داشتیم.... تنها پس از تسلیم قادر به غلبه بر انزوای حاصل ازاعتیاد هستیم.» کتاب پایه v بریده بریده حرف میزدیم و سعی میکردیم حقیقت را پنهان کنیم: «اما شما متوجه نیستی! من فرق کردهام! من واقعاً این موضوع را جدی میگویم!» از این جملات بارها و بارها در دوران اعتیاد فعال خود استفاده میکردیم، یا سعی در فرار از عواقب کارهای خود میکردیم و یا از قوانینی که شامل هر شخص دیگری میشود، پیروی نمیکردیم. شاید در جلسه اول خود، از این مسائل مینالیدیم. شاید اخیراً نیز از این مسائل شکوه میکنیم. بنابراین، بسیاری از ما احساس متفاوت یا منحصر به فردی داریم. به عنوان یک فرد معتاد، تقریباً میتوانیم از هر چیزی برای منزوی کردن خود استفاده کنیم. اما بهانهای برای از دست دادن فرصت بهبودی وجود ندارد و هیچ چیز نمیتواند ما را برای این برنامه فاقد صلاحیت سازد—نه یک بیماری مهلک، نه فقر، نه هیچ چیز دیگر. هزاران معتاد وجود دارند که با وجود سختیهای واقعی خود در زندگی بهبودی پیدا کردهاند. علیرغم—یا شاید در مقابله با—این سختیها، بیداری روحانی آنها از طریق انجام این برنامه رشد کرده است. وقتی سخن از بهبودی به میان میآید، شرایط و تفاوتهای فردی ما مرتبط محسوب نمیشوند. با صرف نظر کردن از شرایط استثنایی خود و تسلیم شدن به این شیوه ساده زندگی، قطعاً احساس میکنیم که جزیی از چیزی هستیم و این احساس به ما نیرو میدهد تا از گرفتاریها و مشکلات زندگی به راحتی عبور کنیم. v فقط برای امروز: شرایط استثنایی خود را نادیده میگیرم و از اصول بهبودی که در آن با بسیاری از افراد دیگر شریک هستم، استقبال میکنم. سختیها من را از بهبودی جدا نمیکند؛ بلکه مرا به سوی آن جذب میکند. |
«بهترین نمونه نیت خیر در خدمت مشاهده میشود؛ خدمت مناسب "انجام عمل درست با دلیل درست" است.» کتاب پایه v عامل روحانی بیماری ما ریشه در خودمحوری دارد. خودخواهی در برخورد با دیگران تنها رفتاری بود که اعتیاد به ما یاد داد. هر زمان که چیزی را میخواستیم باید در اختیار ما قرار میگرفت. افکار وسوسهآلود ریشه در ضمیر زندگی ما داشت. چگونه در دوران بهبودی افکار وسوسهآلود را ریشهکن کنیم؟ با به کار بردن چند اصل روحانی بسیار ساده اثرات بیماری خود را تغییر میدهیم. برای مقابله با جنبه خودمحوری اعتیاد خود، یاد میگیریم اصل خیرخواهی را به کار گیریم. به جای اینکه فقط به دنبال خدمت به خود باشیم، خدمت به دیگران را آغاز میکنیم. به جای اینکه فقط به چیزی که از موقعیتی نصیب ما میشود، فکر کنیم، یاد میگیریم ابتدا منافع دیگران را در نظر بگیریم. وقتی با یک تصمیمگیری اخلاقی روبرو میشویم، ابتدا صبر میکنیم، اصول روحانی را به یاد میآوریم و درست عمل میکنیم. وقتی به تدریج یاد میگیریم «عمل درست را با دلیل درست انجام دهیم»، میتوانیم متوجه تغییری در وجود خود شویم. در حالی که زمانی تحت فرمان اراده شخصی بودیم، اکنون با نیت خیر خود نسبت به دیگران هدایت میشویم. خودمحوری مزمن ناشی از اعتیاد دست از سر ما برمیدارد. یاد میگیریم که «این اصول را در تمام امور خود به کار گیریم»؛ ما با بهبودی خود زندگی میکنیم، نه با بیماری خود. v فقط برای امروز: در هر جایی که حضور دارم و در هر کاری که انجام میدهم، به دنبال خدمت به دیگران هستم، نه فقط خدمت به خود. وقتی با معمایی روبرو میشوم، سعی میکنم عمل درست را با دلیل درست انجام دهم. |
«هر کسی علیرغم سن، نژاد، جنسیت، عقیده، یا مذهب خود میتواند به ما بپیوندد.» کتاب پایه v اعتیاد ذهن ما را نسبت به هر چیز جدید یا متفاوتی بست. فکر میکردیم به کسی یا چیزی نیاز نداریم. چیز با ارزشی را در کسی که اهل محله دیگری بود، پیشینه قومی یا نژادی دیگری داشت یا از طبقه اجتماعی یا اقتصادی دیگری بود، نمییافتیم. شاید فکر کرده باشیم، این تفاوتها ناخوشایند هستند. در دوران بهبودی، این افکار به صلاح ما نیست. به NA میآییم، زیرا بهترین افکار ما نیز راه به جایی نبرده است. اگر امیدواریم در بهبودی خود پیشرفت کنیم، باید نسبت به تجربیات مؤثر روشنبین باشیم، مهم نیست این تجربیات از کجا نشأت میگیرد. قطع نظر از سابقههای شخصی خود، همه ما در NA دو وجه مشترک داریم که با هیچ کس در آن شریک نیستیم: بیماری و بهبودی. برای تجربه مشترک خود به یکدیگر وابسته هستیم و هر چه این تجربه گسترش یابد، بهتر است. برای رویارویی با بسیاری از مشکلاتی که در راه پاک زندگی کردن وجود دارد، به هر ذرهای از تجربه و هر یک از جنبههای مختلف برنامه نیاز داریم. بهبودی اغلب آسان نیست. نیرویی را که برای بهبودی نیاز داریم، از اعضای NA میگیریم. امروز از تنوع اعضای گروه خود سپاسگزاری میکنیم، چرا که از این تنوع نیرو و قدرت خود را دریافت میکنیم. v فقط برای امروز: میدانم هر چه تجربه گروه من تنوع بیشتری داشته باشد، گروه من بهتر میتواند مرا در شرایط مختلفی که با آن روبرو میشوم، پشتیبانی کند. امروز پیوستن معتادان با هر سابقهای را به جمع جلسه همیشگی خود خوشامد میگویم. |
«بهبودی برای ما فقط لذت بردن نیست.» کتاب پایه v در دوران اعتیاد فعال، اکثر ما دقیقاً میدانستیم احساس ما از روزی به روز دیگر چه تغییری خواهد کرد. تنها باید برچسب روی بطری را میخواندیم یا از محتویات داخل کیسه مطلع میشدیم. احساسات خود را برنامهریزی میکردیم و هدف هر روز ما این بود که احساس خوبی داشته باشیم. در دوران بهبودی میتوانیم از روزی به روز دیگر، حتی از دقیقهای به دقیقه دیگر احساس متفاوتی داشته باشیم. شاید در صبح احساس کنیم پرانرژی و خوشحال هستیم، ولی در بعد از ظهر به طور عجیبی احساس ناراحتی و افسردگی داشته باشیم. از آنجا که دیگر برای احساسات هر روز صبح خود برنامهریزی نمیکنیم، ممکن است قدری احساس ناراحتی کنیم، مثلاً در صبح احساس خستگی کنیم و در شب بیخوابی داشته باشیم. البته همیشه این احتمال وجود دارد که احساس خوبی داشته باشیم، ولی مسئله این نیست. امروز دغدغه اصلی ما داشتن احساس خوب نیست، بلکه باید یاد بگیریم چگونه با احساسات خود کنار بیاییم و آنها را درک کنیم، مهم نیست این احساسات چه هستند. با کارکرد قدمها و مشارکت با دیگران درباره احساسات خود، این کار را به انجام میرسانیم. v فقط برای امروز: احساسات خود را هر چه هست و همان طور که هست، میپذیرم. برنامه را تمرین میکنم و یاد میگیرم با احساسات خود زندگی کنم. |
«سپاسگزاریم از اینکه در جلسات استقبال بسیاری از ما شد و ما احساس راحتی کردیم.» کتاب پایه v آیا به خاطر داریم وقتی برای اولین بار وارد جلسه NA شدیم چقدر واهمه داشتیم؟ حتی اگر به همراه دوستی وارد شدیم، اکثر ما به یاد داریم که شرکت در جلسه اول چقدر دشوار بود. چه چیزی باعث شد که باز هم برگردیم؟ اکثر ما از استقبالی که از ما شد و موجبات راحتی ما را برانگیخت، خاطرات خوشی داریم. وقتی دست خود را به عنوان تازهواردی بالا بردیم، با این کار در را بر روی سایر اعضاء گشودیم تا به ما نزدیک شوند و از ما استقبال کنند. گاهی اوقات تفاوت معتادانی که از اولین جلسه خود بیرون میروند و دیگر به NA باز نمیگردند و معتادانی که به بهبودی خود ادامه میدهند، تنها در آغوش گرفتن آنها توسط عضوی از NA است. وقتی برای مدتی پاک میمانیم، کنار رفتن از صف تازهواردها آسان است—هر چه باشد رفت و آمد بسیاری از افراد را مشاهده کردهایم. اما افرادی که برای مدتی پاک ماندهاند، میتوانند بین معتادی که برنمیگردد و معتادی که رفتن به جلسات را ادامه میدهد، تفاوت ایجاد کنند. با دادن شماره تلفن، در آغوش گرفتن یا فقط استقبالی گرم، دست یاری معتادان گمنام را به معتادی که هنوز در عذاب است، میسپاریم. v فقط برای امروز: استقبالی که در اولین حضورم در NA از من شد را به یاد میآورم. امروز با در آغوش گرفتن یک تازهوارد سپاسگزاری خود را ابراز میدارم. |
«خود را توجیه کرده بودیم که به تنهایی میتوانیم موفق شویم و زندگی را بر این اساس ادامه دهیم. نتایج کار ما فجیع بود و در نهایت هر یک از ما باید اقرار میکردیم که خودکفایی دروغ است.» کتاب پایه v «من نمیتوانم، ما میتوانیم.» این حقیقت ساده ولی اساسی در ابتدا درباره اولین نیاز ما به عنوان اعضای NA صادق است: با هم میتوانیم پاک بمانیم، اما وقتی از یکدیگر جدا میشویم، در جمع همنشینان بد قرار میگیریم. برای دستیابی به بهبودی، به حمایت سایر معتادان نیز احتیاج داریم. خودکفایی تنها از توانایی ما برای پاک ماندن جلوگیری نمیکند. با یا بدون مصرف مواد مخدر، اراده شخصی قطعاً به فاجعه منجر میشود. برای هر چیزی از کالاها و خدمات گرفته تا عشق و دوستی به افراد دیگر وابستهایم، در حالی که اراده شخصی ما را دائماً با همان افراد در جنگ و جدال میاندازد. برای یک زندگی رضایتبخش به هماهنگی با دیگران احتیاج داریم. سایر معتادان و افراد در جوامع ما تنها کسانی نیستند که به آنها وابستهایم. نیرو، یک خصیصه انسانی نیست، ولی برای زندگی به نیرو نیاز داریم. این نیرو را در نیرویی برتر از خود مییابیم که راهنمایی و قدرت مورد نیاز ما را تأمین میکند. وقتی تظاهر به خودکفایی میکنیم، خود را از منبع قدرتی که برای هدایت مؤثر ما در زندگی لازم است، محروم میکنیم: نیروی برتر خود. خودکفایی نتیجهای در بر ندارد. ما به معتادان دیگر نیاز داریم؛ به افراد دیگر نیاز داریم؛ و برای زندگی رضایتبخش به نیرویی برتر از خود نیاز داریم. v فقط برای امروز: حمایت سایر معتادان در حال بهبودی؛ هماهنگی با دیگران در جامعه خود؛ و مراقبت نیروی برتر خود را جستجو میکنم. من نمیتوانم، ولی ما میتوانیم. |
«...خداوندی مهربان را پیدا کردهایم که میتوانیم به او پناه ببریم.» کتاب پایه v برخی از ما با این احساس به بهبودی روی میآوریم که سختیهای زندگی مجموعهای از آزمایشهای دنیوی است که جهت آموختن چیزی به ما طراحی شده است. این اعتقاد وقتی حادثهای دلخراش روی میدهد و ما ناله میکنیم که «نیروی برتر من دارد مرا آزمایش میکند!» کاملاً مشهود است. متقاعد میشویم که وقتی شخصی به ما مصرف مواد را پیشنهاد میدهد، بهبودی ما در معرض آزمایش قرار گرفته است یا وقتی با موقعیتی روبرو میشویم که میتوانیم عملی غیر اخلاقی را بدون گرفتاری انجام دهیم، شخصیت ما مورد آزمایش قرار گرفته است. حتی ممکن است فکر کنیم وقتی به خاطر مصیبتی بزرگ در زندگی گرفتار عذابی دردناک شدهایم، ایمان ما مورد آزمایش قرار گرفته است. اما نیروی برتر مهربان بهبودی، شخصیت یا ایمان ما را آزمایش نمیکند. گاهی در زندگی اتفاقاتی میافتد که به ما آسیب میرساند. بسیاری از ما بدون مرتکب شدن به اشتباه عشق را از دست دادهایم. برخی از ما تمام ثروت مادی خود را از دست دادهایم. تعداد کمی از ما حتی در غم از دست دادن فرزندان خود به سر میبریم. در مواقعی ممکن است زندگی شدیداً دردناک باشد، اما نیروی برتر دردی را بر ما تحمیل نمیکند. در عوض، این نیرو دائماً ما را حمایت میکند و در مواقعی که خود قادر به حرکت نیستیم به ما کمک میکند. زخمی در زندگی وجود ندارد که خداوندی که درک میکنیم نتواند بر آن مرهم گذارد. v فقط برای امروز: ایمان دارم که اراده نیروی برترم برای من خوب است و من مورد رحمتش قرار گرفتهام. در مواقع نیاز از نیروی برترم یاری میخواهم. |
«...راهنمای NA عضوی از معتادان گمنام است، که از برنامه بهبودی ما پشتیبانی میکند و مایل به برقراری رابطهای ویژه، حمایتگر و دوطرفه با ماست.» جزوه اصلاح شده راهنما گرفتن و راهنما شدن v راهنما کیست؟ شما فردی که پس از اولین جلسه خود با او قهوه میل میکنید، میشناسید. فرد سخاوتمندی که مرتباً تجربه بهبودی را به رایگان با دیگران در میان میگذارد. کسی که مرتباً با بینش حیرت آوری درباره نواقص شخصیتیتان شما را شگفت زده میکند. کسی که به طور مرتب تکمیل قدم چهارم را به شما یادآوری می کند، کسی که به قدم پنجم شما گوش می دهد و به کسی نمی گوید که چه آدم عجیب و غریبی هستید. وقتی به حضور فردی که به او احساس تعلق می کنیم، عادت می کنیم، به تدریج مسلم پنداشتن این مسائل برای ما کاملاً آسان میشود. شاید برای مدتی عصبانی شویم و به خود بگوییم «بعداً با راهنمای خود تماس میگیرم، اما اکنون باید خانهام را تمیز کنم، به خرید بروم، به دنبال آن چیز جذاب بروم...» بنابراین با مشکل مواجه می شویم و از اینکه کجا اشتباه کردهایم متعجب خواهیم شد. راهنمای ما نمیتواند ذهن ما را بخواند. مراجعه و درخواست کمک، به خود ما بستگی دارد. چه در کارکرد قدمهای خود به کمک نیاز داشته باشیم یا خیر، واقعیتی دائماً به کمک ما میآید تا افکار عجیب و غریب خود را سر و سامان دهیم یا صرفاً دوستی به کمک ما میآید و این وظیفه ماست که از او درخواست کنیم. راهنمایان افراد صمیمی، باخرد و شگفتانگیزی هستند و تجربه آنها از بهبودی از آن ماست—تنها باید از آنها بخواهیم. v فقط برای امروز: از وقت، عشق و تجربهای که راهنمایم با من در میان گذاشته، سپاسگزاری میکنم. امروز با راهنمای خود تماس میگیرم. |
«وقتی خود را میپذیریم، احتمالاً برای اولین بار میتوانیم دیگران را در زندگی خود بدون قید و شرط بپذیریم.» جزوه خویشتنپذیری v از اولین خاطرات خود به یاد داریم که بسیاری از ما هرگز احساس تعلق نمیکردیم. صرف نظر از بزرگی جمع خود، همیشه خود را از جمعیت جدا میدانستیم. برای «سازگاری با شرایط» جدید دوران سختی را به سر میبردیم. از ته دل باور داشتیم که اگر به دیگران اجازه شناخت خود را بدهیم، ما را طرد میکنند. احتمالاً اعتیاد ما، در این جو خودمحوری به تدریج پیشروی میکرد. بسیاری از ما درد انزوای خود را با روحیه مبارزهطلبی پنهان میکردیم. در واقع به مردم دنیا میگفتیم «به من نیاز ندارید؟ پس من هم به هیچ کدام از شما نیاز ندارم. من مواد مخدر دارم و میتوانم از خود محافظت کنم!» هر چه اعتیاد ما بیشتر پیشروی میکرد، حصارهایی که در اطراف خود میساختیم، بلندتر میشد. وقتی به تدریج از سوی سایر معتادان در حال بهبودی پذیرفته میشویم، این حصارها رفته رفته سقوط میکنند. با پذیرفته شدن از سوی دیگران، شروع به یادگیری اصل مهم خویشتنپذیری میکنیم و وقتی شروع به خویشتنپذیری میکنیم، میتوانیم بدون ترس از طرد شدن به دیگران اجازه دهیم در زندگی ما شرکت کنند. v فقط برای امروز: در NA پذیرفته شدهام؛ با شرایط جدید سازگاری پیدا میکنم. امروز پذیرفتن دیگران در زندگیام بیخطر است. |
«در دوران بهبودی عقاید ما درباره تفریح تغییر میکند.» کتاب پایه v در نگاهی به گذشته، بسیاری از ما متوجه میشویم که در دوران مصرف، عقاید ما درباره تفریح تا اندازهای عجیب و غریب بود. برخی از ما لباس میپوشیدیم و راه پاتوق محله را پیش میگرفتیم. تا زمان طلوع خورشید میرقصیدیم، مینوشیدیم و مواد مصرف میکردیم. درگیریهای مسلحانه بیش از یک بار به وقوع میپیوست. چیزی که زمانی تفریح مینامیدیم اکنون عدم سلامت عقل مینامیم. امروز عقیده ما درباره تفریح تغییر کرده است. امروز تفریح برای ما سیری در امتداد اقیانوس، نگاه کردن به جشن دلفینها همزمان با غروب آفتاب در پشت آنهاست. تفریح، گشت وگذار NA یا شرکت در نمایش خندهداری در همایش NA است. تفریح، لباس پوشیدن و رفتن به مهمانی و عدم نگرانی است از وقوع درگیریهای مسلحانه بر سر اینکه چه کسی چه بر سر دیگری آورد. با لطف نیرویی برتر و انجمن معتادان گمنام، عقاید ما درباره تفریح اساساً تغییر کرده است. امروز وقتی طلوع خورشید را مشاهده میکنیم، معمولاً به این دلیل است که شب قبل، زود به رختخواب میرویم، نه به این خاطر که پاتوقی را در ساعت شش صبح با چشمانی تار به خاطر یک شب مصرف مواد ترک میکنیم و اگر این تنها چیزی است که از معتادان گمنام به دست آوردهایم، همین کافیست. v فقط برای امروز: از دوران بهبودی خود لذت میبرم! |
«در دوران بهبودی خود، بسیار قدرشناس شدهایم.... به یک بیماری مبتلا هستیم، ولی قطعاً بهبود پیدا میکنیم.» کتاب پایه v اعتیاد فعال تفریح نبود؛ بسیاری از ما به سختی از آن جان سالم به در بردیم. اما پرخاشگری در برابر این بیماری، افسوس خوردن از اینکه چه بر سر ما آورده، تأسف خوردن از شرایطی که برای ما به وجود آورده—این مسائل فقط ما را در وضعیت روحی تلخ و رنجشآوری محبوس نگاه میدارد. مسیر آزادی و رشد با پایان یافتن تلخی، با پذیرش آغاز میشود. درد و رنجی را که اعتیاد به وجود آورد، نمیتوان انکار کرد. با این حال، این بیماری باعث شد به معتادان گمنام بیاییم.؛ بدون وجود این بیماری نعمت بهبودی را نه جستجو میکردیم و نه مییافتیم. این بیماری از طریق منزوی کردن، ما را مجبور کرد به انجمن پناه ببریم. از طریق عذاب کشیدن، تجربه لازم برای کمک به دیگران را کسب کردیم. اعتیاد با وادار به تسلیم این فرصت را به ما داد تا در برابر مراقبت نیرویی برتر و مهربان تسلیم شویم. برای هیچ کس ابتلا به اعتیاد را آرزو نمیکنیم. اما این حقیقت در جای خود باقیست که ما معتادان همواره به این بیماری مبتلا هستیم—و علاوه بر این، بدون این بیماری هرگز نمیتوانیم سفر روحانی خود را آغاز کنیم. هزاران نفر سراسر زندگی خود را به دنبال آنچه ما در معتادان گمنام یافتهایم جستجو میکنند: انجمن، احساس هدفمندی و ارتباط آگاهانه با نیرویی برتر. امروز از هر چیزی که این نعمت را برای ما به ارمغان آورده، سپاسگزاری میکنیم. v فقط برای امروز: حقیقت بیماری خود را میپذیرم و نعمت بهبودی خود را دنبال میکنم. |
«از گذشته پشیمان بودیم، از آینده واهمه داشتیم و درباره زمان حال خود آنقدر هم هیجانزده نبودیم.» کتاب پایه v تا وقتی التیامی را که با کارکرد قدمهای دوازدهگانه رخ میدهد تجربه نکنیم، بعید است جملهای صادقانهتر از جمله بالا را پیدا کنیم. بسیاری از ما وقتی به NA میآییم، سر خود را از روی خجالت پایین میاندازیم، درباره گذشته فکر میکنیم و آرزو میکنیم که به گذشته بازگردیم و آن را تغییر دهیم. خیالات و انتظارات ما درباره آینده شاید آنقدر عمیق باشد که در اولین ملاقات خود با کسی که میخواهیم با او ازدواج کنیم، احتمالاٌ از خود میپرسیم که باید هنگام طلاق از کدام وکیل استفاده کنیم. تقریباً هر تجربهای باعث میشود چیزی از گذشته را به یاد آوریم یا آینده را مجسم کنیم. زندگی در زمان حال ابتدا دشوار است. ظاهراً افکار و ذهن ما متوقف نخواهد شد. ما برای لذت بردن از وقت خود مشکل داریم. هر وقت متوجه میشویم افکار ما بر چیزی که همین حالا اتفاق میافتد، متمرکز نیست، میتوانیم دعا کنیم و از خداوندی مهربان برای رهایی از افکار درونی خود کمک بخواهیم. اگر افسوس گذشته را میخوریم، امروز با تغییر شیوه زندگی خود در صدد جبران برمیآییم؛ اگر از آینده واهمه داریم، امروز با احساس مسئولیت زندگی میکنیم. با کارکرد قدمها و دعا کردن در مواقعی که درمییابیم در زمان حال زندگی نمیکنیم، متوجه خواهیم شد که آن دوران مانند سابق تکرار نمیشود. ایمان به ما کمک میکند تا فقط برای امروز زندگی کنیم. ما ساعت ها یا حتی روزهایی را سپری کردهایم که به جای گذشته تأسفبرانگیز یا آینده هولناک کاملاً به زمان حال توجه کردهایم. v فقط برای امروز: وقتی کاملاً در لحظه زندگی میکنم، از خوشیهایی که در غیر این صورت شاید از من فرار کنند، استقبال میکنم. اگر مشکل دارم، از خداوند مهربان کمک میخواهم. |
«تا وقتی پیوندهایی که ما را به هم متصل میکند از آنهایی که ما را از هم جدا میکند، محکمتر باشد، همه چیز بخوبی پیش خواهد رفت.» کتاب پایه v بسیاری از ما احساس میکنیم بدون NA مطمئناً در اثر بیماری خود میمیریم. بنابراین، وجود آن، تنها طناب نجات ماست. اما عدم وحدت در معتادان گمنام، گاهی اوقات بوقوع میپیوندد؛ ما باید یاد بگیریم به روش سازندهای نسبت به اثرات مخربی که گاهی اوقات در انجمن ما رخ میدهد، واکنش نشان دهیم. اگر تصمیم بگیریم به جای مشکل، بخشی از راه حل باشیم، به جهت درستی هدایت شدهایم. بهبودی شخصی ما و رشد NA به حفظ جو بهبودی در جلسات بستگی دارد. آیا مایلیم به گروه خود در رویارویی با مشکلات به روش سازندهای کمک کنیم؟ به عنوان اعضای گروه آیا تلاش میکنیم تا مشکلات را با صراحت، صداقت و انصاف برطرف کنیم؟ آیا به جای دنبال کردن اهداف شخصی خود تلاش میکنیم منافع مشترک گروه را در نظر بگیریم؟ و به عنوان خدمتگزاران مورد اعتماد، آیا اثراتی را که اعمال ما ممکن است بر اعضای تازهوارد بگذارد در نظر میگیریم؟ خدمت میتواند هم بهترین و هم بدترین تأثیر را در ما به وجود آورد. اما اغلب از طریق خدمت است که به تدریج با برخی از نواقص شخصیتی مهمتر خود ارتباط برقرار میکنیم. آیا به جای رویارویی با چیزهایی که ممکن است درباره خود کشف کنیم، از زیر تعهدات خدمت شانه خالی میکنیم؟ اگر استحکام پیوندهایی که ما را به هم متصل میکند به خاطر بسپاریم—بهبود یافتن از اعتیاد فعال—همه چیز خوب خواهد بود. v فقط برای امروز: سعی میکنم که در خدمت انجمن خود باشم. از شناسایی هویت خود واهمه ندارم. |
«حق ما نسبت به خداوندی که درک میکنیم، کامل و بدون قید و شرط است. از آنجا که این حق در اختیار ماست، اگر قرار است از لحاظ روحانی رشد کنیم، لازم است درباره اعتقاد خود صداقت داشته باشیم.» کتاب پایه v در جلسات، در مواقع تفریح، در صحبت با راهنما، از دوستان NA درباره روش درک نیروی برترشان میشنویم. «سازگاری با شرایط» و پذیرفتن عقاید دیگران آسان است. اما همان طور که هیچ فرد دیگری نمیتواند بهبودی ما را به عهده بگیرد، روحانیت هیچ فرد دیگری نمیتواند جای روحانیت ما را بگیرد. ما باید شناختی از خداوند را که واقعاً برای ما مؤثر است صادقانه جستجو کنیم. بسیاری از ما این جستجو را با دعا و مراقبه آغاز میکنیم و با تجربیات خود در بهبودی ادامه میدهیم. آیا در مواردی نیرویی فراتر از نیروی خود برای رویارویی با مشکلات در اختیار ما گذاشته شده؟ در مواقع گرفتاری وقتی با آرامش به دنبال راهنمایی بودهایم، آیا آن را یافتهایم؟ به اعتقاد ما چه نوع نیرویی ما را هدایت کرده و موجب استحکام ما شده است؟ چه نوع نیرویی را جستجو میکنیم؟ با پاسخ به این پرسشها، از نیروی برتر خود شناخت کافی پیدا میکنیم تا به هنگام درخواست از او برای مراقبت از اراده و زندگی خود احساس امنیت و اطمینان پیدا کنیم. شناخت موقتی از خداوند میتواند در کوتاه مدت مؤثر واقع شود. اما در دراز مدت باید نسبت به نیرویی برتر شناختی شخصی پیدا کنیم؛ زیرا وجود این نیرو ما را در دوران بهبودی هدایت میکند. v فقط برای امروز: نیرویی برتر از خود را جستجو میکنم که میتواند به رشد روحانی من کمک کند. امروز اعتقادات خود را صادقانه بررسی میکنم و نسبت به خداوند شناختی شخصی پیدا میکنم. |
«آخرین چیزی که انتظار داشتیم، بیداری روح بود.» کتاب پایه v تعداد کمی از ما وقتی به اولین جلسه معتادان گمنام آمدیم از ته دل آرزوی تهیه ترازنامهای شخصی را میکردیم یا اینکه معتقد بودیم در روح ما خلأیی روحانی وجود دارد. از اینکه در شرف آغاز نمودن سفری هستیم که روح خفته ما را بیدار خواهد کرد، تردیدی نداشتیم. قدم اول مانند ساعت زنگداری که صدایی رسا دارد، ما را به حالت نیمه بیدار در میآورد—اگرچه در این لحظه ممکن است مطمئن نباشیم که آیا مایل به برخاستن از رختخواب هستیم یا شاید میخواهیم پنج دقیقه بیشتر بخوابیم. دست مهربانی که در هنگام کارکرد قدمهای دوم و سوم شانههای ما را نوازش میکرد، باعث میشود که بایستیم، بدن خود را به حالت کشیده دراز کنیم و خمیازه بکشیم. برای نوشتن قدم چهارم و مشارکت کردن قدم پنجم باید خواب را از چشمان خود کنار بزنیم. اما وقتی قدمهای ششم، هفتم، هشتم و نهم را کار میکنیم، متوجه اشتیاقی در قدم برداشتن خود و شکفتن لبخندی بر لبهای خود میشویم. با کارکرد قدمهای دهم و یازدهم روح ما زیر باران آواز میخواند و بعد با خروج از خانه به قصد بیدار کردن دیگران قدم دوازدهم را کارمیکنیم. مجبور نیستیم که ادامه زندگی خود را در رخوت روحانی سپری کنیم. شاید دوست نداشته باشیم صبح از خواب برخیزیم، اما وقتی از رختخواب بیرون میآییم، تقریباً همیشه از این کار خشنود هستیم. v فقط برای امروز: برای بیداری روح خوابآلود خود از قدم دوازدهم بهره میگیرم. |
«وقتی از قبول واقعیت امروز امتناع میکنیم، ایمان به نیروی برتر خود را انکار میکنیم. این کار، تنها میتواند رنج بیشتری را به همراه داشته باشد.» جزوه فقط برای امروز v برخی روزها صرفاً باب میل ما نیستند. مشکلات ما میتواند به سادگی باز شدن بند کفش یا ایستادن در صف سوپرمارکت باشد. یا شاید اتفاقی جدیتر مانند از دست دادن شغل، خانه یا معشوق را تجربه کنیم. در هر صورت، اغلب به جای اینکه فقط به دردناک بودن این احساسات اذعان کنیم، به دنبال راهی برای رهایی از آنها میگردیم. هیچ کس به ما قول نمیدهد که با قطع مصرف همه چیز به میل ما پیش خواهد رفت. در واقع، میتوانیم مطمئن باشیم که زندگی با قطع مصرف یا عدم آن، ادامه پیدا خواهد کرد. با روزهای خوب و بد، احساسات آرامشبخش و احساسات دردناک روبرو میشویم. اما دیگر مجبور به فرار از هیچ یک از آنها نیستیم. میتوانیم درد، اندوه، ناراحتی، خشم، افسردگی و احساسات دیگر را تجربه کنیم که زمانی با مصرف مواد از آنها دوری کردیم. درمییابیم که میتوانیم در حالی که پاکی خود را حفظ میکنیم، این احساسات را پشت سر بگذاریم. صرفاً به این خاطر که احساسات ناراحتکنندهای داریم، نخواهیم مرد و دنیا نیز به آخر نمیرسد. یاد میگیریم که میتوانیم اتفاقاتی را که هر یک از روزها به همراه میآورد، تحمل کنیم. v فقط برای امروز: اعتماد خود به خداوند را از طریق تجربه امروز آن طور که هست، نشان میدهم. |
«میتوان آنها را مورد تحلیل، مشورت یا استدلال قرار داد، برای آنها دعا کرد، آنها را تهدید، ضرب و شتم یا زندانی کرد، اما تا وقتی که خودشان نخواهند، مصرف را قطع نمیکنند.» کتاب پایه v شاید یکی از مشکلترین حقایقی که باید با آن روبرو شویم این است که ما به همان اندازه که در برابر اعتیاد خود عاجز هستیم، در برابر اعتیاد دیگران نیز عاجز هستیم. شاید فکر کنیم چون در زندگی شخصی خود بیداری روحانی را تجربه کردهایم، باید قادر باشیم معتاد دیگری را مجبور کنیم بهبودی پیدا کند. اما توانایی ما برای کمک به معتادی دیگر محدودیتهایی دارد. نمیتوانیم آنها را مجبور به قطع مصرف کنیم. نمیتوانیم نتایج قدمها را به آنها بدهیم یا به جای آنها رشد کنیم. نمیتوانیم تنهایی و درد آنها را برطرف کنیم. به دلیل عدم قطعیت هراسآور بهبودی چیزی وجود ندارد که بتوانیم برای تسلیم کردن معتادی هراسان در برابر مصیبت آشنای اعتیاد به او بگوییم. نمیتوانیم وارد جلد افراد شویم، اهداف آنها را تغییر دهیم یا به جای آنها برای انتخاب بهترین راه تصمیمگیری کنیم. اما اگر سعی کنیم این نیرو را در مقابل اعتیاد دیگران به کار نگیریم، شاید بتوانیم به آنها کمک کنیم. اگر به آنها فرصت رویارویی با واقعیت - گرچه شاید دردناک باشد – را بدهیم، ممکن است رشد کنند. تا زمانی که به جای آنها سعی و تلاش نکنیم، ممکن است آنها به تعبیر خود به افرادی مفیدتر هم تبدیل شوند. به شرط اینکه ما فقط اختیار زندگی خود را داشته باشیم، آنها نیز میتوانند اختیار زندگی خود را داشته باشند. اگر بتوانیم همه این مسائل را بپذیریم، میتوانیم نقشی که باید داشته باشیم را ایفا کنیم—حاملان پیام، نه معتاد. v فقط برای امروز: میپذیرم که نه تنها در برابر اعتیاد خود بلکه در برابر اعتیاد دیگران نیز عاجز هستم. پیام را حمل می کنم، نه معتاد را. |
«تا زمانی که آرامش خود را حفظ میکنم و به نیروی برتر خود تعهد میدهم حداکثر تلاش خود را به کار گیرم، میدانم که امروز از من مراقبت خواهد شد.» کتاب پایه v بسیاری از ما احساس میکنیم تعهد اساسی ما در دوران بهبودی نسبت به نیروی برترمان است. با علم به اینکه برای پاک ماندن و دستیابی به بهبودی شخصی به نیرویی نیاز داریم، با نیرویی برتر از خود وارد مشارکت میشویم. نسبت به زندگی در سایه مراقبت نیروی برتر خود تعهد میدهیم و در عوض، نیروی برتر نیز ما را هدایت میکند. این مشارکت برای پاک ماندن ضروری است. مشارکت مزبور در نخستین روزهای بهبودی مانند انجام سختترین کاری است که تا به حال انجام دادهایم. اما پایبندی تعهد ما نسبت به بهبودی و نیروی مراقبت خداوند برای محافظت از ما، فقط برای امروز کافیست. نقش ما در این مشارکت انجام بهترین کاری است که هر روز میتوانیم انجام دهیم: حاضر شدن در صحنه زندگی و انجام هر کاری که به ما محول میشود و به کار بردن اصول بهبودی تا حداکثر توان. قول میدهیم حداکثر توان خود را به کار گیریم، نه اینکه تقلب کنیم یا تظاهر کنیم که ابرانسان هستیم، بلکه صرفاً برای بهبودی خود سخت تلاش کنیم. در ایفای نقش مشارکت در بهبودی، مراقبتی که نیروی برتر برای ما مهیا کرده را تجربه میکنیم. v فقط برای امروز: به تعهد خود نسبت به مشارکت با نیروی برترم افتخار میکنم. |
«لغزش هرگز یک حادثه نیست. لغزش علامتی است که نشان میدهد در برنامه خود دستاویزی داشتهایم.» کتاب پایه v دستاویز چیزی است که برای استفاده در آینده کنار میگذاریم. در مورد ما، دستاویز انتظاری است که اگر چنین و چنان شود، مطمئناً دچار لغزش خواهیم شد. انتظار داریم تحمل چه رویدادی بسیار دردناک باشد؟ شاید فکر کنیم اگر همسر یا معشوقی ما را ترک کند، مجبور به نشئه شدن خواهیم شد. اگر شغل خود را ازدست دهیم، تصور میکنیم مطمئناً مصرف خواهیم کرد. یا شاید انتظار داریم مرگ معشوق ما غیر قابل تحمل باشد. در هر حال، دستاویزهایی که به آن پناه میبریم، به محض به وجود آمدن به ما اجازه مصرف را میدهند—کما اینکه اغلب مواقع این چنین نیز هست. با بررسی انتظارات خود و تغییر آنها در صورت امکان، میتوانیم خود را به جای لغزش برای موفقیت آماده کنیم. اکثر ما فهرستی از مصیبتهای قابل پیشبینی را که با ترسهای ما در ارتباط مستقیم است، در درون خود به همراه داریم. با نگاه کردن به سایر معتادانی که با رنج مشابهی زندگی میکنند، میتوانیم شیوه تحمل رنج را بیاموزیم. میتوانیم تجربیات آنها را در مورد انتظارات شخصی خود به کار گیریم. به جای اینکه به خود بگوییم اگر این اتفاق افتاد، مجبور به نشئه شدن خواهیم شد، میتوانیم با آرامش مجدداً به خود اطمینان دهیم که ما نیز میتوانیم در برابر آنچه زندگی امروز برای ما به همراه میآورد، پاک بمانیم. v فقط برای امروز: تمام دستاویزهایی که ممکن است بهبودی من را در خطر بیندازد، بررسی میکنم و آنها را با معتاد دیگری در میان میگذارم. |
«وقتی در انتهای راه متوجه میشویم که دیگر نمیتوانیم با یا بدون مواد به عنوان یک انسان عمل کنیم، همه ما با یک مسئله بغرنج مشابه روبرو میشویم.... یا تا حداکثر توان راه خود را به سوی پایان تلخ— زندان، تیمارستان یا مرگ— ادامه میدهیم و یا شیوه جدیدی برای زندگی پیدا میکنیم.» کتاب پایه v بدترین جنبه اعتیاد فعال چه بود؟ برای بسیاری از ما این نبود که شاید روزی از بیماری اعتیاد خود بمیریم. بلکه بدترین بخش آن زندگی بدتر از مرگ و پوچی بینهایتی بود که هر روز تجربه میکردیم. مانند ارواح سرگردانی بودیم که جزءای از دنیای اطراف خود نیستند. در دوران بهبودی، به باور رسیدهایم که بنا به دلیلی اینجا حضور داریم: تا دوست داشتن خود و دوست داشتن دیگران را تجربه کنیم. با کارکرد قدمها خویشتنپذیری را فرا گرفتهایم. خویشتنپذیری، احترام به نفس را به همراه آورده است. دریافتهایم همه اعمال ما بر روی دیگران تأثیر میگذارد؛ بخشی از زندگی اطرافیان خود و زندگی خود هستیم. اعتماد به افراد دیگر و قبول مسئولیت خود در قبال آنها را شروع کردهایم. در دوران بهبودی، به زندگی باز گشتهایم. از طریق کمک به آسایش دیگران و تلاش روزانه برای انجام بهتر این کار، زندگی جدید خود را حفظ میکنیم و در این هنگام قدم دهم، یازدهم و دوازدهم مفید واقع میشوند. روزهای زندگی کردن به مانند یک روح سپری شده است، اما تنها تا وقتی که سعی کنیم در زندگی خود و اطرافیان خود فردی سالم، دوست داشتنی و بخشنده باشیم. v فقط برای امروز: شیوه جدیدی برای زندگی پیدا کردهام. امروز، سعی میکنم به دیگران خدمت کنم و خود را دوست بدارم. |
«عقاید قدیم خود را مجدداً ارزیابی میکنیم تا بتوانیم با عقاید جدیدی که منجر به شیوه جدیدی برای زندگی میشوند، آشنایی پیدا کنیم.» کتاب پایه v آموختن شیوه جدیدی برای زندگی ممکن است دشوار باشد. گاهی اوقات وقتی وضعیت فوقالعاده دشوار میشود، وسوسه میشویم که مسیری را دنبال کنیم که کمتر به ایستادگی نیاز داشته باشد و دوباره بر اساس عقاید کهنه خود زندگی کنیم. فراموش میکنیم که این عقاید کهنه در حال نابود کردن ما بودند. برای زندگی به شیوهای جدید، باید نسبت به عقاید جدید روشنبین باشیم. کارکرد قدمها، حضور در جلسات، صحبت با دیگران، اعتماد به راهنما—همه این پیشنهادات میتوانند با مقاومت ما و حتی نافرمانی ما سازگاری داشته باشند. برنامه NA مستلزم تلاش است، اما هر یک از قدمهای برنامه، ما را به افرادی که واقعاً میخواهیم باشیم، نزدیک میکند. به تغییر، رشد و تبدیل شدن به چیزی بیشتر از آنچه امروز هستیم، تمایل داریم. بدین منظور، روشنبین میشویم و عقاید جدیدی را که در NA پیدا کردهایم، امتحان میکنیم و شیوه جدید زندگی را یاد میگیریم. v فقط برای امروز: نسبت به عقاید جدید روشنبین میشوم و شیوه جدید زندگی را یاد میگیرم. |
«قدم دوازدهم برنامه می گوید که باید پیام را به معتادی که هنوز در عذاب است، برسانیم.... گروه قدرتمندترین ابزاری است که برای رساندن پیام در اختیار داریم.» کتاب پایه v وقتی برای اولین بار به جلسات معتادان گمنام میآییم، با معتادان در حال بهبودی دیدار میکنیم. میدانیم که آنها معتاد هستند، زیرا درباره همان تجربیات و احساساتی که ما داشتهایم، صحبت میکنند. میدانیم که آنها در حال بهبودی هستند و چیزی به دست آوردهاند که ما نیز خواهان آن هستیم. وقتی سایر معتادان بهبودی خود را در جلسات با ما در میان میگذارند، احساس امیدواری میکنیم. محیط بهبودی، ما را به جلسات جذب میکند. این محیط وقتی ایجاد میشود که اعضای گروه تعهد میدهند با یکدیگر همکاری کنند. از طریق کمک به تشکیل جلسات، دیدار با تازهواردها و صحبت با سایر معتادان پس از جلسه سعی میکنیم محیط بهبودی را بهتر کنیم. این نشانههای عمل به تعهد، جلسات ما را جذاب میسازد و به گروهها کمک میکند بهبودی خود را در میان بگذارند. مشارکت کردن تجربه در جلسات یکی از راههای کمک به یکدیگر است و اغلب اساس احساس تعلق ما را تشکیل میدهد. با سایر معتادان همدردی میکنیم، بنابراین به پیام امید آنها اعتماد میکنیم. بسیاری از ما بدون این احساس تعلق و امید در معتادان گمنام دوام نخواهیم آورد. وقتی در جلسات همیشگی صحبت میکنیم، از بهبودی شخصی در حین کمک به دیگران پشتیبانی میکنیم. v فقط برای امروز: در گروه خود با معتاد دیگری ارتباط برقرار میکنم و بهبودی خود را در میان میگذارم. |
«اگر به اصل گمنامی وفادار بمانیم، انگیزه نفع شخصی... که در گذشته درد زیادی را به همراه آورد، از میان میرود.» کتاب پایه v واژه گمنامی به خودی خود به معنای نداشتن نام است، اما اصل مهمتری در گمنامی برنامه NA تأثیرگذار است: اصل از خود گذشتگی. وقتی به عجز خود در برابر اداره زندگی اقرار میکنیم، قدم اول خود را از اراده شخصی دور میکنیم و به سوی از خود گذشتگی هدایت میکنیم. هر چه کمتر سعی کنیم زندگی خود را بر اساس اراده شخصی اداره کنیم، بیشتر به قدرت و هدایتی که زمانی شدیداً بدان نیاز داشتیم، دست پیدا میکنیم. اما اصل از خود گذشتگی صرفاً موجب احساس بهتر در ما نمیشود، بلکه به بهتر زندگی کردن ما نیز کمک میکند. عقاید ما درباره اینکه دنیا چگونه باید اداره شود، اهمیت خود را از دست میدهد و از تلاش برای تحمیل اراده خود به همه افراد و چیزهای اطراف خود دست میکشیم. وقتی از تظاهر به "دانستن همه چیز" دست میکشیم و شروع به شناخت ارزش تجربه افراد دیگر میکنیم، رفته رفته با آنها با احترام رفتار میکنیم. منافع دیگران به اندازه منافع خود برای ما اهمیت پیدا میکند؛ کم کم به جای اینکه صرفاً درباره مصلحت خود بیندیشیم، به مصلحت گروه خود نیز فکر میکنیم. شروع به گذران یک زندگی میکنیم که بزرگتر از و فراتر از نام ما یا خود ماست. یعنی زندگی بر اساس اصل گمنامی را آغاز میکنیم. v فقط برای امروز: خدایا، مرا از اراده شخصی نجات بده. به من در درک اصل گمنامی کمک کن؛ به من کمک کن با از خود گذشتگی زندگی کنم. |
«وقتی اعتماد به این نیرو را یاد میگیریم، شروع به غلبه بر ترس خود از زندگی میکنیم.» کتاب پایه v افرادی هستیم که به قرار دادن همه تخم مرغهای خود در یک سبد عادت کردهایم. بسیاری از ما ماده مخدر دلخواه خود را انتخاب کردیم. به آن تکیه کردیم تا هر روز ما را به پایان رساند و زندگی را قابل تحمل سازد. به این ماده مخدر وفادار بودیم؛ در حقیقت، بدون هیچ بهانهای خود را به آن پایبند کردیم. سپس این ماده به دشمن ما تبدیل شد. تنها چیزی که تا به حال به آن وابسته شده بودیم، به ما خیانت کرد و این خیانت ما را در عجز و ناتوانی تنها گذاشت. اکنون که خود را به زحمت به اتاقهای بهبودی رساندهایم، ممکن است وسوسه شویم برای تأمین نیازهای خود به انسان دیگری تکیه کنیم. ممکن است از راهنما، معشوق یا بهترین دوست خود انتظار این کار را داشته باشیم. اما وابستگی به انسانهای دیگر مخاطرهآمیز است. آنها کامل نیستند. ممکن است وقتی به آنها نیاز داریم در تعطیلات و در حال استراحت باشند یا در وضعیت روحی بدی به سر برند. وابستگی ما باید به نیرویی برتر از خود باشد. هیچ نیروی انسانی نمیتواند سلامت عقل را به ما باز گرداند، از خواست ما و زندگی ما مراقبت کند یا در هنگام نیاز، به طور بیقید و شرط در دسترس باشد و عشق بیشائبهای داشته باشد. به خداوندی که درک میکنیم اعتماد میکنیم، چراکه این نیرو هیچ وقت ما را نومید نمیکند. v فقط برای امروز: به نیرویی برتر از خود اعتماد میکنم، چراکه این نیرو هرگز من را نومید نمیکند. |
«فرآیند به باور رسیدن، سلامت عقل را به ما باز میگرداند. قدرت لازم برای به عمل در آوردن از این باور نشأت میگیرد» کتاب پایه v اکنون که سرانجام به عدم سلامت عقل خود اقرار کردهایم و مثالهای آن را در همه اشکال آن مشاهده کردهایم، شاید وسوسه شویم باور کنیم که مجبور به تکرار این رفتار در باقیمانده زندگی خود نیز هستیم. درست همان طور که تصور میکردیم اعتیاد فعال نومیدکننده است و ما هرگز پاک نمیشویم، اکنون ممکن است باور کنیم که نوع خاص عدم سلامت عقل ما نومیدکننده است. نه تا این حد! میدانیم که رهایی از اعتیاد فعال را مدیون لطف خداوندی مهربان هستیم. اگر نیروی برتر ما میتواند چنین معجزهای را انجام دهد، یعنی ما را از وسوسه مصرف مواد رهایی بخشد، مطمئناً این نیرو میتواند عدم سلامت عقل ما را در همه اشکال آن بر طرف نماید. اگر درباره این مسئله تردید داریم، تنها باید درباره سلامت عقلی که اکنون به زندگی ما باز گردانده شده، فکر کنیم. شاید کنترل کارتهای اعتباری خود را از دست داده باشیم؛ اما سلامت عقل وقتی باز میگردد که شکست را بپذیریم و همه آنها را پاره کنیم. شاید احساس تنهایی میکردهایم و میخواهیم به دیدن رفقای مصرف کننده و قدیمی خود برویم. رفتن به دیدار راهنما به جای این کار، عمل معقولانهتری است. وقتی شروع به تجربه لحظاتی در بهبودی میکنیم که از سلامت عقل برخوردار هستیم، عدم سلامت عقل ناشی از اعتیاد به گذشته عقبنشینی میکند و دور و محو میگردد. وقتی شروع به درک این موضوع میکنیم که نوع خاص سلامت عقل ما در برابر نیرویی برتر از ما هیچ است، ایمان ما به این نیرو بیشتر میشود. v فقط برای امروز: به خاطر هر عمل معقولانه در زندگی خود از خداوندی که درک میکنم سپاسگزارم، چراکه این اعمال نشانه بازیابی سلامت عقل است. |
«دیگر با ترس، عصبانیت، احساس گناه، تاسف به حال خود یا افسردگی نمیجنگیم.» کتاب پایه v بسیاری از ما به عنوان یک فرد معتاد هر از گاهی دچار افسردگی میشویم. وقتی احساس افسردگی میکنیم، شاید وسوسه شویم خود را منزوی کنیم. اما اگر این کار را انجام دهیم، افسردگی ما ممکن است به نومیدی تبدیل شود. نمیتوانیم اجازه دهیم افسردگی، ما را بسوی مصرف مجدد هدایت کند. در عوض، سعی میکنیم به امور روزمره زندگی خود بپردازیم. حضور در جلسات و ارتباط با راهنما را در رأس اولویتهای خود قرار میدهیم. صحبت با دیگران درباره احساسات خود، ممکن است ما را مطلع کند که ما تنها افرادی نیستیم که در دوران بهبودی افسرده شدهایم. از همه مهمتر، دعا و مراقبه میتواند به ما کمک کند به قدرت مورد نیاز خود برای تحمل افسردگی دست یابیم. پذیرش را تمرین میکنیم و به خاطر میسپاریم که احساساتی مانند افسردگی، بیتردید با گذشت زمان بر طرف میشود. به جای اینکه با احساسات خود بجنگیم، آنها را میپذیریم و برای تحمل آنها قدرت میطلبیم. v فقط برای امروز: میپذیرم که احساس افسردگی من برای همیشه دوام نخواهد داشت. با راهنما یا فرد دیگری که من را درک میکند، درباره احساسات خود با صراحت صحبت میکنم. |
«وقتی فردی از یک کمبود سخن میگوید، اولین واکنش ما ممکن است تدافعی باشد.... [اما] اگر واقعاً میخواهیم آزاد باشیم، به نظرات معتادان انجمن به دقت توجه میکنیم.» کتاب پایه v در مقطعی از بهبودی خود به این درک ناخوشایند میرسیم که بینشی که نسبت به خود داریم، لزوماً مانند بینشی نیست که دیگران نسبت به ما دارند. شاید به بدی، خوبی، زیبایی یا زشتی که تصور میکنیم هستیم، نباشیم—اما برای اینکه با اطمینان درباره خود قضاوت کنیم، بیش از اندازه به خود نزدیک هستیم. در اینجاست که دوستان ما طبق برنامه وارد عمل میشوند و با دقت کافی آنچه را که هنگام نگریستن به مسیر ما مشاهده میکنند، با ما در میان میگذارند. چیزهای خوبی درباره ما میگویند که شاید خود ما از آنها بیاطلاع باشیم و مشکلاتی را نیز به ما میگویند که شاید خود ما قادر به مشاهده آنها نباشیم. ممکن است به این "کمک" به حالت تدافعی واکنش نشان دهیم و در برخی موارد حق با ما باشد. اما حتی اظهارات بدخواهانه درباره کمبودهای فرض شده میتواند بر برخی از جنبههای بهبودی ما که خود قادر به مشاهده آنها نیستیم، روشنی افکند. هر گاه که بینش مفیدی مطرح شود، حال به هر دلیلی که ارائه شود، نمیتوانیم آن را نادیده بگیریم. نباید منتظر دیگران باشیم تا فوراً بینش خود را ارائه دهند. وقتی وقت خود را با راهنما یا سایر اعضای NA میگذرانیم، مطمئناً میتوانیم اولین قدم را برداریم و از آنها بخواهیم نظر خود را درباره زمینههای خاص زندگی ما که خود از آنها بیاطلاع هستیم، به ما بگویند. ما به بینشی نسبت به زندگی خود نیاز داریم که از بینش خود وسیعتر باشد؛ میتوانیم با مشاهده خود از دید دیگران، این بینش را به دست آوریم. v فقط برای امروز: سعی میکنم خود را همان طور که واقعاً هستم، ببینم. به آنچه دیگران درباره من میگویند، گوش میدهم و خود را از دید آنها مشاهده میکنم. |
«...رشد، نتیجه آرزو کردن نیست، بلکه نتیجه عمل و دعاست.» کتاب پایه v گاهی اوقات به نظر میرسد بهبودی ما خیلی آهسته پیش میرود. با قدمها در کشمکش هستیم؛ با مشکلات تکراری دسته و پنجه نرم میکنیم؛ هر روز تحت تأثیر احساسات ناراحتکننده یکنواخت، سخت کار میکنیم. آرزو میکنیم که بهبودی قدری سریعتر پیش رود تا بتوانیم قدری آرامش پیدا کنیم! آرزو کردن در بهبودی مؤثر نیست؛ این برنامه سحرآمیز نیست. اگر آرزوها اعتیاد را درمان میکرد، همه ما از مدتها پیش خوب شده بودیم! آنچه قطعاً در دوران بهبودی به ما آرامش میدهد، عمل و دعاست. معتادان گمنام برای بسیاری از معتادان مؤثر بوده است، زیرا برنامهای به دقت طرحریزی شده برای عمل و دعاست. اعمالی که در هر یک از قدمها انجام میدهیم، بهبودی بیشتر و بیشتری را در هر یک از زمینههای زندگی ما به ارمغان میآورد. دعا ارتباط ما را با نیروی برتر خود حفظ میکند. عمل و دعا در کنار هم ما را در دوران بهبودی آبدیده میسازد. v فقط برای امروز: بهبودی من آنقدر گرانبهاست که نمیتوان آن را آرزو کرد. امروز روز خوبی برای عمل و دعاست. |
«همکاری با دیگران، صرفاً آغاز فعالیت خدماتی است.» کتاب پایه v اکنون در بهبودی به سر میبریم. از طریق زندگی به روال برنامه، در زندگی خود قدری ثبات به دست آوردهایم. ایمان ما به نیرویی برتر رشد یافته است. بیداری روحانی فردی ما به راحتی پیشرفت میکند. پس اکنون چه کار باید انجام دهیم؟ آیا فقط آرام مینشینیم و لذت میبریم؟ البته که نه. راهی برای خدمت پیدا میکنیم. تمایل داریم خدمت را تنها به عنوان خدمت در کمیته خدماتی یا به عهده گرفتن پستی در ساختار در نظر بگیریم، اما خدمت فراتر از این درک است. در حقیقت، میتوانیم تقریباً در هر زمینهای از زندگی فرصتهایی را برای خدمت پیدا کنیم. قطع نظر از اینکه حرفه ما چیست، شغل ما نوعی خدمت به جامعه است. کاری که در منازل خود انجام میدهیم، خدمت به خانواده است. ممکن است برای فعالیت در جامعه خود داوطلب شویم. فعالیتهای خدماتی ما چقدر مؤثر است! اگر درباره این مسئله تردید داریم، صرفاً میتوانیم تصور کنیم اگر هیچ کس برای خدمت به دیگران به خود زحمت نمیداد، دنیا چه وضعیتی داشت. فعالیت ما در خدمت انسانیت است. پیامی که به همراه داریم، از اتاقهای بهبودی فراتر میرود و همه کارهای ما را تحت تأثیر قرار میدهد. v فقط برای امروز: در هر کاری که انجام میدهم به دنبال موقعیتهایی برای خدمت میگردم. |
«آنچه را در اختیار داریم، فقط میتوانیم با هشیاری حفظ كنیم...» کتاب پایه v چگونه نسبت به بهبودی خود هشیار بمانیم؟ ابتدا باید درك كنیم بیماری ما برای همیشه همراه ما خواهد بود. تفاوتی نمیکند چه مدت پاك بودهایم، زندگی ما چقدر بهتر شده است و تا چه حد شفای روحانی یافتهایم، در هر حال، ما هنوز معتاد هستیم. بیماری ما صبورانه منتظر میماند تا به محض اینكه به آن فرصت دهیم از دام رها شود. هشیاری دستاوردی روزانه است. تلاش میكنیم دائماً هشیار باشیم و در مقابله با مشكلات آماده باشیم. منظور این نیست كه باید همیشه بیدلیل ترس داشته باشیم که اگر برای لحظهای غفلت كنیم، چیزی وحشتناك زندگی ما را تسخیر خواهد كرد؛ فقط به طور عادی احتیاط میكنیم. دعای روزانه، شرکت منظم در جلسات و لطمه نزدن به اصول روحانی به خاطر انتخاب راه آسانتر، از اقدامات هشیارانه است. در صورت لزوم، ترازنامه تهیه میکنیم، آن را هر زمان که از ما خواسته شد، با دیگران در میان میگذاریم و بهبودی خود را با احتیاط پرورش میدهیم. مهمتر از همه، هشیار میمانیم! تا وقتی هشیار میمانیم هر روز از اعتیاد خود تسكین موقتی پیدا میکنیم. هر روز اصول بهبودی را در تمام اعمال خود به كار میبریم و هر شب از نیروی برتر خود به خاطر یك روز پاك دیگر شكرگزاری میكنیم. v فقط برای امروز: هشیار هستم و هر كاری لازم باشد برای حفظ بهبودی خود انجام میدهم. |
«گاهی اوقات وقتی دعا میكنیم، اتفاق جالب توجهی رخ میدهد: وسایل، روشها و انرژی لازم برای انجام امور بیشتر از توان خود را به دست میآوریم.» کتاب پایه v گاهی اوقات سازگاری با ناملایمات و نومیدیهای كوچك زندگی، دشوارترین مهارتی است كه باید در بهبودی یاد بگیریم. هر روز با ناراحتیهای كوچكی روبرو میشویم. از باز كردن بند كفش بچهها گرفته تا ایستادن در صف بازار، روزهای زندگی ما پر از مشكلات كوچكی است كه باید تا حدی با آنها كنار بیاییم. اگر مراقب نباشیم، ممكن است با زورگویی یا دندان قروچه كردن سعی در رفع این مشكلات داشته باشیم و با سختگیری درباره اینكه چگونه باید آنها را برطرف كنیم، خود را سرزنش كنیم. این رفتارها نمونههایی از برخورد ضعیف است، ولی حتی اگر اوضاع ما این قدر هم وخیم نباشد، احتمال بهتر شدن وجود دارد. هر بار كه زندگی، ما را با مانع كوچكی در برنامههای روزانه روبرو میسازد، كافیست نفس عمیقی بكشیم و با خداوندی كه درك میكنیم، صحبت كنیم. با علم به اینكه میتوانیم از آن نیرو صبر، تحمل یا هر آنچه میخواهیم دریافت كنیم، با مشكلات بهتر برخورد میكنیم و اغلب اوقات لبخند میزنیم. v فقط برای امروز: هر گاه كه احساس درماندگی میكنم، نفس عمیقی میكشم و با خداوند خود صحبت میكنم. |
« سرانجام، باورها و شناخت خود را از نو تعریف میكنیم تا به این درک برسیم که بزرگترین نیاز ما آگاهی از اراده خداوند برای ما و قدرت اجرای آن است.» کتاب پایه v وقتی برای اولین بار به NAآمدیم، درباره نیازهای خود عقاید مختلفی داشتیم. برخی از ما به مالاندوزی چشم دوخته بودیم. فكر میكردیم بهبودی با موفقیت مادی برابری میكند. اما بهبودی با موفقیت برابر نیست. امروز بر این باوریم كه بزرگترین نیاز ما راهنمایی و قدرت روحانی است. اعتیاد بزرگترین صدمه را به روحانیت ما وارد كرد. انگیزه اصلی ما تحت فرمان بیماری ما بود: به دست آوردن مواد مخدر، مصرف آن و یافتن راهها و روشهایی برای به دست آوردن مجدد آن. اسارت در دام نیاز شدید به مصرف مواد مخدر، زندگی ما را بیهدف و بیارتباط ساخته بود. از نظر روحانی سرخورده شده بودیم. دیر یا زود متوجه میشویم بزرگترین نیاز ما در بهبودی «آگاهی از اراده خداوند برای ما و قدرت اجرای آن است.» جهت و احساس هدفمندی كه اعتیاد از ما پنهان ساخته بود را پیدا میکنیم. بنا بر اراده خداوند از اراده شخصی رهایی پیدا میکنیم. از آنجا كه دیگر تنها تحت هدایت نیازهای شخصی خود نیستیم، آزادانه و با موضعی برابر با دیگران زندگی میكنیم. موفقیت مادی هیچ مشكلی ندارد. اما قطع نظر از میزان "موفقیت"، بدون ارتباط روحانی عرضه شده از طریق برنامه NA، بزرگترین نیاز ما در بهبودی برآورده نمیشود. v فقط برای امروز: به دنبال برآورده شدن بزرگترین نیاز خود هستم: برقراری ارتباطی هدایتكننده و حیاتی با خداوندی كه درك میكنم. |
«امروز در پناه عشق انجمن، سرانجام میتوانیم به چشم انسان دیگری نگاه كنیم و برای آنچه که هستیم،سپاسگزار باشیم.» کتاب پایه v وقتی مواد مصرف میكردیم، تعداد كمی از ما میتوانستیم به چشم كسی نگاه كنیم—از خود خجالت میكشیدیم. ذهن ما با چیز مناسب یا سالمی پر نشده بود و به این مسئله نیز واقف نبودیم. وقت، پول و انرژی ما صرف برقراری روابط عاطفی، صحبت كردن با دیگران یا تلاش برای بهتر كردن جوامع ما نشده بود. در مسیر مارپیچ وسوسه و اجبار كه فقط در یك جهت میرفت، گیر افتاده بودیم: به سمت پایین. در دوران بهبودی، سفر ما به سمت پایین قطع گردیده است. اما چه چیزی وجود ما را فرا گرفته و ما را به سمت بالا و به طرف فضاهای باز دنیای آزاد و گسترده هدایت میكند؟ عشق انجمن این امر را میسر ساخته است. میدانستیم در جمع معتادان دیگر رانده نخواهیم شد. از سایر معتادان برای به عهده گرفتن نقشی مثبت در زندگی پیرامون خود الگو گرفتیم. وقتی مطمئن نبودیم از كدام راه برویم، وقتی گمراه میشدیم، وقتی مجبور به جبران اشتباه خود بودیم، میدانستیم كه اعضای انجمن، ما را تشویق خواهند كرد. به تدریج احساس آزادی خود را به دست آوردهایم. دیگر اسیر بیماری خود نیستیم؛ به میل خود به خودسازی میپردازیم، رشد میكنیم و در كنار دیگران نقش ایفا میكنیم. وقتی برای طی نمودن قدم بعدی به پشتیبانی نیاز داریم، آن را به دست میآوریم. امنیتی كه در اثر عشق انجمن احساس میكنیم، زندگی جدید ما را ممکن ساخته است. v فقط برای امروز: میتوانم بدون خجالت به چشم دیگران نگاه كنم. به خاطر حمایت همراه با عشقی كه این امر را ممكن ساخته است، سپاسگزارم. |
«میتوانیم به شیوه جدیدی از خانواده خود لذت ببریم و شاید به جای ایجاد شرمندگی یا دردسر، مایه افتخار آنها شویم.» کتاب پایه v در بهبودی كار بزرگی انجام میدهیم، مگر نه؟ هر روز به جلسه میرویم، عصرها را با دوستان خود در انجمن میگذرانیم. اما اگر اوضاع خانه آشفته شود، كار بزرگی را انجام نمیدهیم. از خانوادهها انتظار داریم ما را درك كنند. با اینکه دیگر مواد مصرف نمیكنیم، چرا آنها متوجه پیشرفت ما نمیشوند؟ آیا اهمیت جلسات، خدمات و یا مشاركت ما در انجمن را درك نمیكنند؟ خانوادههای ما برای تغییری كه NA در زندگی ما ایجاد میكند، ارزش قائل نیستند، مگر اینكه به آنها ثابت کنیم. اگر همان طور كه برای مصرف مواد عجله میكردیم برای شركت در جلسات نیز عجله كنیم، چه چیزی تغییر كرده است؟ اگر به نادیده گرفتن نیازها و تمایلات همسران و فرزندان خود ادامه دهیم، مسئولیتهای خود را در خانه نمیپذیریم، در واقع این اصول را در تمام امور خود رعایت نمیكنیم. هر جا میرویم باید برنامه را در تمام امور خود اجرا كنیم. اگر میخواهیم زندگی روحانی فقط در حرف نباشد، باید در خانه به آن عمل كنیم. با انجام این كار، افرادی که در زندگی با آنها شریك هستیم مطمئناً متوجه تغییر ما میشوند و از اینكه NA را پیدا کردهایم، سپاسگزاری میكنند. v فقط برای امروز: بهبودیام را با خود به خانه میبرم. |
« سابقاً فکر میکردم پاسخ تمام پرسشهای خود را در اختیار دارم، اما امروز خوشحالم از اینکه این چنین نیست.» v دو کلمه مورد علاقه اکثر معتادان چیست؟ «من میدانم!» متأسفانه بسیاری از ما وقتی وارد NA میشویم فکر میکنیم پاسخ تمام پرسشها را در اختیار داریم. ما درباره مشکلات خود دانش زیادی داریم. اما این دانش هرگز به تنهایی به پاک ماندن ما کمک نکرده است. اعضایی که بهبودی طولانی مدت به دست آوردهاند، اولین کسانی هستند که میپذیرند هر چه بیشتر در اینجا بمانند، چیزهای بیشتری را باید یاد بگیرند. اما آنها مسئلهای را به خوبی میدادند: با پیروی از این برنامه ساده دوازده قدمی، توانستهاند پاک بمانند. آنها دیگر نمیپرسند "چرا"، بلکه میپرسند "چگونه". ارزش گمانهپردازی بیپایان در مقایسه با تجربه معتادانی که روشی را برای پاک ماندن و پاک زندگی کردن پیدا کردهاند، رنگ میبازد. این مسئله بدین معنا نیست که در صورت لزوم نمیپرسیم "چرا". به NA نمیآییم که فکر کردن را کنار بگذاریم! اغلب اوقات ارزش قائل شدن برای پرسشهای خود فکر بسیار خوبی است. به جای اینکه بپرسیم "چرا"، میپرسیم "چگونه". چگونه این قدم را بردارم؟ چه مواقعی باید در جلسات حضور یابم؟ چگونه باید پاک بمانم؟ v فقط برای امروز: پاسخ تمام پرسشها را در اختیار ندارم، اما میدانم کجا باید پاسخ پرسشهای مهم را پیدا کنم. امروز، از معتاد دیگری میپرسم، «عملکرد این برنامه چگونه است؟» |
«معتادان گمنام برنامهای را برای بهبودی به معتادان ارائه میدهد که چیزی فراتر از زندگی بدون مصرف مواد مخدر است. نه تنها این شیوه زندگی بهتر از جهنمی است که در آن زندگی میکردیم، بلکه از هر نوع زندگی که تا به حال شناختهایم نیز بهتر است.» کتاب پایه v تعداد معدودی از ما به "باز یافتن" آنچه قبل از شروع به مصرف مواد داشتیم، علاقمندیم. بسیاری از ما از سوءاستفادههای فیزیکی، جنسی و عاطفی به شدت در عذاب بودیم. نشئه شدن و نشئه ماندن تنها روش ممکن برای چیره شدن بر این سوءاستفادهها به نظر میرسید. سایر افراد نیز قبل از اینکه از اعتیاد رهایی یابند، به شکلی کمتر قابل توجه ولی به همان اندازه دردناک رنج میبردند. ما جهت و هدف نداشتیم. از نظر روحانی تهی بودیم. احساس انزوا میکردیم و قادر به همدردی با دیگران نبودیم. هیچ یک از چیزهایی را که به زندگی احساس و ارزش میدهد در اختیار نداشتیم. بیهوده مواد مصرف میکردیم تا خلأ درونی خود را پر کنیم. اکثر ما نمیخواستیم آنچه قبلاً داشتیم را "باز یابیم". در نهایت، بهبودی ما در NA چیز تازهای است: فرصتی برای زندگی جدید. ابزاری در اختیار ما گذاشته شده که میتوانیم مصیبت را از زندگی خود رفع کنیم. در راه پیشروی همراه با شهامت در مسیری جدید، از حمایت برخورداریم و هدیه ارتباط آگاهانه با نیرویی برتر از خود به ما اعطاء شده است که برای ما قدرت و جهت درونی که در گذشته به شدت به آن نیاز داشتیم، فراهم میکند. بهبودی یافتن؟ بله، به هر روشی. زندگی کاملاً جدیدی را باز مییابیم که از هر چیزی که تا به حال خیال میکردیم نیز بهتر است. سپاسگزاریم. v فقط برای امروز: بهبودی پیدا کردهام، چیزی که هرگز تصور نمیکردم: زندگی یک معتاد در حال بهبودی. نیروی برتر، از تو متشکرم، به اندازهای که جملات از بیان آن قاصرند. |
«شرایط روحانی ما اساس بهبودی موفقی است که رشد نامحدودی را به دنبال دارد.» کتاب پایه v وقتی اعضای ما سالگرد بهبودی خود را جشن میگیرند، اغلب میگویند در NA رشد کردهاند. بسیار خوب، سپس فکر میکنیم این گفته به چه معناست؟ از اینکه آیا بالغ هستیم یا خیر، تعجب میکنیم. زندگی خود را بررسی میکنیم و تمام ویژگیهای بلوغ را مشاهده میکنیم: دسته چک، فرزندان، شغل، مسئولیتها. اما از درون حس بچهها را داریم. هنوز در اکثر مواقع زندگی احساس سردرگمی میکنیم. همیشه نمیدانیم چگونه باید رفتار کنیم. گاهی تعجب میکنیم که آیا واقعاً بالغ هستیم یا بچههایی هستیم که تا حدی در لباس افراد بالغ قرار گرفتهایم و مسئولیتهای افراد بالغ به ما محول شده است. رشد با افزایش سن یا میزان مسئولیت سنجیده نمیشود. بهترین ارزیابی ما از رشد، شرایط روحانی ما یعنی اساس بهبودی ماست. اگر هنوز مانند بچهای که برای همه چیز به والدین خود وابسته است، ما نیز به مردم، مکانها و چیزهایی برای ارضای درونی خود وابسته هستیم، در واقع به قدری رشد نیاز داریم. اما اگر بر بنیان شرایط روحانی خود استوار بایستیم و حفظ آن را مهمترین مسئولیت خود بدانیم، میتوانیم ادعا کنیم که بالغ هستیم. بر این اساس، فرصتهای ما برای رشد نامحدود است. v فقط برای امروز: میزان بلوغ من حدی است که من برای حفظ شرایط روحانی خود مسئولیت به عهده میگیرم. امروز، این مسئله برای من بیشترین اولویت را دارد. |
«اولین روابط ما با دیگران اغلب از راهنما آغاز میشود.» کتاب پایه v راهنمایان ما میتوانند منابع سرشار اطلاعات راجع به بهبودی، دانش و صحبتهای دوستداشتنی باشند. آنها کارهای زیادی را برای ما انجام دادهاند. از تماسهای تلفنی شبانه گرفته تا ساعاتی که به دستنویسهای بهبودی ما گوش میدادند، ما را باور داشتهاند و وقت خود را صرف اثبات آن کردهاند. آنها با عشق و با جدیت به ما نشان دادهاند چگونه صادق باشیم. عشق بیپایان آنها در مواقع آشفتگی به ما قدرت داده است تا راه خود را ادامه دهیم. راه و رسم کمک کردن آنها ما را برانگیخته تا پاسخ پرسشهای خود را در خود جستجو کنیم و در نتیجه به افرادی بالغ، مسئولیتپذیر و بیباک تبدیل شویم. اگر چه راهنمای ما این کارها را بسیار سخاوتمندانه در حق ما انجام داده است و هرگز از ما درخواست جبران نکرده است، اما میتوانیم برای نشان دادن قدرشناسی خود کارهایی را انجام دهیم. با راهنمای خود با احترام رفتار میکنیم. آنها سطلهای زبالهای نیستند که برای ریختن زباله برای ما تدارک دیده شده باشد. آنها نیز مانند ما دوران آزمایش خود را سپری میکنند و گاهی به حمایت ما نیاز دارند. آنها انسان هستند، احساس دارند و برای دغدغههای ما ارزش قائلند. شاید مایل باشند تماس تلفنی یا کارت پستالی را دریافت کنند که عشق ما نسبت به آنها را ابراز میکند. هر کاری که برای سپاسگزاری از عشق راهنما انجام میدهیم گذشته از اینکه او را خوشحال میکند، بهبودی شخصی ما را نیز افزایش میدهد. v فقط برای امروز: وقتی نمیتوانستم از خود محافظت کنم، راهنما از من محافظت کرده است. امروز کار خوبی را برای راهنما انجام میدهم. |
«از اینکه به باور رسیدهام، سپاسگزارم.» جزوه در انزوا v اعتقاد به نیرویی برتر در شرایط سخت تغییر ایجاد میکند! وقتی در بهبودی اوضاع به کام ما پیش نمیرود، ممکن است راهنما در تهیه "فهرست سپاسگزاری" به ما راهکار دهد. وقتی این فهرست را تهیه میکنیم، باید ایمان خود به نیرویی برتر را در آن لحاظ کنیم. یکی از بزرگترین هدایایی که از قدمهای دوازدهگانه دریافت میکنیم، ایمان ما به خداوندی است که درک میکنیم. قدمهای دوازدهگانه ما را به آرامی به سوی بیداری روحانی هدایت میکنند. درست همان طور که اعتیاد ما پیشروی میکرد، زندگی روحانی ما نیز در طول انجام برنامه معتادان گمنام پیشرفت میکند. این قدمها، مسیر ما به سوی برقراری رابطه با خداوندی است که درک میکنیم. آیا از عمیقتر شدن رابطه خود با خداوند سپاسگزاریم؟ آیا به یاد داریم که از خداوند به خاطر هر روز پاکی سپاسگزاری کنیم؟ آیا به خاطر داریم که صرف نظر از عمق نومیدی و شادی، خداوندی که درک میکنیم با ماست؟ بهبودی هدیهای است که گاهی آن را مسلم فرض میکنیم. هر روزی که پاک میمانیم، میتوانیم از مراقبت نیروی برتر خود بهرهمند شویم. v فقط برای امروز: از برقراری رابطه با نیرویی برتر که از من محافظت میکند، سپاسگزارم. |
«وقتی از تأثیر ایمان در امور روزانه خود بهرهمند میشویم، درمییابیم که نیروی برترمان قدرت و راهنمایی مورد نیاز ما را تأمین میکند.»
کتاب پایه v برخی از ما وقتی وارد مراحل بهبودی میشویم، بسیار وحشتزده و نگران هستیم. احساس ضعف و تنهایی میکنیم. از جهت و هدف خود مطمئن نیستیم و نمیدانیم برای یافتن پاسخ پرسشهای خود کجا برویم. به ما گفتهاند اگر به نیرویی برتر از خود ایمان بیاوریم، احساس امنیت میکنیم و مورد راهنمایی قرار میگیریم. ما به این احساس قدرت و امنیت نیاز داریم. اما ایمان یکشبه حاصل نمیشود. رشد ایمان مستلزم صرف وقت و تلاش است. بذر ایمان وقتی کاشته میشود که از نیروی برتر خود کمک بخواهیم و سپس از منبع دریافت آن تشکر کنیم. بذر بسیار کوچک ایمان را با نور حاصل از دعاهای روزانه خود پرورش میدهیم. به عنوان پاداشی برای زندگی آن طور که هست، ایمان ما رشد میکند. روزی متوجه میشویم ایمان ما مانند درخت پر شاخ و برگ سترگی رشد کرده است؛ گرچه طوفانهای زندگی را درنمینوردد، اما میدانیم که در پناه آن در امان هستیم. v فقط برای امروز: میدانم که ایمان به نیروی برترم طوفانهای زندگی را فرو نمینشاند، اما دل من را آرام میکند. |
حاصل از کارکرد این قدمها...» قدم دوازدهم v «از کجا بدانم که بیداری روحانی را تجربه کردهام؟» در مورد بسیاری از ما بیداری روحانی به تدریج حاصل میشود. شاید اولین آگاهی روحانی ما به سادگی قدرشناسی جدیدی از زندگی باشد. شاید روزی متوجه صدای پرندگان آوازخوان در صبحدم شویم. زیبایی ساده یک گل شاید به ما یادآوری کند که وجود نیرویی برتر از ما در زندگی مؤثر است. اغلب اوقات بیداری روحانی با گذشت زمان تقویت میشود. صرفاً از طریق زندگی بر اساس عقاید شخصی میتوانیم برای دستیابی به بیداری روحانی بیشتر تلاش کنیم. میتوانیم تلاشهای خود را ادامه دهیم تا ارتباط آگاهانه خود را از طریق دعا و مراقبه روزانه بهبود بخشیم. میتوانیم راهنمایی مورد نیاز خود را از درون بشنویم. میتوانیم از معتادان دیگر درباره تجربیاتشان از روحانیت بپرسیم. میتوانیم وقت خود را به سپاسگزاری از دنیای اطرافمان اختصاص دهیم. v فقط برای امروز: درباره بیداریهای روحانی که تجربه کردهام، فکر میکنم. سعی میکنم از وجود خداوند آگاه باشم. در روز وقتی را به سپاسگزاری از آثار نیروی برتر در زندگی خود اختصاص میدهم. |
«کمک به معتادان تنها وقتی آغاز میشود که بتوانیم به شکست کامل خود اقرار کنیم. » کتاب پایه v شکست کامل—چه مفهومی! باید به معنای تسلیم باشد. تسلیم—تن دادن کامل. بدون هیچ قید و بندی دست کشیدن. دستها را به نشانه تسلیم بالا بردن و دست از جنگ برداشتن. شاید دست خود را بالا بردن در اولین جلسه و اقرار به اعتیاد خود. از کجا میدانیم اولین قدمی که برداشتهایم، به ما این امکان را میدهد تا بدون مصرف مواد مخدر زندگی کنیم؟ چون از زمانی که این قدم را برداشتهایم دیگر هرگز مجبور به مصرف مجدد نیستیم—فقط برای امروز. همین و بس. آسان نیست، ولی بسیار ساده است. قدم اول را برمیداریم. میپذیریم که معتاد هستیم. «یک بار زیاد و هزار بار کافی نیست.» به قدر کافی این موضوع را به خود اثبات کردهایم. اقرار میکنیم که نمیتوانیم مصرف مواد مخدر را به هیچ طریقی کنترل کنیم. به آن اقرار میکنیم؛ در صورت لزوم با صدای بلند میگوییم. قدم اول را در آغاز روز خود برمیداریم. برای یک روز. این اقرار فقط برای امروز ما را از نیاز به تکرار مجدد تجربه اعتیاد رها میسازد. ما به این بیماری تسلیم شدهایم. تن میدهیم. دست میکشیم. اما با این تسلیم پیروز میشویم. این مسئله، پارادوکس قدم اول را نشان میدهد. تسلیم میشویم تا پیروز شویم و با تسلیم شدن نیروی بسیار بیشتری از حد تصور خود به دست میآوریم. v فقط برای امروز: اقرار میکنم که در برابر اعتیاد خود عاجزم. برای پیروزی تسلیم میشوم. |
«شناخت ما از نیرویی برتر به خود ما بستگی دارد.... تنها رهنمودهای پیشنهادی این است که این نیرو دوستداشتنی، مهربان و برتر از خود ماست. » کتاب پایه v به ما گفتهاند میتوانیم به هر نوع نیروی برتری که میخواهیم اعتقاد داشته باشیم، به شرط اینکه دوستداشتنی و البته برتر از خود ما باشد. اما برخی از ما با این شرایط مشکل داریم. یا به چیزی غیر از خود اعتقاد نداریم یا بر این باوریم که هر چیزی که "خداوند" نامیده شود، بیاحساس و غیر منطقی است و هر دم برای ما بدشانسی میآورد. اعتقاد به نیرویی مهربان برای برخی از ما به دلایل بسیاری جهشی بزرگ است. فکر سپردن اراده و زندگی خود به چیزی که شاید به نظر ما به ما آسیب برساند، مطمئناً در ما بیمیلی ایجاد میکند. اگر با این اعتقاد وارد برنامه شویم که خداوند عجولانه درباره ما قضاوت میکند و بخشاینده نیست، باید قبل از اینکه بتوانیم با قدم سوم کاملاً احساس راحتی کنیم، بر این اعتقادات غلبه نماییم. تجربیات مثبت ما در بهبودی میتواند در اعتقاد به نیروی مهربانی که درک میکنیم، به ما کمک کند. از بیماری اعتیاد که ما را برای مدت زیادی به خود مبتلا کرده است، رهایی یافتهایم. راهنمایی و قدرت لازم برای آغاز زندگی جدید را به دست آوردهایم. در حالی که زمانی احساس پوچی میکردیم، اکنون زندگی روحانی پرثمری را تجربه میکنیم. این جنبههای بهبودی ما از وجود خداوندی مهربان سرچشمه میگیرند، نه خداوندی بیرحم و تنفربرانگیز. هر چه بیشتر بهبودی را تجربه میکنیم، بیشتر به آن نیروی برتر مهربان ایمان میآوریم.
v فقط برای امروز: با ذهنی روشن و قلبی گشوده به مهربانی خداوند ایمان میآورم و به نیروی برتر مهربان خود اعتماد میکنم تا آنچه در انجام آن ناتوانم را برای من انجام دهد. |
«به تدریج با نیروی برتر خود به عنوان منبع قدرت، احساس راحتی میکنیم. وقتی یاد میگیریم به این نیرو اعتماد کنیم، رفته رفته بر ترس از زندگی غلبه میکنیم.» کتاب پایه v از آنجا که عاجز هستیم، زندگی بر اساس اراده شخصی تجربه غیر قابل اداره و ترسناکی است. در دوران بهبودی، اراده و زندگی خود را در پناه و به مراقبت خداوندی که درک میکنیم، سپردهایم. وقتی در اجرای برنامه خود دچار لغزش میشویم، وقتی ارتباط آگاهانه ما با نیروی برترمان قطع میشود، دوباره شروع به تحت کنترل در آوردن زندگی خود میکنیم و از سپردن مراقبت زندگی خود به خداوندی که درک میکنیم، امتناع میورزیم. اگر هر روز تصمیم نگیریم که زندگی خود را به مراقبت نیروی برترمان بسپاریم، ترس زندگی، ما را از پای در میآورد. از طریق کارکرد قدمهای دوازدهگانه دریافتهایم که ایمان به نیرویی برتر، ترس ما را برطرف میکند. هرچه به خداوندی مهربان نزدیک میشویم، از وجود نیروی برتر خود آگاهتر میشویم. هر چه از مراقبت خداوند از خود آگاهتر میشویم، ترس ما کاهش مییابد. وقتی احساس ترس میکنیم، از خود میپرسیم، «آیا این ترس نشانه عدم ایمان در زندگیام است؟ آیا دوباره کنترل زندگی را به دست گرفتهام تا صرفاً متوجه شوم که زندگیام هنوز غیر قابل اداره است؟» اگر پاسخ ما به این پرسشها مثبت است، میتوانیم با سپردن اراده و زندگی خود به مراقبت خداوندی که درک میکنیم، بر ترس خود غلبه کنیم. v فقط برای امروز: به مراقبت نیروی برترم برای رهایی از ترس زندگی اطمینان میکنم. |
«میترسیدیم اگر خود را همان طور که بودیم نشان دهیم، مطمئناً طرد شویم.... [اما] اعضای انجمن خوبی ما را درک میکنند.» کتاب پایه v ما به اعضای —NA تجربه آنها، دوستی آنها، خنده آنها، راهنمایی آنها و خیلی چیزهای دیگر احتیاج داریم. با این حال، بسیاری از ما در تماس گرفتن با راهنما و ملاقات دوستان NA تردید میکنیم. نمیخواهیم خود را به آنها تحمیل کنیم. درباره تماس گرفتن با یک فرد فکر میکنیم، اما احساس میکنیم لایق گرفتن وقت او نیستیم. فراموش میکنیم اعضای NA نیز درست مثل ما هستند. کاری نیست که انجام داده باشیم، مکانی نیست که رفته باشیم، احساسی نیست که تجربه کرده باشیم ولی سایر معتادان در حال بهبودی قادر به همدردی با آن نباشند. هر چه بیشتر به دیگران اجازه دهیم ما را بشناسند، بیشتر میشنویم «شما به مکان درستی آمدهاید، در جمع دوستان هستید. به اینجا تعلق دارید. خوش آمدید!» همچنین فراموش میکنیم همان طور که ما به دیگران احتیاج داریم، آنها نیز به ما نیاز دارند. فقط ما نیستیم که میخواهیم احساس تعلق کنیم، میخواهیم گرمی جمع دوستانه را تجربه کنیم، میخواهیم با کسی درد دل کنیم. اگر خود را از اعضای انجمن جدا بدانیم، آنها را از نیازشان محروم میکنیم، چیزی که فقط ما میتوانیم به آنها بدهیم: وقت، همنشینی و خویشتن واقعی خود. در معتادان گمنام، معتادان در حال بهبودی برای یکدیگر ارزش قائلند. چیزی که در پشت خط تلفن منتظر ماست، طرد کردن نیست، بلکه عشق، صمیمیت و همدردی انجمن NA است. آن تماس را بگیرید! v فقط برای امروز: در جمع دوستان خود در NA هستم. در انجمن با دیگران در ارتباط هستم، هم میبخشم و هم دریافت میکنم. |
«وقتی متوجه نیاز خود به بخشیده شدن میشویم، تمایل داریم بخشش بیشتری از خود نشان دهیم. حداقل میدانیم دیگر از روی قصد زندگی را برای مردم عذابآور نمیکنیم.» کتاب پایه v در دوران اعتیاد خود اغلب با دیگران به طرز بدی برخورد میکردیم، گاهی از روی عمد راههایی را مییافتیم تا زندگی آنها را عذابآور سازیم. در دوران بهبودی نیز شاید هنوز مایل به قضاوت درباره اعمال دیگران باشیم، چون به خیال خود میدانیم آنها چگونه باید رفتار کنند. اما وقتی در بهبودی خود پیشرفت میکنیم، اغلب متوجه میشویم که برای پذیرفتن خود باید اطرافیان خود را بپذیریم. شاید وقتی عدم سلامت عقل یک فرد بروز پیدا میکند، مشاهده آن مشکل باشد. اما اگر خود را از این مسئله جدا بدانیم میتوانیم راه حلی برای آن پیدا کنیم و اگر احساس کنیم تحت تأثیر اعمال فرد دیگری قرار گرفتهایم، میتوانیم از اصل بخشش استفاده کنیم. v فقط برای امروز: سعی میکنم ببخشم، تا اینکه مورد بخشش قرار گیرم. سعی میکنم طوری رفتار کنم که احساس کنم سزاوار است خود را دوست داشته باشم. |
«تداوم در تهیه ترازنامه شخصی بدین معناست که عادت کنیم خود، اعمال، رفتار و روابط خود با دیگران را به طور منظم ارزیابی کنیم.» کتاب پایه v ترازنامه روزانه ابزاری است که به واسطه آن میتوانیم خلاصهای از اعمال خود در زندگی را تهیه کنیم. پیچیدهترین بخش تهیه ترازنامه منظم، تصمیمگیری درباره نحوه آغاز آن است. آیا باید همه این اعمال را بنویسیم؟ چه چیزی را باید بررسی کنیم؟ و از کجا بدانیم کار ما چه زمانی تمام شده است؟ به این شکل کاری ساده را به پروژهای مهم تبدیل کردهایم. در اینجا روش سادهای را برای تهیه ترازنامه روزانه ذکر میکنیم. چند دقیقهای را در پایان هر روز با آرامش مینشینیم و احساسات خود را به دقت بررسی میکنیم. آیا رنجش کوچک یا بزرگی در دل داریم؟ آیا درباره روزی که تازه به پایان بردهایم، احساس ناراحتی میکنیم؟ امروز چه اتفاقی افتاد؟ نقش ما در این کار چه بود؟ آیا مدیون به جبران خسارت هستیم؟ اگر میتوانستیم دوباره این کار را انجام دهیم، چگونه انجام میدادیم؟ میخواهیم جنبههای مثبت زندگی خود را نیز در ترازنامه روزانه بررسی کنیم. امروز چه چیزی رضایت ما را جلب کرده است؟ آیا مفید، مسئولیتپذیر، مهربان یا دوستداشتنی بودیم؟ آیا بدون خودخواهی از خود سخاوت نشان دادیم؟ آیا زیبایی و عشقی را که امروز به ما ارزانی داشته شد، تجربه کردیم؟ امروز چه کاری انجام دادیم که مایل به تکرار آن هستیم؟ برای اینکه ترازنامه ما مؤثر باشد حتماً نباید پیچیده باشد. این ترازنامه ابزار بسیار سادهای است که به واسطه آن میتوانیم هر روز با خود در ارتباط باشیم. v فقط برای امروز: میخواهم با احساس خود از زندگی جدیدی که به من داده شده همچنان ارتباط برقرار کنم. در پایان این روز ترازنامه ساده و مختصری تهیه میکنم. |
«وقتی از زندگی در زمان حال دست میکشیم، مشکلات ما به طرز نامعقولی بزرگ میشوند.» کتاب پایه v ظاهراً برخی از ما در رویارویی با مشکلات از کاه کوه میسازیم. حتی برخی از ما که تا حدودی آرامش پیدا کردهایم، احتمالاً گاهی اوقات در دوران بهبودی خود مشکلی را بیش از حد بزرگ کردهایم و اگر هنوز هم این کار را انجام ندادهایم، احتمالاً به زودی انجام خواهیم داد! وقتی در زندگی ذهن ما درگیر مسئلهای پیچیده شده است، اگر با هشیاری تمام چیزهایی را که به خوبی پیش میرود به یاد بیاوریم، کار درستی انجام دادهایم. شاید از اینکه قادر نخواهیم بود صورتحسابهای ماهانه را پرداخت کنیم، نگران باشیم. به جای اینکه ماشین حسابی در دست بگیریم و دائماً تعهدات مالی خود جمع بزنیم، از امور خود به منظور کاهش هزینهها فهرست تهیه میکنیم. پس از تهیه این فهرست کوچک، به کار فعلی خود ادامه میدهیم و به یاد میآوریم که تا وقتی سخت تلاش میکنیم، نیرویی برتر و مهربان از زندگی ما مراقبت خواهد کرد. گاهی اوقات مشکلات بزرگی اتفاق میافتد، اما نباید این مشکلات را به وجود آوریم. اعتماد به خداوندی مهربان که درک میکنیم، دیدگاه مناسبی را نسبت به اکثر مشکلات در نظر ما ایجاد میکند. دیگر نباید برای احساس هیجان نسبت به زندگی خود آشوب به پا کنیم. بهبودی ما، فرصتهای واقعی بیشماری را برای هیجان و ماجراهای هیجانانگیز در اختیار ما خواهد گذاشت. v فقط برای امروز: نگاه واقعبینانهای به مشکلات خود میاندازم و متوجه میشوم اکثر آنها جزیی و کوچک هستند. آنها را به همین منوال رها میکنم و از بهبودی خود لذت میبرم. |
«معتادان گمنام تنها یک چیز را وعده میدهد و آن رهایی از اعتیاد فعال است...» کتاب پایه v تصور کنید چطور خواهد بود اگر نومید و با قصد قطع مصرف مواد وارد انجمن معتادان گمنام میشدیم، ولی فقط با یک بازارگرمی روبرو میشدیم: «اگر فقط قدمها را انجام دهید و مواد مصرف نکنید، ازدواج خواهید کرد، در محلههای اشرافی زندگی خواهید کرد، صاحب دو تا و نصفی بچه خواهید شد و شروع به پوشیدن لباسهای پلیاستری خواهید کرد. عضو مفید و مسئولیتپذیر جامعه و همنشینان خوبی برای پادشاهان و رؤسای جمهور خواهید شد. ثروتمند خواهید بود و شغل پر جنب و جوشی خواهید داشت.» اکثر ما اگر با این چربزبانیهای بیملاحظه روبرو شویم، فریاد میزنیم و به سمت در فرار میکنیم. به جای چرندیات شگفت انگیز و پیشبینیهای وحشتناک با وعده امیدواری روبرو شدهایم: رهایی از اعتیاد فعال. وقتی میشنویم دیگر هرگز مجبور به مصرف مواد نیستیم، احساس آرامش میکنیم. مجبور نخواهیم بود به شخصیتی خاص تبدیل شویم! البته پس از گذشت مدتی از بهبودی، رفته رفته اتفاقات خوبی در زندگی ما روی میدهد. هدایایی به ما ارزانی داشته میشود— هدایای روحانی، هدایای مادی، هدایایی که همیشه در رؤیا میدیدیم و هرگز جرأت نکردیم برای دستیابی به آنها امیدوار باشیم. اما این هدایا، هدایای واقعی هستند—آنها را فقط به این خاطر که عضو NA شدهایم به ما وعده ندادهاند. تنها چیزی که به ما وعده داده شده، رهایی از اعتیاد است—و همین هم خیلی زیاد است! v فقط برای امروز: وعده رهایی از اعتیاد به من داده شده است. هدایایی که دریافت میکنم از مزایای بهبودی هستند |
«وقتی شروع به ایفا کردن نقش خود در جامعه میکنیم، آزادی عمل به ما کمک میکند اولویتهای خود را ردهبندی کنیم و ابتدا کارهای اساسی را انجام دهیم.» کتاب پایه v مدتی زیادی از پاکی ما نگذشته که برخی از ما اولویتهای دیگری را در رأس بهبودی خود قرار میدهیم. شغل، خانواده، روابط، همه اینها بخشی از زندگی هستند که وقتی اساس بهبودی خود را بنیان نهادیم، به آنها دست مییابیم. اما قبل از اینکه کار اساسی و دشوار بنیان نهادن اساس بهبودی خود را انجام دهیم، نمیتوانیم زندگی مستحکمی را برای خود بسازیم. مانند خانهای که روی شن ساخته شده، این زندگی در بهترین حالت متزلزل است. قبل از اینکه همه توجه خود را به بازسازی چهارچوب دقیق زندگی خود معطوف کنیم، باید اساس بهبودی خود را بنیان نهیم. ابتدا اقرار میکنیم اساسی نداریم و اعتیاد زندگی ما را کاملاً غیر قابل اداره ساخته است. سپس، با کمک راهنما و اعضای جلسه همیشگی خود به نیرویی که برای زمینهسازی زندگی ما به قدر کافی قدرتمند است، ایمان پیدا میکنیم. خرابی را از محلی که آینده خود را بر آن خواهیم ساخت، اصلاح میکنیم. سرانجام، با اصولی که در امور روزمره خود اجرا میکنیم، به طور عمیق و عملی آشنایی پیدا میکنیم: بررسی صادقانه خود، اطمینان به راهنمایی و قدرت نیروی برتر خود و خدمت به دیگران. وقتی اساس ما آماده شد، میتوانیم با تمام انرژی برای منسجم کردن زندگی خود به جلو حرکت کنیم. اما ابتدا باید از خود بپرسیم آیا پایه و بنیان ما محکم است یا خیر، چراکه بدون پایه و اساس، هر چیزی که میسازیم، مدتی طولانی دوام نمییابد. v فقط برای امروز: به بنیان نهادن اساسی محکم برای بهبودی خود اهمیت میدهم. میتوانم بر روی این اساس، یک عمر بهبودی را بنا کنم. |
«آرامش حاصل از "رهایی از قید و بند و سپردن خود به خداوند" به ما در تشکیل یک زندگی که ارزش زیستن را دارد، کمک میکند.» کتاب پایه v در دوران اعتیاد از اینکه اگر همه چیزهای اطراف خود را کنترل نکنیم چه اتفاقی میافتد واهمه داشتیم. بسیاری از ما برای حفظ مصرف مواد خود دروغهای پیچیدهای ساختیم. برخی از ما همه اطرافیان خود را در تلاشی بیامان برای گرفتن چیزی از آنها فریب دادیم تا بتوانیم مواد بیشتری مصرف کنیم. تعدادی از ما تلاش زیادی کردیم تا مانع از صحبت کردن دو نفر با یکدیگر و احتمالاً افشای دروغهای خود شویم. برای حفظ این خیال باطل یعنی اعمال کنترل بر اعتیاد و زندگی خود رنجها کشیدیم. در این فرآیند، خود را از تجربه آرامشی که از طریق تسلیم شدن به اراده نیرویی برتر حاصل میشود، باز داشتیم. در دوران بهبودی خود، مهم است که از خیال باطل اعمال کنترل دست برداریم و به نیرویی برتر تسلیم شویم که اراده او برای ما از هر چیزی که میتوانیم با فریبکاری و تقلب برای خود تدبیر کنیم، بهتر است. اگر متوجه تلاش خود برای کنترل نتایج و ترس از آینده شویم، میتوانیم برای تغییر این روال اقدامی انجام دهیم. به سراغ قدمهای دوم و سوم خود میرویم و چیزهایی را که درباره نیرویی برتر به باور رسیدهایم، بررسی میکنیم. آیا واقعاً معتقدیم این نیرو میتواند از ما مراقبت کند و سلامت عقل را به ما باز گرداند؟ اگر چنین است، میتوانیم با تمام فراز و نشیبهای زندگی، نومیدیهای آن، غم و غصههای آن، شگفتیهای آن و شادیهای آن زندگی کنیم. v فقط برای امروز: تسلیم میشوم و اجازه میدهم اراده نیروی برتر در زندگی من به وقوع بپیوند. هدیه آرامش را که این تسلیم به ارمغان میآورد، میپذیرم. |
«این فکر را در سر پروراندیم که پاک ماندن موجب کامیابی نمیشود و این طرز فکر قدیمی باعث تحریک تاسف به حال خود، رنجش و عصبانیت شد.» کتاب پایه v روزهایی هست که برخی از ما بیش از حد نسبت به حال خود تاسف میخوریم. این کار آسان است. ممکن است درباره اینکه زندگی ما در بهبودی چگونه باید باشد، توقعاتی داشته باشیم، انتظاراتی که همیشه بر آورده نمیشود. شاید برای کنترل یک فرد تلاش ناموفقی داشتهایم یا فکر میکنیم شرایط ما باید طور دیگری باشد. احتمالاً خود را با سایر معتادان در حال بهبودی مقایسه کردهایم و احساس کمبود کردهایم. هر چه بیشتر برای تطبیق زندگی با انتظارات خود تلاش میکنیم، ناراحتی بیشتری را احساس میکنیم. تاسف به حال خود، میتواند از زندگی بر اساس توقعات نشأت گیرد، نه از زندگی در دنیای واقعی. وقتی دنیا با انتظارات ما سازگاری نداشته باشد، اکثر اوقات انتظارات ما هستند که نیاز به سازگاری دارند، نه جهان. میتوانیم از مقایسه زندگی امروز خود با شیوه سابق آن شروع کنیم و نسبت به بهبودی خود حس سپاسگزاری پیدا کنیم. میتوانیم با شمارش چیزهای خوب در زندگی خود این اقدام را گسترش دهیم و سپاسگزار باشیم از اینکه دنیا با توقعات ما مطابقت نمیکند، بلکه فراتر از حد آنهاست. اگر کارکرد قدمهای دوازدهگانه را ادامه دهیم و سپاسگزاری و پذیرش را پرورش دهیم، میتوانیم رشد، خوشبختی و آرامش خاطر بیشتری را در آینده انتظار داشته باشیم. در بهبودی چیزهای زیادی در اختیار ما قرار گرفته؛ پاک ماندن موجب کامیابی ما شده است. پذیرش زندگی، فقط برای امروز، ما را از دلسوزی نسبت به خود رها میسازد. v فقط برای امروز: زندگی خود را درست همان طور که است همراه با شکرگزاری میپذیرم. |
«آرام کردن ذهن از طریق مراقبه آرامشی درونی به همراه میآورد که ارتباط درونی ما را با خداوند بر قرار میسازد.» کتاب پایه v وقتی بهبودی ما پیشرفت میکند، اغلب درباره آنچه در درجه اول ما را به سوی معتادان گمنام هدایت کرد، تعمق میکنیم و قادر هستیم از اینکه کیفیت زندگی ما بهبود یافته است، سپاسگزاری کنیم. دیگر مجبور نیستیم از افکار خود واهمه داشته باشیم. هر چه بیشتر دعا و مراقبه میکنیم، بیشتر احساس آرامشبخش بهروزی را تجربه میکنیم. آسودگی و سکوتی که در اوقات آرامش خود تجربه میکنیم، مؤید آن است که مهمترین نیازهای ما—نیازهای روحانی—بر آورده شده است. میتوانیم با سایر معتادان همدردی کنیم و وجدان خود را در این فرآیند تقویت کنیم. یاد میگیریم از قضاوت درباره دیگران دوری کنیم و آزادی برای خود بودن را تجربه کنیم. در تعمق روحانی خود، به طور شهودی "خداوند درون خود" را پیدا میکنیم و به هماهنگی خود با نیرویی برترمان پی میبریم. v فقط برای امروز: درباره هدیه بهبودی تعمق میکنم و با آرامش به راهنمایی نیروی برتر خود گوش میدهم. |
«چیزهای زیادی، هم منفی و هم مثبت، در طی یک روز اتفاق میافتد. اگر برای سپاسگزاری از هر دوی آنها وقت صرف نکنیم، احتمالاً چیزی را که به رشد ما کمک میکند، از دست خواهیم داد.» جزوه فقط برای امروز v مسئولیت، مسئولیت—مسئولیتهای زندگی همه جا هستند. "باید" کمربند ایمنی ببندیم. "باید" خانه خود را تمیز کنیم. "باید" امور خاصی را برای همسر، بچهها و افرادی که راهنمای آنها هستیم، انجام دهیم. در رأس همه اینها، "باید" به جلسات برویم. برنامه خود را به بهترین شکل ممکن انجام میدهیم. تعجبی نیست که گاهی اوقات میخواهیم از همه این وظایف شانه خالی کنیم و به جزیرهای دور افتاده برویم که در آن مجبور به انجام هیچ کاری نباشیم! در این مواقع، وقتی شدیداً تحت تأثیر مسئولیتهای خود قرار گرفتهایم، فراموش میکنیم که مسئولیت نباید خستهکننده باشد. وقتی میخواهیم از زیر بار مسئولیتهای خود شانه خالی کنیم، باید آرامش خود را حفظ کنیم، دلیل انتخاب آنها را به یاد بیاوریم و به هدایایی که به ارمغان میآورند، توجه کنیم. چه شغلی باشد که معمولاً برای ما جالب و جذاب است یا همسری که معمولاً از شخصیت او شگفتزده میشویم، یا کودکی که معمولاً بازی کردن با او و مراقبت از او را دوست داریم، در هر حال در همه مسئولیتهای زندگی ما لذت وجود دارد. v فقط برای امروز: همه دقایق ویژه هستند. به مسئولیتهای خود و لذتهایی که به همراه دارند، توجه میکنم و به خاطر آنها شکرگزارم. |
«گاهی اوقات در دوران بهبودی، تصمیم درخواست کمک از خداوند، بزرگترین منبع قدرت و شهامت ماست.» کتاب پایه v وقتی قدم سوم را کار میکنیم، تصمیم میگیریم به نیرویی برتر و مهربان اجازه دهیم ما را در زندگی روزمره هدایت کند و از ما مراقبت کند. تصمیم میگیریم این هدایت و مراقبت را در زندگی خود بپذیریم. برخی از ما معتقدیم وقتی تصمیم قدم سوم را گرفتیم، خداوند ما را هدایت میکند؛ از آن لحظه به بعد، صرفاً توجه کردن به جایی که هدایت میشویم، مطرح است. تصمیم قدم سوم، فعل ایمان است و درخواست کمک از خداوند راهی برای احیای این ایمان است. به کار گرفتن ایمان در زندگی روزمره، همه شهامت و قدرت مورد نیاز را در اختیار ما قرار میدهد، زیرا میدانیم از کمک نیرویی برتر و مهربان برخوردار هستیم. اطمینان میکنیم که نیازهای ما بر آورده خواهد شد. میتوانیم از ایمان بهره بگیریم و صرفاً از طریق درخواست اعتماد کنیم. v فقط برای امروز: به خود یادآور میشوم که با درخواست کمک از نیروی برتر خود در هر قدمی که بر میدارم، تنها نیستم. |
«فروتنی واقعی در این است که بپذیریم خود باشیم و در این راه صادقانه تلاش کنیم.» کتاب پایه v فروتنی مفهوم گیجکنندهای است. چیزهای زیادی درباره تحقیر میدانیم، اما فروتنی ایده جدیدی است. این مفهوم به طور مشکوکی مانند خود را بر خاک افکندن، کرنش و عقب کشیدن پا هنگام تعظیم است. اما اینها به هیچ وجه فروتنی نیستند. فروتنی واقعی، صرفاً این است که خود را بپذیریم. وقتی به قدمی میرسیم که در آن از کلمه "با فروتنی" استفاده شده، اجرای این اصل را شروع کردهایم. قدم چهارم این فرصت را در اختیار ما قرار میدهد که بررسی کنیم واقعاً چه کسی هستیم و قدم پنجم به ما کمک میکند این آگاهی را بپذیریم. عمل فروتنی شامل پذیرفتن سرشت واقعی خود و خود بودن صادقانه میشود. نه مجبور هستیم خود را بر خاک افکنیم یا تحقیر کنیم و نه باید تلاش کنیم باهوشتر، ثروتمندتر یا خوشبختتر از آنچه واقعاً هستیم، به نظر برسیم. فروتنی صرفاً بدین معناست که تظاهر را کنار بگذاریم و تا حد توان صادقانه زندگی کنیم. v فقط برای امروز: اجازه میدهم آگاهی از سرشت واقعیام، اعمال من را هدایت کند. امروز، همان طور که با خود روبرو میشوم با دنیا روبرو میشوم. |
«معتقدیم که نیروی برتر از ما مراقبت خواهد کرد.» کتاب پایه v برنامه بر اساس این عقیده است که به کارگیری اصول ساده میتواند اثرات عمیقی را در زندگی ما ایجاد کند. یکی از این اصول این است که اگر درخواست کنیم، نیروی برتر از ما مراقبت خواهد کرد. از آنجا که این اصل بسیار اساسی است، شاید مایل به نادیده گرفتن آن باشیم. اگر یاد نگیریم که این حقیقت روحانی را آگاهانه به کار بگیریم، ممکن است چیزی ضروری برای بهبودی خود، مانند نفس کشیدن برای زندگی را از دست دهیم. چه اتفاقی میافتد وقتی خود را مضطرب و وحشتزده مییابیم؟ اگر به طور مداوم سعی در بهبود بخشیدن رابطه خود با نیروی برتر کنیم، مشکلی نخواهیم داشت. به جای اینکه شتابزده عمل کنیم، لحظهای صبر میکنیم و به طور مختصر موارد خاصی در گذشته را به یاد میآوریم که نیروی برتر نسبت به ما توجه و مراقبت نشان داده است. این امر به ما اطمینان میدهد که نیروی برتر هنوز هم مسئولیت زندگی ما را بر عهده دارد. سپس برای وضعیت کنونی راهنمایی و قدرت میخواهیم و با اطمینان از اینکه زندگی ما در اختیار خداوند است، به کار خود ادامه میدهیم. کتابچه سفید ما میگوید: «برنامه ما مجموعهای از اصول است». هر چه به طور مداومتر سعی در بهبود بخشیدن سپاسگزاری آگاهانه خود از این اصول کنیم، برای اجرای آنها تمایل بیشتری خواهیم داشت. v فقط برای امروز: سعی میکنم رابطه آگاهانه خود را با نیروی برتری که از من مراقبت میکند، بهبود ببخشم. |
«صحبت کردن با دیگران ما را از احساس انزوا و تنهایی دور نگاه میدارد.» کتاب پایه v صمیمیت به معنی مشارکت کردن عمیقترین افکار و احساسات خود با انسانی دیگر است. بسیاری از ما تشنه دوستی و عشقی هستیم که صمیمیت به ارمغان میآورد، اما این چیزها بدون تلاش حاصل نمیشود. در دوران اعتیاد فعال آموختیم که از خود در برابر دیگران محافظت کنیم تا مبادا مصرف ما را تهدید کنند. در دوران بهبودی نحوه اعتماد کردن به دیگران را یاد میگیریم. صمیمیت مستلزم این است که حالتهای تدافعی خود را کاهش دهیم. برای احساس مودتی که صمیمیت به ارمغان میآورد، باید به دیگران اجازه دهیم به ما نزدیک شوند—مای واقعی. اگر قرار است درونیترین ضمیر خود را با دیگران در میان بگذاریم، ابتدا باید درباره اینکه این درونیترین ضمیر واقعاً چگونه است، عقیدهای داشته باشیم. برای اینکه بفهمیم واقعاً چه کسی هستیم، واقعاً چه چیزی میخواهیم و واقعاً چگونه احساس میکنیم، زندگی خود را به طور منظم بررسی میکنیم. سپس، بر اساس ترازنامههای منظمی که از خود تهیه کردهایم، باید تا حد امکان کاملاً و دائماً با دوستان خود صداقت داشته باشیم. صمیمیت بخشی از زندگی است و بنابراین بخشی از پاک زندگی کردن است و صمیمیت مانند هر چیزی در بهبودی بهای خود را دارد. بررسی دردناک خویشتن که لازمه صمیمیت است، میتواند کار دشواری باشد. صداقت کامل در صمیمیت نیز اغلب پیچیدگیهای خود را به همراه دارد. اما رهایی از انزوا و تنهایی که صمیمیت به ارمغان میآورد، واقعاً ارزش سعی و تلاش را دارد. v فقط برای امروز: برای رهایی از تنهایی و انزوایی که صمیمیت به ارمغان میآورد، تلاش میکنم. امروز، از طریق تهیه ترازنامهای شخصی، "من واقعی" را میشناسم و صداقت داشتن کامل با دیگران را تمرین میکنم. |
«فقط برای اراده خداوند برای خود شروع به دعا میکنیم. بدین ترتیب، فقط چیزی را به دست میآوریم که قادر به اداره آن هستیم.» کتاب پایه v تصور کنید اگر خداوند هر چیزی که میخواستیم را در اختیار ما میگذاشت، چه اتفاقی میافتاد. یک اتومبیل معرکه جدید، نمرات عالی، اضافه حقوق سه برابر، همه اینها صرفاً به این خاطر که درخواست میکنیم، مال ماست. اکنون مشکلاتی را تصور کنید که ثروتهای بادآورده، اتومبیلهای پرتجمل جدید و تشخیص وضعیت تحصیلی ناشایسته به دنبال دارند. با اضافه حقوق زیادی که بیدلیل به ما اعطاء شده، چه کار انجام میدهیم؟ چگونه به مسئولیتهای مالی جدید خود رسیدگی کنیم؟ و چگونه با این اضافه حقوق سر کنیم؟ آیا میتوانیم تظاهر کنیم که شایستگی این حقوق را داریم، در حالی که میدانیم این طور نیست؟ آن اتومبیل معرکه جدید چطور؟ اکثر این اتومبیلها حق بیمه بالا و هزینههای مراقبت گزاف به دنبال دارند. آیا برای مراقبت از چیزی که درخواست کردهایم، آمادگی داریم؟ افتخارات تحصیلی چطور؟ آیا میتوانیم پس از اخذ نمراتی که خود کسب نکردهایم، مانند دانشجویان ممتاز عمل کنیم؟ اگر متخلف شناخته شویم، چه کار انجام میدهیم؟ وقتی با خداوند صحبت میکنیم، باید به خاطر داشته باشیم که در دنیای واقعی زندگی میکنیم. پاداشهایی کسب میکنیم و یاد میگیریم چگونه آنها را اداره کنیم. محدود کردن دعاهای خود به تقاضای آگاهی از اراده خداوند، قدرت اجرای آن و توانایی زندگی کردن با نتایج و عواقب، تضمین میکند که چیزی را بیشتر از حد توان اداره خود به دست نمیآوریم. v فقط برای امروز: فقط برای آگاهی از اراده خداوند و قدرت اجرای آن در دنیای واقعی دعا میکنم. |
«باید بهبودی خود را در رأس قرار دهیم و ترتیب اولویتهای خود را حفظ کنیم.» کتاب پایه v قبل از آمدن به NA، از بهانههای بسیاری برای توجیه مصرف مواد استفاده میکردیم: «او بر سر من فریاد کشید.» «او چنین گفت.» «همسرم مرا ترک کرد.» «من اخراج شدم.» از این بهانهها استفاده میکردیم تا برای حل مشکل مواد خود درخواست کمک نکنیم. باید میفهمیدیم که تا وقتی به مصرف مواد ادامه دهیم، این مسائل همچنان ادامه دارد. تنها وقتی بهبودی را در رأس اولویتهای خود قرار دادیم، این وضعیتها شروع به تغییر کرد. ممکن است امروز نیز به همین رفتار گرایش داشته باشیم و برای عدم حضور در جلسات و خدمت بهانه بیاوریم. بهانههای امروز ما ممکن است ماهیت متفاوتی داشته باشد: «نمیتوانم بچههای خود را تنها بگذارم.» «از مرخصی خسته شدهام.» «باید این پروژه را انجام دهم تا بتوانم رییس خود را تحت تأثیر قرار دهم.» اما هنوز هم اگر بهبودی را اولین اولویت خود قرار ندهیم، احتمالاً دیگر مجبور به نگرانی درباره این بهانهها نخواهیم بود. اگر دچار لغزش شویم، فرزندان، مرخصی و شغل دیگر در زندگی ما نخواهند بود. بهبودی باید در اولویت باشد. شغل داشته باشیم یا نداشته باشیم، رابطه داشته باشیم یا نداشته باشیم، در هر حال باید در جلسات حضور یابیم، قدمها را کار کنیم، با راهنمای خود تماس بگیریم و در خدمت خداوند و دیگران باشیم. اعمال ساده مزبور این امکان را برای ما فراهم میکنند که مرخصی، خانواده و رؤسایی داشته باشیم تا بتوانیم درباره آنها احساس نگرانی کنیم. بهبودی اساس زندگی ماست و هر چیز دیگر را ممکن میسازد. v فقط برای امروز: ترتیب اولویتهای خود را حفظ میکنم. بهبودی در فهرست من شماره یک است. |
«شاید برای اولین بار چشماندازی از زندگی جدید خود را مشاهده میکنیم.» کتاب پایه v در دوران اعتیاد، بینش ما نسبت به خود بسیار محدود بود. هر روز به اموری تکراری میپرداختیم: به دست آوردن، مصرف کردن و یافتن راهها و روشهایی برای به دست آوردن بیشتر. این تنها انتظار معقولی بود که میتوانستیم در طول زندگی خود داشته باشیم. نیروی بالقوه ما محدود بود. امروز، دیدگاههای ما تغییر کرده است. بهبودی بینش جدیدی را نسبت به خود و زندگی در اختیار ما گذاشته است. دیگر اسیر امور تکراری تاریک و بیپایان اعتیاد نیستیم. برای در پیش گرفتن رویههای جدید و امتحان عقاید و فعالیتهای جدید آزاد هستیم. با انجام این کار، میتوانیم بینش جدیدی نسبت به خود پیدا کنیم. نیروی بالقوه ما فقط با قدرت نیروی برتری که از ما مراقبت میکند، محدود شده است و این قدرت هیچ محدودیتی ندارد. در دوران بهبودی به نظر میرسد زندگی و هر چیزی که در آن است، پذیرای ماست. تحت هدایت اصول روحانی و نیرویی که خداوندی که درک میکنیم در اختیار ما گذاشته، افقهای ما نامحدود هستند. v فقط برای امروز: چشمهای خود را بر روی امکاناتی که در مقابلم قرار دارد، باز میکنم. نیروی بالقوه من به اندازه خداوندی که درک میکنم، قدرتمند است. |
«میدانیم اگر برای اراده خداوند دعا کنیم، صرف نظر از آنچه فکر میکنیم، آنچه را دریافت میکنیم که به صلاح ماست.» کتاب پایه v زمانی که به NA آمدیم، صداهای درونی ما نامطمئن و خودنابودکننده شده بود. اعتیاد تمایلات، علایق و احساس ما را نسبت به آنچه به صلاحمان بود به گمراهی کشانده بود. بدین دلیل است که ایمان پیدا کردن به نیرویی برتر از خود - چیزی که بتواند راهنمایی عاقلانهتر و مورد اطمینانتری از خود ما فراهم کند - در دوران بهبودی آنقدر مهم بوده است. به تدریج آموختهایم چگونه به مراقبت این نیرو اطمینان کنیم و به هدایتی که برای ما فراهم میکند، اعتماد کنیم. مانند همه فرآیندهای یادگیری "دعا کردن فقط برای آگاهی از اراده نیروی برتر برای ما و قدرت اجرای آن" مستلزم تمرین است. نگرشهای خودخواهانه و خودسرانهای که در دوران اعتیاد پیدا کردیم، یکشبه برطرف نمیشوند. این نگرشها ممکن است نحوه دعا کردن ما را تحت تأثیر قرار دهند. حتی ممکن است بدین شکل دعا کنیم: «من را از این نقص شخصیتی رها کن تا خوب به نظر برسم.» هر چه نسبت به عقاید و تمایلات خود صریحتر باشیم، تشخیص اراده ما از اراده نیروی برتر آسانتر خواهد بود. شاید در دعا بگوییم: «خدایا صرفاً به اطلاع میرسانم که این چیزی است که من در این موقعیت میخواهم. با این وجود، خواستار تحقق اراده تو هستم، نه اراده خود.» وقتی بدین ترتیب عمل میکنیم، برای اذعان و قبول راهنمایی نیروی برتر خود آمادگی پیدا میکنیم. v فقط برای امروز: ای نیروی برتر، آموختهام که به راهنمایی تو اعتماد کنم. با این وجود، هنوز عقاید خود را درباره شیوه دلخواه زندگی خود دارم. بگذار این عقاید را در میان بگذارم و بعد اجازه بده تا اراده تو برای من را به روشنی درک کنم. در نهایت، بگذار اراده تو، نه اراده من تحقق یابد. |
«دریافتهایم این برنامه برای هر معتادی که صادقانه و خالصانه مایل به قطع [مصرف مواد] است، مؤثر است.» کتاب پایه v از کجا بدانیم فردی صادقانه و خالصانه مایل به قطع مصرف مواد است؟ حقیقت این است که ما نمیدانیم! زیرا نمیتوانیم ذهن افراد را بخوانیم یا از انگیزهها و تمایلات فردی دیگر خبر داشته باشیم، صرفاً باید آرزوی نتیجه خوبی را داشته باشیم. ممکن است در جلسهای با تازهواردی صحبت کنیم و تصور کنیم هرگز او را دوباره نخواهیم دید و چند سال بعد متوجه شویم که او در بهبودی موفق بوده است. شاید وسوسه شویم تا فردی را که به لغزش ادامه میدهد یا بلافاصله پاک نمیشود، وادار به تسلیم کنیم، اما نباید این کار را انجام دهیم. مهم نیست که یک فرد چقدر بیمیل به نظر رسد، در هر حال حقیقتی ساده وجود دارد—این فرد معتاد در جلسه حضور دارد. ممکن است هرگز از نتایج انجام قدم دوازدهم مطلع نشویم؛ وظیفه ما نیست که تمایل تازهواردها را ارزیابی کنیم. پیامی که با خود به همراه داریم، بخشی از ماست. آن را به همه جا میبریم و به رایگان در میان میگذاریم و نتایج را به نیرویی برتر از خود میسپاریم. v فقط برای امروز: بهبودی خود را با هر معتادی، هر کجا، هر زمان و تحت هر شرایطی در میان میگذارم. نتایج را به نیروی برتر خود میسپارم. |
«روابط میتواند حوزه شدیداً دردناکی باشد.» کتاب پایه v عشق برای برخی از ما مانند اکسیر است. هیجان یک رابطه عاشقانه جدید، فریبندگی داشتن رابطهای صمیمی، احساس آزادی حاصل از اجازه دادن به خود برای آسیبپذیر شدن—همه اینها عواطف قدرتمندی هستند. اما نمیتوانیم فراموش کنیم که ما فقط از اعتیاد رهایی موقتی روزانه پیدا کردهایم. حفظ این رهایی موقتی روزانه باید در زندگی هر معتاد در حال بهبودی بالاترین اولویت باشد. ممکن است در رابطه خود شدیداً درگیر شویم. ممکن است دوستان قدیمی و راهنمای خود را در این فرآیند فراموش کنیم. سپس، وقتی اوضاع وخیم میشود، اغلب احساس میکنیم دیگر نمیتوانیم با افرادی که قبل از رابطه عاشقانه ما به ما کمک کردند، ارتباط برقرار کنیم. این باور میتواند زمینه لغزش را فراهم کند. از طریق انجام برنامه خود و حضور در جلسات به طور مداوم، اطمینان حاصل میکنیم که حتی وقتی عمیقاً در رابطهای عاشقانه غرق شدهایم، شبکهای از بهبودی را در اختیار داریم. تمایل ما برای برقراری رابطه عاشقانه طبیعی است. اما نباید فراموش کنیم که بدون برنامه خود، حتی سالمترین رابطه نیز ما را در برابر قدرت اعتیاد حفظ نمیکند. v فقط برای امروز: به خاطر تمایل خود به برقراری رابطه عاشقانه، بهبودی را نادیده نخواهم گرفت. |
«از ابزاری که در اختیار داریم، استفاده میکنیم و توانایی تحمل عواطف خود را به دست میآوریم.» کتاب پایه v برخی از ما میگوییم: «عواطف خود را تحمل کنم؟». «حتماً شوخی میکنید!» در دوران مصرف، هرگز به خود این فرصت را ندادیم که روش تحمل آنها را یاد بگیریم. تصور میکردیم نباید احساسات خود را تحمل کنیم، بلکه باید آنها را تخدیر کنیم. مشکل این بود که "درمان" عواطف غیر قابل تحمل از طریق مصرف مواد، ما را از بین میبرد. در این هنگام به معتادان گمنام آمدیم، شروع به کارکرد قدمهای دوازدهگانه کردیم و در نتیجه به تدریج از لحاظ عاطفی رشد کردیم. بسیاری از ما آرامش عاطفی را درست از همان آغاز به دست آوردیم. از تظاهر به اینکه اعتیاد و زندگی ما تحت کنترل است، خسته شدیم؛ در واقع وقتی سرانجام اقرار کردیم که کنترلی بر آنها نداریم، احساس خوبی پیدا کردیم. پس از مشارکت کردن ترازنامه خود با راهنما، به تدریج احساس کردیم نباید انکار کنیم چه کسی هستیم یا برای پذیرفته شدن چه احساسی داریم. وقتی جبران خسارت را به اتمام رساندیم، میدانستیم نباید از احساس گناه رنج ببریم؛ خود به تنهایی میتوانستیم آن را تحمل کنیم و این احساس ما را از بین نمیبرد. هر چه بیشتر برنامه NA را انجام دادیم، نسبت به زندگی همان طور که برای ما پیش میآمد، احساس بهتری پیدا کردیم. امروز برنامه مؤثر است، همان طور که تا به حال مؤثر بوده است. از طریق ارزیابی زندگی روزمره خود، صداقت داشتن درباره نقش خود در آن و تسلیم شدن در برابر واقعیت، میتوانیم احساساتی را که زندگی پیش روی ما قرار میدهد، تحمل کنیم. با استفاده از ابزاری که در اختیار داریم، توانایی تحمل عواطف خود را به دست آوردهایم. v فقط برای امروز: احساسات خود را انکار نمیکنم. صداقت و تسلیم را در زندگی همان طور که هست، به کار میبندم. از ابزار این برنامه برای تحمل عواطف خود استفاده میکنم. |
«وقتی مشاهده میکنیم نواقص ما چگونه در زندگی ما وجود دارند و آنها را میپذیریم، میتوانیم از آنها رهایی یابیم و زندگی جدید خود را ادامه دهیم.» کتاب پایه v گاهی اوقات آمادگی ما برای رفع شدن نواقص، بستگی دارد به اینکه آنها را چه بنامیم. اگر با تغییر نام نواقص خود باعث شویم کمتر "ناقص" به نظر برسند، ممکن است قادر به درک خسارتی که به وجود آوردهایم، نباشیم. اگر به نظر رسد آنها هیچ صدمهای ایجاد نمیکنند، چرا اصلاً از نیروی برتر بخواهیم آنها را برطرف نماید؟ "جلب رضایت افراد" را به عنوان مثال در نظر بگیرید. آیا واقعاً آنقدر بد به نظر میرسد؟ جلب رضایت افراد صرفاً بدین معناست که با افراد با مهربانی رفتار کنیم، درست است؟ نه کاملاً. اگر با صراحت بگوییم، این امر بدین معناست که فریبکار و متقلب باشیم. در واقع، درباره احساسات، باورها، نیازهای خود دروغ میگوییم و سعی میکنیم با چربزبانی رضایت دیگران را نسبت به خواستههای خود به دست آوریم. یا شاید فکر میکنیم "خونسرد" هستیم. اما آیا "خونسردی" به معنای نادیده گرفتن کارهای خانه، اجتناب از رویارویی با مسائل و عادت کردن به یک زندگی یکنواخت و راحت است؟ اگر این طور باشد، نام آن "تنبلی" یا "مصامحه" یا "ترس" است. بسیاری از ما در تشخیص نواقص شخصیتی خود مشکل داریم. اگر این طور است، میتوانیم با راهنما یا دوستان NA صحبت کنیم. رفتار خود را به طور واضح و صادقانه برای آنها شرح میدهیم و برای شناسایی نواقص خود از آنها کمک میخواهیم. با گذشت زمان، به تدریج بهتر قادر به تشخیص نواقص شخصیتی خود میشویم و از آنها با اسم واقعیشان نام میبریم. v فقط برای امروز: از نواقص خود با اسم واقعیشان نام میبرم. اگر در انجام این کار مشکل دارم، از راهنمای خود کمک میگیرم. |
«توانایی گوش دادن یک هدیه است و همزمان با رشد روحانی ما، رشد میکند. وقتی خود را پذیرای دریافت این هدیه میکنیم، زندگی معنای جدیدی پیدا میکند.» کتاب پایه v آیا تا به حال رفتار بچگانه دو کودک خردسال را در حال گفتگو تماشا کردهاید؟ یکی از آنها درباره اژدهاهای زرشکی صحبت میکند، در حالی که دیگری از شنهای داخل کفش خود که پایش را اذیت میکند، گله میکند. ما نیز وقتی گوش دادن به دیگران را یاد میگیریم، گاهی اوقات با این مشکلات ارتباطی روبرو میشویم. ممکن است در جلسات بیهوده سعی در گوش دادن به صحبتهای فرد سخنران کنیم، در حالی که ذهن ما مشغول برنامهریزی مطالبی است که میخواهیم در سخنرانی خود مطرح کنیم. ممکن است در حین گفتگو ناگهان متوجه شویم که پاسخهای ما ارتباطی با سؤالاتی که از ما پرسیده شده، ندارد. این پاسخها در عوض همان مطالبی است که برای سخنرانی خود آماده کرده بودیم. آموختن نحوه گوش دادن—گوش دادن واقعی—کار دشواری است، اما دستنیافتنی نیست. شاید با تأیید صحبتهای طرف مقابل در پاسخهای خود شروع کنیم. شاید از فردی که مشکلی را بیان میکند، بپرسیم آیا کمکی هست که از دست ما بر میآید. با کمی تمرین، میتوانیم از وسواس فکری رهایی بیشتری پیدا کنیم و با افراد در زندگی خود ارتباط نزدیکتری بر قرار کنیم. v فقط برای امروز: افکار خود را آرام میکنم و به سخنانی که فرد دیگر بیان میکند، گوش میدهم. |
«شروع به تقلید برخی از کارهایی که برندهها انجام میدادند، کردم. در NA عقبماندگی خود را جبران کردم. احساس خوبی داشتم...» کتاب پایه v اغلب در جلسات میشنویم که میگویند باید «با برندهها دوستی برقرار کنیم.» چه کسانی در معتادان گمنام برنده هستند؟ برندهها به آسانی تشخیص داده میشوند. آنها برنامه فعال بهبودی را انجام میدهند، به دنبال راه حل هستند و از مشکل فاصله میگیرند. برندهها همواره آماده کمک به تازهوارد هستند. راهنمایانی دارند و با آنها مشورت میکنند. برندهها فقط برای امروز، پاک میمانند. برندهها معتادانی در حال بهبودی هستند که وضعیت روحی مثبتی را حفظ میکنند. ممکن است دوران سختی را تجربه کرده باشند، اما هنوز در جلسات حضور مییابند و مشتاقانه درباره آن صحبت میکنند. برندهها از صمیم قلب میدانند که با کمک نیرویی برتر، هیچ چیزی فراتر از حد توان اداره آنها پدیدار نمیشود. برندهها در فعالیتهای خدماتی خود برای دستیابی به اتحاد تلاش میکنند. برندهها "اصول را به شخصیتها ترجیح میدهند." برندهها اصل گمنامی را به خاطر میسپارند و عملی که بر پایه اصول باشد را صرف نظر از اینکه چه کسی در میان است، انجام میدهند. برندهها حس شوخطبعی را حفظ میکنند. برندهها میتوانند به کارهای خود بخندند. وقتی برندهها میخندند، با شما میخندند، نه به شما. چه کسانی در معتادان گمنام برنده هستند؟ هر یک از ما میتوانیم یک برنده محسوب شویم. همه ما برخی از صفات برندهها را از خود بروز میدهیم؛ گاهی اوقات به وضعیت آرمانی خیلی نزدیک میشویم و گاهی این طور نیست. اگر امروز پاک هستیم و برنامه بهبودی را تا حداکثر توان انجام میدهیم، برنده هستیم! v فقط برای امروز: سعی میکنم به آرمانهای خود تحقق بخشم. من یک برنده خواهم بود. |
«هیچ کس ما را به تسلیم در برابر نگونبختی وادار نمیکند.» کتاب پایه v به یاد آوردن اینکه زمانی چقدر نسبت به تسلیم در برابر بهبودی بیمیل بودیم، خندهدار است. ظاهراً تصور میکردیم که به عنوان معتادان در حال مصرف زندگی رضایتبخش و شگفتانگیزی داریم و ترک مواد مخدر بدتر از محکومیت به اعمال شاقه است. در حقیقت، درست بر عکس بود: زندگی ما مصیبتبار بود، اما از تعویض آن مصیبت آشنا با بهبودی ناشناخته واهمه داشتیم. زندگی در مصیبت و بدبختی در دوران بهبودی نیز ممکن است، ولیکن لزوماً این طور نیست. هیچ کس ما را به کارکرد قدمها، رفتن به جلسات یا کار کردن با راهنما وادار نمیکند. هیچ نیروی شبه نظامی در NA وجود ندارد که ما را وادار به انجام کارهایی کند که ما را از درد و رنج رها میکند. اما قطعاً حق انتخابی داریم. تاکنون انتخاب کردهایم که به خاطر سلامت عقل و بهبودی، مصیبت اعتیاد فعال را کنار بگذاریم. اکنون اگر آماده تعویض مصیبت امروز با آرامشی حتی بیشتر هستیم، ابزاری را برای انجام این کار در اختیار داریم—اگر واقعاً تمایل داشته باشیم. v فقط برای امروز: مجبور نیستم که در نگونبختی زندگی کنم، مگر اینکه واقعاً این طور بخواهم. امروز، مصیبت خود را با مزایای بهبودی تعویض میکنم. |
«با کارکرد قدمها، اراده نیرویی برتر را میپذیریم.... ترس از ناشناختهها را کنار میگذاریم. آزاد میشویم.» کتاب پایه v زندگی مجموعهای از تغییرات بزرگ و کوچک است. اگرچه ممکن است این حقیقت را از لحاظ فکری بپذیریم، احتمالاً اولین واکنش عاطفی ما نسبت به تغییر، ترس است. به دلایلی تصور میکنیم که تغییر صدمه خواهد زد و برای ما مصیبتبار خواهد بود. اگر به تغییراتی که در گذشته در زندگی ما روی داده، نگاهی بیندازیم، متوجه خواهیم شد اکثر آنها به صلاح ما بوده است. احتمالاً از تصور زندگی بدون مصرف مواد بسیار وحشتزده بودیم، در حالی که این بهترین اتفاقی است که تا به حال برای ما افتاده است. احتمالاً شغلی را از دست دادهایم که تصور میکردیم بدون آن خواهیم مرد، اما بعدها به هیجان و رضایت شخصی بیشتری در شغل جدید خود دست یافتیم. وقتی در دوران بهبودی ریسک میکنیم، احتمالاً تغییرات بیشتری را تجربه میکنیم. موقعیتهای قدیمی را کنار میگذاریم و برای موقعیتهای جدید آماده میشویم. با وجود همه نوع تغییراتی که روی میدهد، چنگ زدن به چیزی آشنا و تلاش برای حفظ آن امری کاملاً طبیعی است. آرامش در نیرویی برتر از ما پیدا میشود. هر چه بیشتر اجازه دهیم تغییرات در جهت نیروی برتر روی دهد، بیشتر اعتماد پیدا میکنیم این تغییرات به صلاح ما هستند. ایمان جایگزین ترس خواهد شد و ما از صمیم قلب میدانیم همه چیز به خوبی پیش میرود. v فقط برای امروز: وقتی از ایجاد تغییری در زندگی خود واهمه دارم، با دانستن اینکه اراده خداوند برای من خوب است، آرامش پیدا میکنم. |
«تنها یک لازمه برای عضویت وجود دارد، تمایل به قطع مصرف.» کتاب پایه v همه ما افرادی را میشناسیم که میتوانند از معتادان گمنام بهره ببرند. بسیاری از افرادی که از همه طبقات زندگی با آنها روبرو میشویم—اعضای خانواده، دوستان و همکاران—واقعاً میتوانند از برنامه بهبودی در زندگی خود استفاده کنند. متاسفانه افرادی که به ما نیاز دارند، همیشه راه خود را به سوی اتاقهای معتادان گمنام پیدا نمیکنند. NA برنامهای برای جذب افراد است، نه تبلیغ. ما فقط اعضای معتادان گمنام هستیم. میتوانیم در صورتی که دوستان و عزیزان ما مایل باشند، آنها را به جلسهای بیاوریم، اما نمیتوانیم آنها را به پذیرفتن این شیوه زندگی که رهایی از اعتیاد فعال را برای ما میسر ساخته، وادار کنیم. عضویت در معتادان گمنام تصمیمی فوقالعاده شخصی است. انتخاب عضویت در NA در قلب هر فرد معتاد صورت میگیرد. حضور اجباری در جلسات در طولانی مدت، معتادان زیادی را در اتاقهای ما نگاه نخواهد داشت. تنها اگر به معتادانی که هنوز در عذابند، فرصت داده شود، آنها میتوانند تصمیم بگیرند که آیا در برابر اعتیاد خود عاجز هستند یا خیر. ما صرفاً میتوانیم پیام را برسانیم، اما نمیتوانیم معتاد را به اجبار به جلسات بیاوریم. v فقط برای امروز: به خاطر تصمیم خود برای عضویت در معتادان گمنام سپاسگزارم. |
«اعتیاد یک بیماری جسمانی، ذهنی و روحانی است که همه زمینههای زندگی ما را تحت تأثیر قرار میدهد.» کتاب پایه v اکثر ما قبل از اینکه شروع به مصرف کنیم، پنداری قالبی داشتیم، تصویری ذهنی از اینکه معتادان باید چگونه باشند. برخی از ما تصویری از یک معتاد مواد مخدر تجسم میکردیم که برای به دست آوردن پول مواد از بازارهای عمومی دزدی میکند. برخی دیگر از ما تصویری از یک فرد منزوی بدگمان مجسم میکردیم که از پشت پردههای همیشه کشیده و درهای همیشه قفل به زندگی خیره شده است. تصور میکردیم تا وقتی مانند هیچ یک از این پندارهای قالبی نباشیم، نمیتوانیم معتاد باشیم. همان طور که مصرف ما بیشتر میشد، این پیشپنداشتها را درباره اعتیاد کنار گذاشتیم و پیشپنداشت دیگری را مجسم کردیم: این عقیده که اعتیاد درباره مواد مخدر است. شاید تصور کرده باشیم اعتیاد به معنای عادتی جسمانی است و معتقد بودیم که هر ماده مخدری که عادت جسمانی ایجاد نکند، "اعتیادآور" نیست. یا تصور میکردیم تمام مشکلات ما از مواد مخدری که مصرف میکردیم، نشأت میگرفت. تصور میکردیم صرفاً اگر از شر مواد مخدر خلاص شویم، سلامت عقل به زندگی ما باز میگردد. یکی از مهمترین درسهایی که در معتادان گمنام آموختیم این است که اعتیاد فراتر از مصرف مواد مخدر است. اعتیاد بخشی از وجود ماست؛ یک بیماری است که همه زمینههای زندگی ما را با یا بدون مواد مخدر در بر میگیرد. میتوانیم حتی پس از قطع مصرف نیز اثرات آن را در افکار، احساسات و رفتار خود مشاهده کنیم. بدین دلیل، به راه حلی نیاز داریم که در اصلاح همه زمینههای زندگی ما مؤثر باشد: قدمهای دوازدهگانه. v فقط برای امروز: اعتیاد یک بیماری ساده نیست، اما راه حلی ساده دارد. امروز، این راه حل را در زندگی خود به کار میگیرم: قدمهای دوازدهگانه بهبودی. |
«اصلی روحانی وجود دارد که به منظور حفظ آنچه در معتادان گمنام در اختیار ما گذاشته شده، آن را به دیگران میبخشیم. از طریق کمک به دیگران در پاک ماندن، از مزیت غنای روحانی که به دست آوردهایم، استفاده میکنیم.» کتاب پایه v بارها و بارها در دوران بهبودی، دیگران آنچه را به رایگان با آنها در میان گذاشته شده، با ما نیز به رایگان مشارکت میکنند. شاید جزء یکی از دریافتکنندگان تماس تلفنی قدم دوازدهم باشیم. شاید فردی ما را سوار اتومبیل خود کرده و به اولین جلسه معتادان گمنام برده است. شاید همان فرد وقتی تازهوارد بودیم برای ما شام آورده باشد. همه ما مورد عنایت، توجه و لطف اعضای انجمن خود قرار گرفتهایم. ممکن است از فردی پرسیده باشیم: «چگونه میتوانم لطف شما را جبران کنم؟» و در جواب احتمالاً به ما پیشنهاد شده که ما هم اگر توانستیم این لطف را در حق تازهوارد دیگری انجام دهیم. وقتی مدت زمان پاکی و بهبودی خود را حفظ میکنیم، تمایل پیدا میکنیم کارهایی که فردی برای ما انجام داده، برای دیگران انجام دهیم و خوشحال هستیم که میتوانیم این کار را انجام دهیم. اگر در بیمارستان یا مؤسسه بازپروری پیام را شنیدیم، میتوانیم برای کمک در سرویس خدماتی NA داوطلب شویم. یا میتوانیم وقت خود را به تازهواردی که سعی در کمک به او داریم، اختصاص دهیم و به او توجه و محبت کنیم. در بهبودی چیزهای زیادی به ما بخشیده شده است. یکی از بزرگترین هدایایی که دریافت کردهایم، مزیت مشارکت کردن آنچه با ما در میان گذاشته شده، با دیگران بدون انتظار پاداش است. دانستن اینکه چیزی در اختیار داریم که میتواند برای دیگران مفید باشد، لذتبخش است و هنگامی که آن را در میان میگذاریم، این لذت چند برابر میشود. امروز، میتوانیم آزادانه و قدرشناسانه این کار را انجام دهیم. v فقط برای امروز: چیزهای زیادی در بهبودی به من بخشیده شده و به خاطر آن از صمیم قلب سپاسگزارم. از اینکه میتوانم آن را همان طور که به رایگان با من در میان گذاشته شد، با دیگران مشارکت کنم، لذت میبرم. |
«از خود خشنودی دشمن اعضایی است که دارای مدت زمان پاکی چشمگیری هستند. اگر برای مدت زیادی از خود خشنود باقی بمانیم، فرآیند بهبودی متوقف میشود.» کتاب پایه v تشخیص از خود خشنود بودن در دوران بهبودی مانند مشاهده دود در یک اتاق است. وقتی حضور ما در جلسات کمرنگ میشود، ارتباط ما با اعضای تازهوارد کاهش مییابد یا روابط ما با راهنما حفظ نمیشود، این "دود" غلیظ میشود. اگر از خود خشنودی ادامه پیدا کند، قادر به پیدا کردن راه خود از میان دود نخواهیم بود. تنها واکنش سریع ما میتواند از وقوع یک جهنم جلوگیری کند. باید یاد بگیریم دود از خود خشنودی را تشخیص دهیم. در NA از همه حمایتهای لازم برای انجام این کار بر خورداریم. باید وقت خود را با سایر معتادان در حال بهبودی بگذرانیم، زیرا آنها ممکن است از خود خشنودی ما را قبل از ما تشخیص دهند. تازهواردها به ما یادآور میشوند که اعتیاد فعال چقدر دردناک میتواند باشد. راهنما به ما کمک میکند تمرکز خود را حفظ کنیم و از نشریات NA که به آسانی در دسترس است، میتوان برای خاموش کردن شعلههای کوچک که هر از گاهی به وجود میآیند، استفاده کرد. مشارکت منظم در بهبودی مطمئناً ما را قادر ساخت آن باریکه دود را قبل از اینکه به جهنمی بزرگ تبدیل شود، مشاهده کنیم. v فقط برای امروز: به طور فعال و کامل در بهبودی خود شرکت میکنم. تعهد من نسبت به بهبودی امروز درست مانند اوایل دوران بهبودی به قوت خود باقی است. |
«هر چیزی که در حین خدمت NA اتفاق میافتد، باید از تمایل به رساندن موفقیتآمیزتر پیام بهبودی به معتادی که هنوز در عذاب است، سرچشمه گیرد.» کتاب پایه v انگیزههای ما اغلب برای ما غیر منتظره هستند. در اولین روزهای بهبودی، این انگیزهها تقریباً همیشه غیر منتظره بودند! آموختهایم انگیزههای خود را از طریق دعا، مراقبه، قدمها و صحبت با راهنما و سایر معتادان بررسی کنیم. وقتی متوجه تمایل شدید خود به انجام کاری یا داشتن چیزی میشویم، بررسی انگیزههای خود برای پی بردن به اینکه واقعاً چه چیزی میخواهیم، فوقالعاده مهم است. در اوایل بهبودی، بسیاری از ما قبل از اینکه بررسی انگیزههای خود را به طور منظم شروع کنیم، با شور و اشتیاق زیادی به خدمت مشغول شدیم. مدتی طول میکشد تا از دلایل اصلی اشتیاق خود آگاه شویم. شاید بخواهیم دیگران را تحت تأثیر قرار دهیم، استعدادهای خود را به نمایش بگذاریم یا به فردی شاخص و مهم تبدیل شویم. حال شاید این تمایلات در محیط دیگری مضر نباشد و از راه دیگری بروز پیدا کند. اما در خدمت NA این تمایلات میتوانند آسیبی جدی به وجود آورند. وقتی تصمیم میگیریم به NA خدمت کنیم، در واقع تصمیم میگیریم به معتادان در دستیابی به بهبودی و حفظ آن کمک کنیم. باید انگیزههای خود را در خدمت با دقت بررسی کنیم و به یاد داشته باشیم که گریزاندن معتادان در حال مصرف از متقاعد کردن آنها برای ماندن آسانتر است. وقتی به آنها تقلب، فریبکاری یا فخرفروشی نشان دهیم، تصویر غیر جذابی از بهبودی را به نمایش میگذاریم. اما تمایل عاری از خودپسندی به خدمت به دیگران، محیطی جذاب را برای معتادی که هنوز در عذاب است، به وجود میآورد. v فقط برای امروز: انگیزههای خود را برای روحیه واقعی خدمت بررسی میکنم. |
«این حقیقت که همه گروهها بر رساندن پیام تمرکز میکنند، هماهنگی ایجاد میکند؛ معتادان میتوانند روی ما حساب کنند.» کتاب پایه v ماجرای المشنگههای ما در دوران اعتیاد فعال شاید خندهدار باشد. داستان عکسالعملهای عجیب و غریب ما به زندگی در دوران مصرف شاید جالب باشد. اما آنها بیشتر حاوی بینظمی و آشفتگی هستند، نه پیام. بحثهای فلسفی درباره ذات خداوند جذاب است. بحث درباره موضوعات جنجالبرانگیز کنونی جای خود را دارند، اما جای آن در جلسه NA نیست. مواقعی که از جلسات تنفر پیدا میکنیم و از اینکه «اعضا نمیدانند چگونه مشارکت کنند» یا «این هم یک جلسه شکوه و زاری دیگر بود» گلهمند هستیم، احتمالاً علامت این است که باید طرز بیان خود را به دقت و کاملاً بررسی کنیم. مشارکت ما درباره اینکه چگونه بهبودی را آغاز کردیم و چگونه از طریق تمرین دوازده قدم در برنامه ماندیم، پیام بهبودی واقعی است. این چیزی است که ما به دنبال آن به جلسات میرویم. هدف اصلی انجمن ما رساندن پیام به معتاد در حال عذاب است. مشارکت ما در جلسات میتواند بسیار زیاد به این امر کمک کند و یا به طرز عجیبی به آن لطمه بزند. انتخاب و مسئولیت به عهده تک تک ما است. v فقط برای امروز: بهبودی خود را در یک جلسه NA به مشارکت میگذارم. |
«تا وقتی سخنان خود را به عمل تبدیل نکنیم، هیچ معنایی ندارند.» کتاب پایه v قدم دوازدهم به ما یادآور میشود «این اصول را در همه امور خود به کار گیریم.» در NA نمونههای زندهای از این پیشنهاد را در اطراف خود مشاهده میکنیم. اعضای باتجربهتر که ظاهراً محیطی حاکی از آرامش در اطراف خود دارند، پاداشهای حاصل از به کار بردن این ذره از خرد را در زندگی خود بروز میدهند. برای دریافت پاداشهای قدم دوازدهم، اصول روحانی بهبودی را حتی زمانی که هیچ کس ما را مشاهده نمیکند، اجرا میکنیم. اگر در جلسات درباره بهبودی صحبت کنیم، اما مانند دوران اعتیاد فعال زندگی کنیم، اعضای انجمن ممکن است گمان کنند که ما کاری بیشتر از نقل شعارهای که به درد چسباندن بر روی سپر اتومبیلها میخورد، انجام نمیدهیم. آنچه به اعضای تازهوارد منتقل میکنیم، بیشتر از آنچه میگوییم، از شیوه زندگی ما نشأت میگیرد. اگر بدون تجربه معجزه قدم سوم فردی را به "سپردن اوضاع به نیروی برتر" نصیحت کنیم، احتمالاً این پیام به گوش تازهواردی که مد نظر است، نخواهد رسید. از طرف دیگر، اگر "طبق سخنان خود عمل کنیم" و تجربه واقعی خود در بهبودی را در میان بگذاریم، پیام ما مطمئناً برای همه روشن خواهد بود. v فقط برای امروز: اصول بهبودی را اجرا میکنم، حتی وقتی تنها فردی هستم که از آن مطلع میشوم. |
«در زندگی بر اساس قدمها، شروع به کنار گذاشتن خود مشغولی میکنیم.» کتاب پایه v بسیاری از ما در حالی که متقاعد شده بودیم که احساسات، خواستهها و نیازهای ما برای همه از بالاترین اهمیت برخوردار است، قدم در برنامه نهادیم. مدتی طولانی رفتار خودمحورانه و خودجویانه را در پیش گرفته بودیم و معتقدیم بودیم تنها راه زندگی همین است. این خودمحوری صرفاً بدین دلیل که مصرف مواد را قطع میکنیم، متوقف نمیشود. شاید در اولین رویداد NA حضور یابیم و مطمئن باشیم که همه افراد حاضر در اتاق ما را زیر نظر دارند، مورد قضاوت قرار میدهند و محکوم میکنند. شاید انتظار داشته باشیم هر وقت که نیاز داشتیم راهنما برای شنیدن حرفهای ما از طریق تلفن حاضر باشد و شاید آنها در عوض با ملایمت به ما توصیه کنند که دنیا حول محور ما نمیگردد. هر چه بیشتر اصرار کنیم که در مرکز عالم قرار داریم، از دوستان، راهنما و هر چیز دیگر رضایت کمتری خواهیم داشت. رهایی از خودمشغولی را میتوان از طریق تمرکز بر نیازهای دیگران و تمرکز کمتر بر خود به دست آورد. وقتی دیگران مشکل دارند، میتوانیم به آنها کمک کنیم. وقتی تازهواردها برای رفتن به جلسات به وسیله نیاز دارند، میتوانیم آنها را سوار اتومبیل خود کنیم. وقتی دوستان تنها هستند، میتوانیم وقت خود را با آنها بگذرانیم. وقتی احساس بیتوجهی یا کمبود عشق میکنیم، میتوانیم عشق و توجه مورد نیاز خود را به افراد دیگر ابراز کنیم. در ازای بخشش، پاداش بیشتری دریافت میکنیم و این وعدهای است که میتوانیم به آن اعتماد کنیم. v فقط برای امروز: دنیا را با دیگران قسمت میکنم و میدانم که آنها نیز به اندازه من مهم هستند. از طریق بخشش، روح خود را تقویت میکنم. |
«آزادی برای تغییر ظاهراً پس از خویشتنپذیری حاصل میشود.» کتاب پایه v ترس و انکار مخالف پذیرش است. هیچ یک از ما حتی به چشم خود نیز کامل نیستیم؛ همه ما صفات خاصی داریم که احتمالاً مایل به تغییر آنها هستیم. گاهی اوقات وقتی درباره اینکه چقدر از آرمانهای خود فاصله داریم، تعمق میکنیم، از ترس اینکه مبادا فرصتی وجود نداشته باشد که به افراد دلخواه خود تبدیل شویم، به شدت تحت تأثیر قرار میگیریم. در این هنگام مکانیسم دفاعی انکار وارد عمل میشود و ما را تا نهایت به طرف مخالف سوق میدهد: به خود میگوییم وقتی هیچ چیز مربوط به ما نیاز به تغییر ندارد، پس چرا باید نگران باشیم؟ هیچ یک از این دو آزادی لازم برای تغییر را در اختیار ما قرار نمیدهد. فرقی نمیکند در بهبودی عضو قدیمی یا جدید باشیم، آزادی برای تغییر از طریق کارکرد قدمهای دوزادهگانه حاصل میشود. وقتی به عجز خود و غیر قابل اداره بودن زندگی خود اقرار میکنیم، این دروغ را که مجبور به تغییر نیستیم، خلع سلاح میکنیم. وقتی به باور میرسیم نیرویی برتر از ما میتواند به ما کمک کند، ترس ما از دچار شدن به صدماتی غیر قابل جبران از بین میرود؛ به باور میرسیم میتوانیم تغییر کنیم. خود را به مراقبت خداوندی که درک میکنیم، میسپاریم و قدرت لازم برای بررسی صادقانه و دقیق خود را پیدا میکنیم. چیزهایی را که متوجه میشویم نزد خداوند، خود و انسانی دیگر اعتراف میکنیم. خیر و شر خود را میپذیریم؛ با این پذیرش، آزادی لازم برای تغییر را پیدا میکنیم. v فقط برای امروز: مایل به تغییر هستم. با کارکرد قدمها، با ترس و انکار مقابله میکنم و پذیرش لازم برای تغییر را به دست میآورم. |
«با تسلیم اختیار، قدرت خیلی بیشتری به دست میآوریم.» کتاب پایه v وقتی مصرف میکردیم، هر کاری را برای تحت اختیار درآوردن اوضاع انجام میدادیم. از هر نقشهای برای تحت کنترل درآوردن دنیای خود استفاده میکردیم. وقتی چیزی را که میخواستیم به دست میآوردیم، احساس قدرت و شکستناپذیری میکردیم؛ وقتی به دست نمیآوردیم، احساس آسیبپذیری و شکست میکردیم. اما این امر جلوی ما را نگرفت، بلکه تنها باعث شد تلاشهای بیشتری را برای کنترل و تغییر دادن زندگی خود به وضعیتی قابل اداره به کار گیریم. دسیسهچینی راهی برای انکار عجز بود. تا وقتی حواس خود را به نقشههای خود جلب میکردیم، میتوانستیم خارج از کنترل بودن خود را نپذیریم. به تدریج فهمیدیم که زندگی ما غیر قابل اداره شده است و هیچ کلاهبرداری و تقلبی در جهان زندگی ما را سرو سامان نمیداد. وقتی به عجز خود اقرار کردیم، از تلاش برای کنترل و اداره مسیر خود به سوی زندگی بهتر دست کشیدیم و تسلیم شدیم. در حالی که خود به تنهایی از قدرت کافی برخوردار نبودیم از نیرویی برتر از خود کمک خواستیم؛ در هنگام نیاز به پشتیبانی و راهنمایی، از این نیرو خواستیم از اراده و زندگی ما مراقبت کند. به جای اینکه برای برنامهریزی زندگی خود تلاش کنیم، از دیگران خواستیم تجربه خود را در اجرای برنامه NA با ما در میان بگذارند. قدرت و راهنمایی مورد نیاز ما در اطراف ما قرار دارد؛ تنها باید به نفس خود پشت کنیم تا آن را پیدا کنیم. v فقط برای امروز: سعی نمیکنم برای دستیابی به یک زندگی قابل اداره دسیسهچینی و تقلب کنم. از طریق برنامه NA خود را به مراقبت نیروی برتر تسلیم میکنم. |
«در قبال بیماری خود مسئول نیستیم، بلکه در برابر بهبودی خود مسئول هستیم. وقتی شروع به اجرای آنچه یاد گرفتهایم، میکنیم، زندگی ما در جهت بهبودی شروع به تغییر میکند.» کتاب پایه v هر چه بیشتر در بهبودی پیشرفت میکنیم، کمتر از مسئولیتپذیری در برابر خود و اعمال خود چشمپوشی میکنیم. از طریق اجرای اصول برنامه معتادان گمنام، قادر به تغییر زندگی خود هستیم. وقتی مسئولیت و آزادی انتخابی را که مستلزم مسئولیت است، میپذیریم، زندگی ما معنای جدیدی پیدا میکند. بهبودی را مسلم فرض نمیکنیم. از طریق کارکرد قدمهای دوازدهگانه با کمک یک راهنما مسئولیت بهبودی خود را میپذیریم. به طور منظم به جلسات میرویم و چیزی را که به رایگان در اختیار ما قرار گرفته، با تازهواردان به مشارکت میگذاریم: هدیه بهبودی. در جلسه همیشگی خود فعالانه شرکت میکنیم و مسئولیت خود را در قبال مشارکت کردن بهبودی با معتادی که هنوز در عذاب است، میپذیریم. وقتی یاد میگیریم چگونه اصول بهبودی را به طور مؤثر در همه زمینههای زندگی به کار گیریم، کیفیت زندگی ما بهتر میشود. v فقط برای امروز: با استفاده از ابزار روحانی که در بهبودی به دست آوردهام، مایل و قادر به گرفتن تصمیمات مسئولانه هستم. |
«گمنامی اساس روحانی تمام سنتهای ماست و همواره یادآور این است که اصول را به شخصیتها ترجیح دهیم.» سنت دوازدهم v «ترجیح اصول به شخصیتها.» بسیاری از ما هرگاه سنتهای دوازدهگانه خوانده میشود، این کلمات را همزمان با خواننده به زبان میآوریم. این حقیقت که این کلمات به کلیشه تبدیل شدهاند، به هیچ وجه از اهمیت آن چه در خدمت و چه در زندگی ما نمیکاهد. این کلمات نوعی تأکید هستند: «به وجدان خود گوش میدهیم و صرف نظر از اینکه چه کسی دخیل است، کار درست را انجام میدهیم.» و این اصل به عنوان یکی از سنگ بناهای بهبودی و سنتهای ما عمل میکند. «ترجیح اصول به شخصیتها» واقعاً به چه معناست؟ بدین معناست که ما چه دوست داشته باشیم یا نه، با همه کس با صداقت، فروتنی، همدردی، صبر و تحمل رفتار میکنیم. ترجیح دادن اصول به شخصیتها به ما میآموزد که با همه افراد عادلانه رفتار کنیم. قدم دوازدهم از ما میخواهد که اصول را در همه امور خود به کار گیریم؛ سنت دوازدهم پیشنهاد میدهد که این اصول را در روابط خود با همگان به کار گیریم. در روابط خود با دوستان و پس از ترک جلسات نیز اصول را اجرا میکنیم. اجرای اصول برای همه روزها، در رابطه با همه کس و در همه زمینههای زندگی لازم است. v فقط برای امروز: به وجدان خود گوش میدهم و عمل درست را انجام میدهم. تمرکز من بر اصول است، نه بر شخصیت. |
«مؤثرترین راه دستیابی به خویشتنپذیری،کارکرد قدمهای دوازدهگانه بهبودی است.» جزوه خویشتن پذیری v اعتیاد برای بسیاری از ما مایه خجالت بوده است. خود را از دیگران پنهان کردهایم و مطمئن بودیم اگر کسی متوجه هویت واقعی ما شود، ما را طرد خواهد کرد. NA به ما کمک میکند خویشتنپذیری را یاد بگیریم. بسیاری از ما صرفاً با حضور در جلسات آرامش زیادی به دست میآوریم، به شرح حال دیگران گوش میدهیم و متوجه میشویم آن ها هم همان احساسی را دارند که ما نسبت به خود داشتهایم. وقتی دیگران صادقانه در مورد واقعیت وجود خود با ما صادقانه مشارکت میکنند، ما نیز در انجام همین کار احساس راحتی میکنیم. وقتی یاد میگیریم که درباره خود حقیقت را به دیگران بگوییم، یاد میگیریم خود را بپذیریم. اما تمایل به آشکار کردن اطلاعاتی درباره خود برای دیگران تنها آغاز کار است. وقتی چیزهایی را که موجب ناراحتی ما در زندگی میشوند با دیگران در میان گذاشتیم، به یافتن راهی متفاوت برای زندگی نیاز داریم و در اینجاست که قدمها به کمک ما میآیند. درکی از نیروی برتر به دست میآوریم. زندگی خود را به تفصیل ارزیابی میکنیم و درباره ارزیابی خود با راهنما بحث میکنیم. از خداوندی که درک میکنیم، درخواست میکنیم نواقص شخصیتی ما – کمبودهایی که عامل مشکلات ما هستند - را برطرف نماید. مسئولیت کارهایی را که انجام دادهایم، میپذیریم و خسارات ناشی از آنها را جبران میکنیم. همه این مقررات را در زندگی روزمره خود به کار میگیریم و "این اصول را در همه امور خود اجرا میکنیم." از طریق کارکرد قدمها، میتوانیم مایه افتخار خود شویم. میتوانیم آزادانه حقیقت را درباره خود بگوییم، چراکه چیزی برای پنهان کردن نداریم. v فقط برای امروز: در مسیر دستیابی به خویشتنپذیری حرکت میکنم. در صحنه حاضر میشوم، حقیقت را میگویم و قدمها را کارمیکنم. |
«میخواستیم با واقعیت گذشته خود روبرو شویم، آن را همان طور که بود ببینیم و از آن رهایی یابیم تا بتوانیم در امروز زندگی کنیم.» کتاب پایه v برای بسیاری از ما گذشته مانند یک کابوس است. زندگی ما دیگر مانند گذشته نیست، اما هنوز خاطرات شدیداً عاطفی و زودگذر گذشتهای واقعاً ناراحتکننده را در یاد داریم. احساس گناه، ترس و عصبانیتی که زمانی بر ما چیره شده بود، ممکن است در زندگی جدید ما تکرار شود و تلاشهای ما را برای رشد و تغییر با مشکل مواجه سازد. قدمهای دوازدهگانه دستورالعملی است که به ما در قرار دادن گذشته در جای خود کمک میکند. از طریق قدمهای چهارم و پنجم، آگاه میشویم که رفتار گذشته ما مؤثر نبوده است. از نیرویی برتر میخواهیم ما را از کمبودهای خود در قدم ششم و هفتم رها سازد و از احساس گناه و ترسی که سالیان مدید ما را آزار داده، رهایی پیدا میکنیم. از طریق جبران خسارت در قدمهای هشتم و نهم به دیگران نشان میدهیم که زندگی ما تغییر میکند. دیگر تحت کنترل گذشته خود نیستیم. وقتی گذشته کنترل خود را بر ما از دست میدهد، جهت یافتن راههایی برای زندگی آزاد هستیم، راههایی که هویت واقعی ما را منعکس میکند. v فقط برای امروز: دیگر مجبور نیستم که تحت کنترل گذشته خود باشم. در حالی که به فرد جدیدی تبدیل میشوم، این روز جدید را سپری میکنم. |
«از قدمها میتوانیم برای بهبود بخشیدن نگرش خود نیز استفاده کنیم.» کتاب پایه v تا به حال روزی را به سر بردهاید که همه چیز ظاهراً بر علیه شما پیش رفته است؟ آیا در دورانی به سر میبرید که آنقدر مشغول تهیه ترازنامه دیگران هستید که به سختی میتوانید خود را تحمل کنید؟ آیا به همکار یا عزیز خود بیدلیل پرخاش میکنید؟ وقتی دچار این وضعیت روحی ناخوشایند میشویم، باید اقدامی صورت دهیم. هر لحظهای در طول روز، میتوانیم چند دقیقهای را به تهیه "ترازنامهای فوری" اختصاص دهیم. طرز واکنش خود به موقعیتهای خارجی و سایر افراد را بررسی میکنیم. وقتی این کار را انجام میدهیم، شاید متوجه شویم که از یک "نگرش بد" کهنه و ساده رنج میبریم. دیدگاه منفی میتواند به رابطه ما با نیروی برتر و افرادی که با آنها زندگی میکنیم، صدمه بزند. وقتی با خود صادق باشیم، اغلب متوجه میشویم که مشکل در خود ما و نگرش ما نهفته است. بر چالشهایی که زندگی پیش روی ما قرار میدهد، کنترل نداریم. در هر لحظه، میتوانیم نگرش خود را تغییر دهیم. تنها چیزی که در معتادان گمنام واقعاً تغییر میکند، خود ما هستیم. قدم دوازدهم ابزار لازم را برای رهایی از مشکل و یافتن راه حل در اختیار ما قرار میدهد. v فقط برای امروز: در طول روز، نگرش خود را بررسی میکنم. از قدمها برای بهبود بخشیدن این نگرش استفاده میکنم. |
« زندگی فقط برای امروز، بار سنگین گذشته و ترس از آینده را کاهش میدهد.» کتاب پایه v فکر کردن درباره اینکه فلان چیز چقدر بد بود یا چقدر بد میتواند باشد، ممکن است امید ما برای بهبودی را از بین ببرد. وهم و خیال درباره اینکه فلان چیز چقدر شگفتانگیز بود یا چقدر شگفتانگیز میتواند باشد، ممکن است ما را از انجام فعالیت در دنیای واقعی منحرف سازد. بدین دلیل است که در معتادان گمنام درباره زندگی و بهبودی "فقط برای امروز" صحبت میکنیم. در NA میدانیم که میتوانیم تغییر کنیم. به باور رسیدهایم که نیروی برتر ما میتواند تمامیت ذهن و دل را به ما بازگرداند. میتوان از طریق قدمها به ویرانی گذشته رسیدگی کرد. از طریق حفظ بهبودی فقط برای امروز، میتوانیم از ایجاد مشکل در آینده دوری کنیم. زندگی در بهبودی خواب و خیال نیست. خواب و خیال درباره اینکه مصرف چقدر عالی بود یا چگونه میتوانیم در آینده با موفقیت مصرف کنیم، توهم درباه اینکه اوضاع چقدر عالی میتواند باشد، انتظارات اغراقآمیزی که موجب نومیدی و لغزش ما میشود، همگی از طریق برنامه قوت خود را از دست میدهند. اراده خداوند را جستجو میکنیم، نه اراده خود. به دنبال خدمت به دیگران هستیم، نه خدمت به خود. خودمحوری و اهمیت اینکه اوضاع چقدر عالی میتواند باشد یا باید باشد، ناپدید میگردد. در پرتو بهبودی، تفاوت خواب و خیال و واقعیت را درک میکنیم. v فقط برای امروز: به خاطر اصول بهبودی و واقعیت جدیدی که این اصول در اختیار من قرار داده است، سپاسگزارم. |
«ایمان نویافته ما در آینده به عنوان اساس مستحکمی برای شهامت عمل میکند.» کتاب پایه v معتادان گمنام جای ترس نیست! رویارویی با زندگی آن طور که هست، بدون مصرف مواد همواره آسان نیست. بهبودی مستلزم چیزی فراتر از فعالیت سخت است؛ مستلزم میزان زیادی شهامت است. با این وجود، شهامت چیست؟ نگاهی سریع به فرهنگ لغت به ما خواهد گفت. وقتی به جای عقبنشینی از هر چیزی که فکر میکنیم مشکل، خطرناک یا دردناک است، با آن روبرو میشویم، شهامت داریم. شهامت به معنای دلیر بودن، هدف داشتن و روحیه داشتن است. پس شهامت واقعاً چیست؟ شهامت یک نگرش است، نگرشی حاکی از استقامت. استقامت چیزی است که یک معتاد در بهبودی واقعاً بدان نیاز دارد. تعهد میدهیم تا صرف نظر از هر چه که اتفاق میافتد به برنامه خود پایبند باشیم و از مصرف دوری کنیم. یک معتاد شجاع فردی است که هیچ گاه و در هیچ شرایطی مصرف نمیکند. چه چیزی به ما شهامت میدهد؟ برقراری رابطه با نیرویی برتر قدرت و شهامت لازم برای پاک ماندن را در اختیار ما قرار میدهد. میدانیم که تا وقتی در پناه مراقبت خداوند هستیم، قدرت مورد نیاز برای رویارویی با زندگی آن طور که هست را در اختیار داریم. v فقط برای امروز: نیرویی برتر دارم که در همه شرایط از من مراقبت میکند. امروز با دانستن این موضوع، برای به دست آوردن روحیه شهامت تلاش میکنم. |
«بهبودی مداوم به رابطه ما با خداوندی مهربان بستگی دارد که به ما توجه میکند و آنچه انجام آن را برای خود غیر ممکن مییابیم برای ما انجام میدهد.» کتاب پایه v کارکرد قدمهای دوازدهگانه معتادان گمنام شروعی مجدد در زندگی و راهنمایی لازم برای زندگی در دنیا را در اختیار ما قرار میدهد. اما قدمها چیزی فراتر از شروعی مجدد است. وقتی حداکثر تلاش خود را برای کارکرد قدمها به کار میگیریم، رابطهای با نیروی برتر شخصی خود برقرار میکنیم. در قدم سوم، تصمیم میگیریم به خداوندی مهربان اجازه دهیم زندگی ما را تحت تأثیر قرار دهد. بیشتر شهامت، اعتماد و تمایل مورد نیاز ما برای پشت سر گذاشتن قدمهای متوالی از این تصمیم نشأت میگیرد. در قدم هفتم، حتی فراتر میرویم و از نیروی برتر میخواهیم زندگی ما را تغییر دهد. قدم یازدهم راهی برای بهبود بخشیدن به این رابطه است. بهبودی فرآیند رشد و تغییر است و طی این فرآیند زندگی ما احیا میشود. قدمهای دوازدهگانه نقشه راه و دستورالعملهای معینی به منظور ادامه بهبودی هستند. اما پشتیبانی مورد نیاز ما برای ادامه قدمها از ایمان ما به نیرویی برتر و اعتقاد به اینکه همه چیز به خوبی پیش خواهد رفت، نشأت میگیرد. ایمان شهامت لازم برای عمل را در اختیار ما قرار میدهد. هر قدمی که برمیداریم، از طریق رابطه ما با خداوندی مهربان پشتیبانی میشود. v فقط برای امروز: به خاطر میسپارم که منبع شهامت و تمایل من، رابطه من با نیروی برتر است. |
«وقتی به یکدیگر کمک میکنیم، خداوند به ما کمک میکند.» کتاب پایه v اعتیاد موجب شد که تقریباً فقط درباره خود فکر کنیم. حتی اگر هم دعا میکردیم، دعاهای ما خودمحورانه بود. چرا؟ زیرا نمیخواستیم مشکلاتی را که برای خود به وجود آورده بودیم، تحمل کنیم. احساس ناامنی میکردیم. تصور میکردیم زندگی درباره به دست آوردن است و همواره بیشتر میخواستیم. در بهبودی نیز بیشتر میخواستیم—بیشتر از اینکه مصرف را قطع کنیم. بیداری روحانی که با کارکرد قدمهای دوازدهگانه تجربه میکنیم، شیوهای برای زندگی را به ما نشان میدهد که هرگز در خواب هم نمیدیدیم. دیگر نباید نگران این باشیم که آیا "به اندازه کافی" وجود دارد یا خیر، چراکه به نیرویی برتر و مهربان متکی هستیم که همه نیازهای روزمره ما را تأمین میکند. رها از ناامنی دائمی، دیگر جهان را به عنوان جایی برای رقابت با دیگران به منظور ارضای تمایلات خود نمیبینیم. در عوض، جهان را به عنوان جایی برای زندگی در سایه عشقی که نیروی برتر به ما نشان داده، در نظر میگیریم. بهبودی ما را از کابوس خودمحوری، کشمکش و ناامنی که در محور بیماری ما قرار دارد، بیدار میسازد. چشم خود را به روی واقعیتی جدید باز میکنیم: هر چیزی که ارزش نگه داشتن دارد، تنها از طریق مشارکت کردن آن حفظ میشود. v فقط برای امروز: وقتی به دیگران کمک میکنم، خداوند به من کمک میکند. امروز، برای مشارکت کردن عشقی که نیروی برتر به من نشان داده، کمک میخواهم و میدانم که این کار تنها راه حفظ این عشق است. |
«داشتن دوستانی که در مواقع صدمه دیدن از ما مراقبت میکنند، مؤثر است.» کتاب پایه v راه حل اکثر مشکلات ما ساده است. با راهنما تماس میگیریم، دعا میکنیم، قدمها را کار میکنیم یا به جلسهای میرویم. اما درباره موقعیتهایی که مشکلات ما همچنان ادامه دارد و راه حلی پیش روی ما نیست، چطور؟ اکثر ما میدانیم زندگی در موقعیتی دردناک—مشکلی که صرفاً قرار نیست برطرف شود—چگونه است. برای برخی از ما این مشکل، یک بیماری مهلک و لاعلاج است. برخی از ما صاحب فرزندان اصلاحناپذیری هستیم. برخی از ما متوجه میشویم که درآمد ما صرفاً جوابگوی هزینههای زندگی نیست. برخی از ما از دوست یا عضوی از خانواده که به بیماری مزمنی مبتلاست، مراقبت میکنیم. افرادی در بین ما که تا به حال مجبور به تحمل مشکلی حلنشده بودهاند، از آرامشی که در نتیجه صحبت درباره مشکل خود با دوستان در حال بهبودی حاصل میشود، مطلع هستند. شاید در نتیجه شوخی وخنده کمی آرامش پیدا کنیم. شاید دوستان در غم ما شریک شوند و با ما همدردی کنند. آنها با هر کاری که انجام میدهند، بار مشکلات ما را سبک میکنند. آنها شاید قادر به حل مشکل یا رفع احساسات دردناک ما نباشند، اما صرفاً دانستن اینکه مورد عشق و توجه قرار گرفتهایم، مشکلات ما را قابل تحمل میسازد. هرگز دوباره مجبور نیستیم با درد خود تنها بمانیم. v فقط برای امروز: مشکلاتی که قادر به حل آنها نیستم از طریق صحبت با یک دوست قابل تحمل میشوند. |
«سرانجام باید بر روی پاهای خود بایستیم و با زندگی آن طور که هست، روبرو شویم، پس چرا از ابتدا این کار را انجام ندهیم؟» کتاب پایه v برخی از ما احساس میکنیم باید به تازهواردها بگوییم در حالی که قبلاً همه چیز وحشتناک بوده، اکنون در دوران بهبودی همه چیز شگفتانگیز است و بدین طریق از آنها محافظت کنیم. شاید احساس میکنیم اگر از درد یا سختی، ازدواج ناموفق، مورد سرقت قرار گرفتن و از این قبیل مسائل صحبت کنیم، با ایجاد ترس این افراد را از خود دور میکنیم. با نیتی صادقانه و خیرخواهانه برای رساندن پیام، میخواهیم فقط درباره چیزهایی که در زندگی ما به خوبی پیش میرود، با اشتیاق صحبت کنیم. اما اکثر تازهواردها حتی اگر فقط برای چند روز پاک مانده باشند، درباره صحت این مسئله دچار تردید میشوند. به احتمال زیاد، تجربه "زندگی آن طور که هست" برای تازهوارد متوسط، کمی پرتنشتر از چیزی است که فرد باتجربه متوسط هر روز با آن سر و کار دارد. اگر موفق شویم تازهواردی را متقاعد کنیم که همه چیز در بهبودی امیدبخش میشود، بهتر است این تازهوارد را از آمادگی خود برای پشتیبانی از او در مشکلات زندگی مطمئن سازیم. شاید صرفاً باید با او قطع نظر از شرایط زندگی در هر یک روزهای مورد نظر، درباره نحوه استفاده از منابع معتادان گمنام جهت پذیرفتن "زندگی آن طور که هست"، به طور واقعبینانه صحبت کنیم. بهبودی نیز مانند زندگی دارای بخشهای مساوی درد و خوشی است. مشارکت کردن هر دوی این شرایط با تازهوارد مهم است، چراکه او متوجه میشود که ما صرف نظر از آنچه اتفاق میافتد، پاک میمانیم. v فقط برای امروز: با تازهواردهایی که با آنها صحبت میکنم، صداقت خواهم داشت و به اطلاع آنها میرسانم که صرف نظر از آنچه زندگی به همراه میآورد، به هیچ وجه مجبور به مصرف مجدد مواد نیستیم. |
«...ابراز عشق میکنیم، زیرا این عشق به رایگان به ما بخشیده شده است. وقتی نحوه ابراز عشق را یاد میگیریم، مرزهای جدیدی به روی ما باز میشود. عشق میتواند جریان انرژی زندگی از فردی به فرد دیگر باشد.» کتاب پایه v ابراز و دریافت عشق، اساس زندگی است. این امر وجه مشترکی همگانی است که ما را با اطرافیان خود مرتبط میسازد. اعتیاد ما را از این ارتباط محروم کرد و ما را در خود محبوس نگاه داشت. عشقی که در برنامه NA پیدا میکنیم، دنیا را دوباره به روی ما میگشاید. قفس اعتیاد را که زمانی در آن محبوس بودیم، باز میکند. از طریق دریافت عشق از اعضای NA شاید برای اولین بار متوجه شویم عشق چیست و چه کار میتواند انجام دهد. از اعضای انجمن میشنویم که درباره مشارکت کردن عشق صحبت میکنند و استحکامی را که این امر به زندگی آنها میبخشد، احساس میکنیم. کم کم میپنداریم اگر ابراز و دریافت عشق معنای زیادی برای دیگران دارد، میتواند به زندگی ما نیز معنا دهد. احساس میکنیم در آستانه کشف بزرگی هستیم، اما با این وجود، احساس میکنیم اگر عشق خود را در میان نگذاریم، معنای عشق را کاملاً درک نمیکنیم. این کار را امتحان میکنیم و ارتباط گمشده میان خود و دنیا را کشف میکنیم. امروز، متوجه میشویم آنچه آنها میگفتند، درست بود: «ما فقط با مشارکت کردن آنچه كه داریم میتوانیم آن را حفظ كنیم.»
v فقط برای امروز: زندگی مرز جدیدی برای من است و وسیلهای که برای جستجوی آن استفاده میکنم، عشق است. عشقی را که دریافت کرده به رایگان ابراز میکنم. |
«نیروی برتر ما همواره در دسترس ماست. وقتی آگاهی از اراده خداوند برای خود را درخواست میکنیم، راهنمایی دریافت میکنیم.» کتاب پایه v گرفتن تصمیم درست همواره آسان نیست. این مسئله به ویژه درباره معتادانی که برای اولین بار زندگی بر اساس اصول روحانی را یاد میگیرند، صادق است. در دوران اعتیاد، دچار رفتارهای اجباری ضداجتماعی و خود نابودکننده شدیم. وقتی مشکلی به وجود میآمد، از این رفتارهای اجباری منفی استفاده میکردیم. بیماری ما، ما را برای گرفتن تصمیمات درست آماده نمیکرد. امروز، برای کسب راهنمایی مورد نیاز خود از نیروی برتر کمک میخواهیم. متوقف میشویم؛ دعا میکنیم و برای کسب راهنمایی با آرامش به ندای درونی خود گوش میدهیم. به باور رسیدهایم که میتوانیم به نیرویی برتر از خود اطمینان کنیم. این نیرو هر وقت که بدان نیاز داریم در دسترس ماست. تنها باید برای آگاهی از اراده خداوند برای ما و قدرت اجرای آن دعا کنیم. هر بار که این کار را انجام میدهیم، هر بار که در حین سردرگمی، راهنمایی کسب میکنیم، ایمان ما رشد میکند. هر چه بیشتر به نیروی برتر خود اطمینان میکنیم، درخواست راهنمایی آسانتر خواهد شد. نیرویی را پیدا کردهایم که در دوران اعتیاد بدان نیاز داشتیم، نیرویی که همواره در دسترس ماست. برای کسب راهنمایی مورد نیاز خود جهت زندگی کامل و رشد روحانی، تنها باید ارتباط خود را با خداوندی که درک میکنیم، حفظ کنیم. v فقط برای امروز: نیروی برتر من منبع راهنمایی روحانی در درون من است که میتوانم همواره از او کمک بخواهم. اگر امروز به راهنمایی نیاز داشتم، آگاهی از اراده نیروی برتر را درخواست میکنم. |
«فروتنی نتیجه صداقت داشتن با خود است.» کتاب پایه v فروتنی برای اکثر ما ایده آن چنان غریبی بود که تا جایی که میتوانستیم آن را نادیده گرفتیم. وقتی برای اولین بار لغت "فروتنی" را در رأس قدم هفتم مشاهده کردیم، شاید تصور کردیم که این لغت بدین معناست که میزان قابل توجهی تحقیر در انتظار ماست. احتمالاً تصمیم گرفتیم این لغت را در فرهنگ لغت نگاه کنیم، اما با مشاهده تعریف آن، حتی سردرگمی ما بیشتر هم شد. نمیفهمیدیم که "دونپایگی و زیردستی" چگونه در بهبودی به کار گرفته میشود. فروتن بودن بدین معنا نیست که از پستترین شکل زندگی برخوردار هستیم. برعکس، فروتن شدن بدین معناست که ما دیدگاه واقعبینانهای نسبت به خود و جایگاه خود در دنیا پیدا میکنیم. به مرحلهای از آگاهی میرسیم که بر اساس پذیرش همه جنبههای خود بنا شده است. نه ویژگیهای خوب خود را انکار میکنیم و نه بر نواقص خود بیش از حد تأکید میکنیم. صادقانه میپذیریم چه کسی هستیم. هیچ یک از ما تا به حال به درجه فروتنی کامل نائل نشدهایم. اما مطمئناً میتوانیم سعی کنیم خطاهای خود را اقرار کنیم، نقاط مثبت خود را بپذیریم و به نیروی برتر خود به عنوان منبع قدرت اعتماد کنیم. فروتنی بدین معنا نیست که مسیر زندگی را چهار دست و پا بر روی دستها و زانوهای خود طی کنیم؛ بلکه صرفاً بدین معناست که ما باید اقرار کنیم به تنهایی نمیتوانیم بهبود پیدا کنیم. به یکدیگر نیاز داریم و بالاتر از همه به نیروی خداوندی مهربان نیاز داریم. v فقط برای امروز: برای فروتن بودن، همه جنبههای خود را صادقانه میپذیرم و جایگاه واقعی خود را در دنیا درک میکنم. برای دستیابی به قدرتی که جهت قرار گرفتن در این جایگاه نیاز دارم، به خداوندی که درک میکنم، اطمینان میکنم. |
«صمیمانه باور کردم که نیرویی برتر میتواند سلامت عقل را به من بازگرداند و من از تلاش برای درک اراده خداوند دست میکشم. مسائل را صرفاً همان طور که هستند، میپذیرم و سپاسگزار هستم.» کتاب پایه v هر چه بیشتر پاک میمانیم، با اطمینان کمتری "میدانیم" اراده نیروی برتر برای ما چیست و این موضوع اهمیت کمتری پیدا میکند. آگاهی از اراده نیروی برتر بیشتر به چیزی "حسی" تبدیل میشود، نه یک چیز "دانستنی". هنوز قدم یازدهم را با ایمان کامل تمرین میکنیم. اما به جای اینکه به دنبال "نشانههایی" از نیروی برتر بگردیم، بیشتر به شم خود اطمینان میکنیم و به احساساتی درباره اینکه چه چیز باعث راحتی ما میشود، اعتماد میکنیم. پس از چند سال پاکی، چیزی که ظاهراً از آن مطلع هستیم این است که چه وقت بر خلاف اراده خداوند برای خود عمل میکنیم. وقتی بر خلاف اراده خداوند حرکت میکنیم، دچار آن احساس دلنگرانی ناراحتکننده قدیمی میشویم. این دلنگرانی به ما هشدار میدهد اگر همین مسیر را در پیش گیریم، بیخوابیهای بسیاری در انتظار ماست. باید به این احساسات توجه کنیم، چراکه آنها اغلب نشان میدهند که بر خلاف اراده خداوند برای خود عمل میکنیم. قدم یازدهم هدف واقعی از دعا و مراقبه را به روشنی بیان میکند: ارتقا ارتباط آگاهانه ما با خداوندی که درک میکنیم، آگاهی روشنتری از اراده خداوند برای ما و قدرت اجرای آن را به دنبال دارد. از طریق احساس خود درباره اراده خداوند به طور روشنتری از آن مطلع میشویم، نه از طریق "نشانهها" یا کلمات—و این احساس خوب است. v فقط برای امروز: برای آگاهی از اراده نیروی برتر برای خود و قدرت اجرای آن دعا میکنم. به احساسات خود توجه میکنم و اگر این احساسات خوب بودند، عمل میکنم. |
«آیا معتقدم اگر نزد فردی بروم و بگویم، "ممکن است لطفاً ترتیب یک سکته قلبی یا تصادف مرگبار را برای من بدهید؟" کار احمقانهای کردهام؟» کتاب پایه v شنیدهایم که میگویند اگر عاشق نباشیم، نمیتوانیم احساس عاشق بودن را به خاطر آوریم. همین را میتوان درباره عدم سلامت عقل گفت: وقتی از آن رها باشیم، شاید فراموش کنیم فکر نامعقول ما واقعاً چقدر میتواند عجیب باشد. اما برای سپاسگزاری از میزان سلامت عقلی که در معتادان گمنام باز یافتهایم، صرفاً باید به خاطر بسپاریم که واقعاً چقدر بیعقل بودهایم. امروز، شاید گفتن چیزی احمقانه مانند: «ممکن است لطفاً ترتیب یک سکته قلبی یا تصادف مرگبار را برای من بدهید؟» دشوار باشد. اگر کسی ذهن سالمی داشته باشد، هرگز تقاضای چنین چیزهایی را نمیکند و نکته همین جاست. در دوران اعتیاد فعال، ذهن ما سالم نبود. هر روزی که اعتیاد خود را سپری میکردیم، انتظار تأثیرات بیماری مرگبار، تحقیر، سوء استفاده، فقر و فلاکت، حبس، مرگ در اثر خشونت و حتی مرگ در اثر حماقت محض را میکشیدیم. در این شرایط، تقاضای سکته قلبی یا تصادف مرگبار خیلی هم دور از انتظار به نظر نمیرسد، بلکه نشان میدهد چقدر بیعقل بودهایم. برنامه، انجمن، نیروی برتر همگی در کنار هم معجزه کردهاند. قدم دوم امیدی بیهوده نیست، بلکه واقعیت است. با دانستن میزان عدم سلامت عقلی که دچار آن بودهایم، میتوانیم هر چه بیشتر از نیروی معجزهآسایی که تا به حال سلامت عقل را به ما باز گردانده است، سپاسگزاری کنیم. به این خاطر، واقعاً سپاسگزاریم. v فقط برای امروز: زمانی را برای به یاد آوردن میزان عدم سلامت عقل خود در دوران اعتیاد اختصاص میدهم. سپس، از نیروی برتر خود به خاطر سلامت عقلی که به زندگی من باز گردانده شده، شکرگزاری میکنم. |
«اعمال ما مهم هستند. نتایج را به نیروی برتر خود میسپاریم.» کتاب پایه v ضربالمثلی قدیمی وجود دارد که گاهی اوقات در جلسات خود میشنویم: «اگر میخواهید خداوند خندهاش بگیرد، برنامهریزی کنید.» وقتی این را میشنویم، معمولاً ما هم میخندیم، اما خنده ما توأم با نگرانی است. اگر همه برنامههای به دقت طرحریزیشده ما با شکست مواجه شود، متعجب میشویم. اگر برای رویدادی بزرگ نظیر جشن عروسی، بازگشت به مدرسه یا شاید تغییر شغل برنامهریزی میکنیم، متحیریم از اینکه آیا برنامههای ما مانند برنامههای نیروی برتر است یا خیر. میتوانیم بر سر این مسئله خود را دچار چنان نگرانی جنونآمیزی کنیم که اصلاً از انجام هر گونه برنامهریزی خودداری کنیم. اما حقیقت ساده این است که واقعاً نمیدانیم برنامههای نیروی برتر برای زندگی ما از قبل طراحی شده یا خیر. اکثر ما درباره سرنوشت و تقدیر عقایدی داریم، اما چه به این فرضیات اعتقاد داشته باشیم یا خیر، هنوز در قبال زندگی خود بر اساس عقاید و دیدگاههای شخصی و برنامهریزی برای آینده مسئولیت داریم. اگر از پذیرفتن مسئولیت زندگی خود امتناع کنیم، باز هم برنامهریزی میکنیم، اما برای یک زندگی کسلکننده و ضعیف. در بهبودی برنامهها را طرحریزی میکنیم، نه نتایج را. تا وقتی ازدواج، تحصیلات یا شغل جدید را امتحان نکنیم، هرگز نمیدانیم به موفقیت میانجامد یا خیر. صرفاً بهترین قضاوت خود را انجام میدهیم، آن را با کمک راهنما بررسی میکنیم، دعا میکنیم، از همه اطلاعاتی که در دسترس است استفاده میکنیم و تا حد توان معقولانهترین برنامهها را طرحریزی میکنیم. برای مابقی کار، به مراقبت صمیمانه خداوندی که درک میکنیم، اعتماد میکنیم و میدانیم مسئولانه عمل کردهایم. v فقط برای امروز: برنامهریزی میکنم، اما نتایج را طرحریزی نمیکنم. به مراقبت صمیمانه نیروی برتر خود اعتماد میکنم. |
«مهم نیست چقدر دویدیم، در هر حال همواره ترس را به همراه داشتیم.» کتاب پایه v قبل از اینکه به معتادان گمنام بیاییم، ترس برای بسیاری از ما عاملی همیشگی بود. به این خاطر مصرف میکردیم که از احساس درد عاطفی یا جسمانی واهمه داشتیم. ترس از افراد و موقعیتها، بهانه راحتی را برای مصرف مواد به ما میداد. تعدادی از ما آن چنان از همه چیز واهمه داشتیم که حتی نمیتوانستیم بدون مصرف منزل را ترک کنیم. وقتی پاک میمانیم، ترس خود را با اعتقاد به انجمن، قدمها و نیرویی برتر جایگزین میکنیم. وقتی این اعتقاد رشد میکند، به تدریج ایمان ما به معجزه بهبودی، همه جنبههای زندگی ما را تحت تأثیر قرار میدهد. رفته رفته متوجه تغییر خود میشویم. میفهمیم که موجودات روحانی هستیم و سعی میکنیم بر اساس اصول روحانی زندگی کنیم. به کارگیری اصول روحانی به ما در از میان برداشتن ترس از زندگی خود کمک میکند. با امتناع از رفتار آسیبزننده یا غیر قانونی با مردم، متوجه میشویم لازم نیست بترسیم از اینکه در عوض چه رفتاری با ما میشود. وقتی عشق، همدردی، درک و صبر را در روابط خود با دیگران به کار میگیریم، در عوض با احترام و توجه با ما رفتار میشود. متوجه میشویم این تغییرات مثبت نتیجه این است که به نیروی برتر خود اجازه دادهایم بر ما تأثیر بگذارد. به این باور میرسیم—نه تصور، بلکه باور—که نیروی برتر فقط بهترین را برای ما میخواهد. صرف نظر از شرایط متوجه میشویم میتوانیم به جای ترس با ایمان قدم برداریم. v فقط برای امروز: دیگر لازم نیست با ترس بدوم، بلکه میتوانم با ایمان به اینکه نیروی برتر بهترین را برای من میخواهد، قدم بردارم. |
«با آرامش تسلیم می شویم و مراقبت از خود را به خداوندی که درک میکنیم میسپاریم.» کتاب پایه v تسلیم و پذیرش مانند دلباختگی و عشق هستند. دلباختگی وقتی آغاز می شود که با فردی خاص روبرو میشویم. دلباختگی مستلزم چیزی به جز قبول مورد دلباختگی ما نیست. اما تبدیل دلباختگی به عشق مستلزم تلاش بسیار است. این ارتباط اولیه باید به آرامی و با صبر به پیوندی پایدار و جاودان ارتقا یابد. این موضوع مانند تسلیم و پذیرش است. به آرامی به باور میرسیم که نیرویی برتر از ما میتواند توجه لازم را به ما مبذول دارد. وقتی این نیرو را در زندگی خود میپذیریم، تسلیم به پذیرش تبدیل میگردد. خود را بررسی میکنیم و اجازه میدهیم خداوند همان طور که هستیم ما را مشاهده کند. وقتی به خداوندی که درک میکنیم اجازه میدهیم به اعماق وجود ما دسترسی پیدا کند، میزان بیشتری از مراقبت خداوند را میپذیریم. از این نیرو میخواهیم ما را از کمبودهایمان رها بخشد و در جبران خطاهایی که انجام دادهایم، به ما کمک کند. سپس، شیوه جدیدی از زندگی را در پیش میگیریم، ارتباط آگاهانه خود را بهبود میبخشیم و مراقبت، راهنمایی و قدرت مداوم نیروی برتر خود را میپذیریم. تسلیم نیز مانند دلباختگی میتواند آغاز رابطهای طولانی مدت باشد. اما برای تبدیل تسلیم به پذیرش، اجازه میدهیم خداوندی که درک میکنیم هر روز از ما مراقبت نماید. v فقط برای امروز: بهبودی من فراتر از دلباختگی است. تسلیم شدهام. امروز، ارتباط آگاهانه خود را با نیروی برتر تقویت میکنم و مراقبت مداوم این نیرو از خود را میپذیریم. |
«وقتی ماجرای خود را صادقانه تعریف میکنیم، ممکن است فردی دیگر با ما همدردی کند.» کتاب پایه v بسیاری از ما به صحبتهای واقعاً مسحورکننده بعضی سخن رانها در همایشهای معتادان گمنام گوش دادهایم. به یاد داریم که مخاطبین این همایشها گاهی از روی همدردی اشک میریزند و گاهی خنده شادمانی سر میدهند. ممکن است فکر کنیم "روزی ما نیز به عنوان سخنران اصلی در همایش حضور خواهیم یافت.» بسیار خوب، برای بسیاری از ما این روز هنوز فرا نرسیده است. هر از گاهی ممکن است از ما دعوت شود در جلسهای واقع در نزدیکی محل زندگی خود سخنرانی کنیم. ممکن است در کارگاه همایش کوچکی سخنرانی کنیم. اما پس از این همه وقت، هنوز سخنران "خیلی خوبی" در همایشها نیستیم و عیبی هم ندارد. دریافتهایم که ما نیز حتی در جلسهای محلی که پانزده یا بیست معتاد حضور دارند، پیام ویژهای را برای مشارکت کردن داریم. هر یک از ما ماجرای خود را برای تعریف کردن در اختیار داریم؛ همین و بس. نمیتوانیم ماجرای هیچ فرد دیگری را تعریف کنیم. هر بار که برای سخنرانی بر میخیزیم، بسیاری از ما متوجه میشویم همه سخنان زیرکانه و ماجراهای جالب ظاهراً از ذهن ما پر میکشد. اما قطعاً چیزی برای ارائه داریم. پیام امید را به همرا داریم—قطعاً میتوانیم از اعتیاد بهبود پیدا کنیم. همین کافیست. v فقط برای امروز: به خاطر میسپارم ماجرای صادقانه من چیزی است که به بهترین نحو مشارکت میکنم. امروز، همین کافیست. |
«قرار نیست کامل باشیم. اگر کامل بودیم، انسان نبودیم.» کتاب پایه v همه ما درباره زندگی در دوران بهبودی انتظاراتی داشتیم. برخی از ما تصور میکردیم که بهبودی ناگهان ما را برای انجام کاری که میخواهیم در دنیا انجام دهیم، قادر یا قابل استخدام میسازد. یا شاید تصور میکردیم ارتباطات متقابل ما با دیگران به سهولت کامل انجام گیرد. به یاد میآوریم که زمانی از بهبودی انتظار داشتیم تا ما را کامل سازد و دیگر همچنان اشتباهات بسیاری را مرتکب نشویم. اما این انتظار به واقعیت نپیوست. این امر به دلیل بروز عوارض اعتیاد ما نیست؛ بلکه به دلیل انسان بودن است. در معتادان گمنام برای دستیابی به بهبودی تلاش میکنیم، نه کمال. تنها وعدهای که به ما داده شده، رهایی از اعتیاد فعال است. کمال وضعیتی دستیافتنی برای انسانها نیست؛ هدفی واقعبینانه نیست. آنچه اغلب در کمال جستجو میکنیم، رهایی از ناراحتی ناشی از اشتباه است. در برابر رهایی از این ناراحتی، کنجکاوی، انعطافپذیری و فضای رشد و ترقی را مبادله میکنیم. میتوانیم این مبادله را در نظر بگیریم: آیا مایلیم مابقی زندگی خود را در دنیای کوچک و محدود خود در امنیت اما شاید در خفقان زندگی کنیم؟ یا اینکه مایلیم برای ورود به دنیای ناشناختهها خود را در مخاطره بیندازیم، ریسک انجام دهیم و به هر چیزی که زندگی باید ارائه دهد، دست یابیم؟ v فقط برای امروز: خواهان همه چیزهایی هستم که دنیا باید به من ارائه میدهد و بهبودی میتواند فراهم سازد. امروز، ریسکی را انجام میدهم، چیز جدیدی را امتحان میکنم و رشد میکنم. |
«در دوران مصرف، زندگی ما تلاشی برای زنده ماندن بود. اکنون بیشتر زندگی میکنیم تا اینکه برای زنده ماندن تلاش کنیم.» کتاب پایه v «ای کاش مرده بودم!» کلام تکراری و آشنای یک معتاد در دوران مصرف و آن هم با دلیل کافیست. تنها چیزی که انتظار داشتیم میزان بیشتری از همان زندگی مصیبتبار بود. اصرار ما به ادامه زندگی در بهترین شرایط ضعیف بود. انحطاط عاطفی، مرگ روحانی و آگاهی آزار دهنده از اینکه هیچ چیز هرگز تغییر نمیکند، همیشه وجود داشت. امیدی نداشتیم و زندگی رو به زوال ما معنا و مفهومی نداشت. احیای عواطف، روح و سلامت جسمانی ما به طول میانجامد. هر چه بیشتر در زندگی، نه صرفاً زنده ماندن تجربه کسب میکنیم، بیشتر درک میکنیم زندگی چقدر گرانبها و لذتبخش میتواند باشد. مسافرت، بازی با کودکی خردسال، روابط عاشقانه، گسترش افقهای فکری، برقراری روابط از جمله فعالیتهای بیپایانی هستند که بیان میکنند: «من زنده هستم.» به دلایل بسیاری برای شادمانی و احساس سپاسگزاری از اینکه از شانس دیگری برخوردار هستیم، پی میبریم. اگر در دوران اعتیاد فعال میمردیم، با تلخی و مرارت از بسیاری از لذتهای زندگی محروم میشدیم. هر روز به خاطر یک روز پاک دیگر و یک روز زندگی دیگر از نیرویی برتر خود سپاسگزاری میکنیم. v فقط برای امروز: از اینکه زنده هستم، سپاسگزارم. امروز کاری را برای سپاسگزاری انجام میدهم. |
«اراده و زندگی من را در اختیار بگیر. مرا در بهبودی راهنمای کن. و شیوه زندگی را به من نشان بده.» کتاب پایه v چگونه فرآیند سپردن هدایت زندگی خود به نیرویی برتر را شروع کنیم؟ وقتی درباره موقعیتهایی که موجب دردسر ما میشوند از نیروی برتر خود راهنمایی میخواهیم، اغلب متوجه میشویم که نیروی برتر از طریق دیگران مؤثر واقع میشود. وقتی میپذیریم همه راه حلها را در اختیار نداریم، از راههای جدید و متفاوت استقبال میکنیم. تمایل برای رهایی از قید عقاید و نظرات پیشفرض شده، راه را برای هدایت روحانی جهت روشن کردن مسیر ما میگشاید. گاهی اوقات، قبل از اینکه برای سپردن موقعیتهای دشوار به نیروی برتر خود آماده شویم، باید تا ورطه گمراهی کشیده شویم. توطئهچینی، کشمکش، دسیسهچینی، نگرانی تشویشانگیز—هیچ یک از اینها کفایت نمیکند. میتوانیم مطمئن باشیم اگر مشکلات خود را به نیروی برتر بسپاریم، از طریق گوش دادن به تجربیات دیگران یا در سکوت و آرامش مراقبه، به راه حلها دست پیدا میکنیم. دلیلی ندارد در آشفتگی و نگرانی زندگی کنیم. یورش بردن به مشکلات زندگی مانند خانهای که دچار حریق است، ما را خسته میکند و به جایی نمیرساند. در نهایت، هیچ یک از اقدامات ما برای کنترل اوضاع، وضعیت را تغییر نمیدهد. وقتی از قید و بند رها میشویم و به خود اجازه میدهیم به نیرویی برتر دسترسی پیدا کنیم، بهترین راه را برای پیشرفت پیدا میکنیم. مطمئناً راه حلهایی که از یک اساس روحانی واقعی نشأت میگیرند، از راه حلهایی که خود ما به تنهایی اتخاذ میکنیم، بسیار ارجحتر خواهند بود. v فقط برای امروز: از قید و بند رها میشوم و هدایت زندگی خود را به نیروی برتر میسپارم. |
«به تدریج و با احتیاط خود را از انزوا و تنهایی اعتیاد بیرون میکشیم و وارد جریان زندگی میشویم.» کتاب پایه v بسیاری از ما بیشتر دوران مصرف خود را در تنهایی گذراندیم و به هر قیمتی از افراد دیگر، به خصوص افرادی که مصرف نمیکردند، دوری کردیم. پس از سالها انزوا، تلاش برای یافتن جایگاهی برای خود در انجمنی پرچنب و جوش و گاهی پرهیاهو همواره آسان نیست. شاید گاهی احساس انزوا کنیم و به جای تمرکز بر شباهتهای خود به تفاوتهای خود توجه کنیم. احساسات دردناکی که اغلب در اوایل بهبودی برانگیخته میشود—احساس ترس، عصبانیت و عدم اعتماد—نیز میتواند ما را منزوی نگاه دارد. ممکن است احساس غریبی کنیم، اما باید به یاد داشته باشیم که انزوا مربوط به ماست نه NA. در معتادان گمنام، فرصت بسیار ویژهای برای دوستی به ما عرضه شده است. با افرادی دور هم جمع شدهایم که ما را به گونهای درک میکنند که هیچ فرد دیگری قادر به انجام این کار نیست. تشویق شدهایم احساسات، مشکلات، پیروزیها و شکستهای خود را با این افراد در میان بگذاریم. همدردی و شناختی که در NA به دست میآوریم، به تدریج جای خالی ناشی از انزوا را در دلهای ما پر میکند. همان طور که شنیدهایم اگر به برنامه اجازه دهیم، مؤثر واقع میشود. v فقط برای امروز: دوستی سایر اعضای انجمن، هدیهای جاودان و مادامالعمر است. با دوستی عرضه شده در NA ارتباط برقرار میکنم و آن را میپذیرم. |
«صرف نظر از اینکه چه احساسی داریم، هرگز مجبور به مصرف مجدد نیستیم. همه احساسات سرانجام برطرف خواهند شد.» کتاب پایه v بیش ازهروقت دیگر آزار می شویم . پس از یک شب بیخوابی از رختخواب برمیخیزید، با خداوند صحبت میکنید و هنوز هم احساس بهتری ندارید. صدای آرامی به شما میگوید: «این حالت بر طرف خواهد شد». در حالی که گام برمیدارید و زیر لب حرف میزنید و روز خود را ادامه میدهید، با تعجب میپرسید: «چه وقت؟». نالان و هقهقکنان سوار اتومبیل خود میشوید و برای اینکه به افکار خود توجه نکنید، صدای رادیو را در تمام مسیر بلند میکنید. اما مستقیم به محل کار خود میروید و حتی درباره مصرف مواد هم فکر نمیکنید. احساس میکنید از درون آتش گرفتهاید. درست وقتی این درد غیر قابل تحمل میشود، کرخت و ساکت میشوید. به جلسهای میروید و آرزو میکنید ای کاش شما هم مانند سایر اعضاء خوشحال بودید. اما دچار لغزش نمیشوید. قدری بیشتر ناله میکنید و با راهنما تماس میگیرید. به خانه یک دوست میروید و حتی متوجه این صحنه زیبا نمیشوید، زیرا چشمانداز درونی شما بسیار تاریک است. ممکن است پس از دیدار با دوست خود، احساس بهتری نداشته باشید، اما لااقل به جای این کار با فروشنده مواد دیدار نکردهاید. به یک قدم پنجم گوش میدهید. در جلسهای صحبت میکنید. به تقویم نگاه میکنید و متوجه میشوید که یک روز پاک دیگر را پشت سر گذاشتهاید. سپس روزی بیدار میشوید، به بیرون نگاه میکنید و متوجه میشوید که روز زیبایی است. خورشید میدرخشد. آسمان آبی است. نفس عمیقی میکشید، دوباره لبخند میزنید و میدانید حالات مختلف واقعاً گذرا هستند. v فقط برای امروز: صرف نظر از اینکه امروز چه احساسی دارم، به بهبودی خود ادامه میدهم. |
«قدم دهم به ما در اصلاح مشکلات زندگی خود کمک میکند و از وقوع مجدد آنها جلوگیری مینماید.» کتاب پایه v هویت ما، طرز فکر و احساس ما از طریق تجربیات ما شکل گرفته است. برخی از تجربیات، از ما افراد بهتری ساخته است؛ برخی دیگر باعث شرم و خجالت ما شده است؛ همه اینها هویت امروز ما را تحت تأثیر قرار داده است. میتوانیم از دانشی که در بررسی اشتباهات خود کسب کردهایم، بهره ببریم و از این خرد برای هدایت تصمیماتی که امروز خواهیم گرفت، استفاده کنیم. خویشتنپذیری به معنای پذیرفتن همه جنبههای خود یعنی نقاط قوت، نواقص، موفقیتها و شکستهاست. احساس شرم وگناهی که بدان رسیدگی نمیشود، میتواند ما را از پای در آورد و از پیشرفت ما در زندگی جلوگیری کند. برخی از پرمعناترین جبران خسارتهایی که در برابر اشتباهات گذشته خود میتوانیم انجام میدهیم، صرفاً از طریق تغییر عملکرد و رفتار امروز ما صورت میگیرد. برای بهبودی تلاش میکنیم و موفقیت خود را از طریق مقایسه خود در گذشته و امروز ارزیابی میکنیم. از آنجا که انسان هستیم، همچنان مرتکب اشتباه میشویم؛ اما نباید همین اشتباهات را دوباره تکرار کنیم. با بررسی گذشته خود و پی بردن به تغییر و پیشرفت خود، به آینده امید پیدا میکنیم. بهترین چیزها هنوز فرا نرسیده است. v فقط برای امروز: حداکثر تلاش خود را با آنچه در اختیار دارم، انجام میدهم. هر روز چیز جدیدی یاد میگیرم که فردا به من کمک خواهد کرد. |
«...فرد معتاد از ابتدا به همان میزان احساس همدردی دست مییابد که هر فردی بدان نیاز دارد تا خود را متقاعد کند که میتواند با الگو گرفتن از افرادی که سالهای بسیاری در بهبودی به سر بردهاند، پاک بماند.» کتاب پایه v بسیاری از ما در اولین جلسه خود حضور یافتیم و چون کاملاً مطمئن نبودیمNA متعلق به ماست، چیزهای زیادی را برای عیبجویی یافتیم. یا احساس میکردیم هیچ کس مانند ما رنج نبرده است یا اینکه خود ما به اندازه کافی رنج نبردهایم. اما وقتی گوش دادیم، شروع به شنیدن چیز جدیدی کردیم، زبان بیکلامی که ریشه در شناخت، باور و ایمان داشت: زبان همدردی. چون به احساس تعلق شدیداً نیاز داشتیم، به گوش دادن ادامه دادیم. وقتی زبان همدردی را درک میکنیم و به این زبان صحبت میکنیم، همه احساس همدردی مورد نیاز خود را به دست میآوریم. برای درک این زبان ویژه، با قلب خود گوش میدهیم. زبان همدردی از کلمات استفاده نمیکند؛ بیشتر از اینکه بیان کند، احساس میکند. موعظه یا سخنرانی نمیکند، بلکه گوش میدهد. میتواند با روح معتادی دیگر بدون بیان هیچ کلمهای ارتباط برقرار کند و آن را لمس کند. فصاحت و روانی در زبان همدردی از طریق تمرین به دست میآید. هر چه در ارتباط خود با سایر معتادان و نیروی برتر خود بیشتر از این زبان استفاده کنیم، آن را بیشتر درک میکنیم. این زبان موجب شرکت مجدد ما در جلسات میشود. v فقط برای امروز: با قلب خود گوش میدهم. هر روزی که سپری میشود، در زبان همدردی روانتر میشوم. |
«با احساس رضایت از خود آشنا نبودیم؛ همیشه به سوی پوچی و بیارزشی کشیده میشدیم.» کتاب پایه v احتمالاً در دوران اعتیاد فعال، صدها بار آرزو کردیم که ای کاش به فرد دیگری تبدیل میشدیم. شاید آرزو میکردیم میتوانستیم جای خود را با افرادی عوض کنیم که صاحب ماشینی زیبا یا خانهای بزرگتر، شغلی بهتر، همسری جذابتر یا هر چیزی جز آنچه خود در اختیار داشتیم، بودند. نومیدی ما آن چنان شدید بود که به سختی میتوانستیم کسی را تصور کنیم که وضعیتش از ما بدتر باشد. در دوران بهبودی، ممکن است دچار نوع دیگری از حسادت شویم. ممکن است به مقایسه درون خود با بیرون دیگران ادامه دهیم و احساس کنیم که انگار هنوز از هیچ چیز به قدر کافی در اختیار نداریم. شاید فکر کنیم همه افراد از جدیدترین عضو گرفته تا اعضا باتجربه و پاکی زیاد، در جلسات بهتر از ما به نظر میرسند. ممکن است تصور کنیم همه افراد دیگر برنامه بهتری را انجام میدهند، چون ماشین بهتر، خانه بزرگتر، پول بیشتر و غیره دارند. فرآیند بهبودی که از طریق قدمهای دوازدهگانه تجربه میکنیم، ما را از روحیه حسادت و احترام به نفس پایین به جایگاهی حاکی از احساس رضایت روحانی و سپاسگزاری عمیق از آنچه قطعاً در اختیار داریم، ارتقا میدهد. درمییابیم هرگز مایل به عوض کردن جای خود با دیگران نیستیم، چراکه آنچه ما در درون خود یافتهایم، بسیار ارزشمند است. v فقط برای امروز: در زندگی من چیزهای زیادی هست که باید قدر آنها را بدانم. از احساس رضایت روحانی که در دوران بهبودی پیدا کردهام، حفظ و حراست میکنم. |
«اگر [نواقص شخصیتی] به سلامت و خوشبختی ما کمک میکرد، به این وضعیت نومیدی دچار نمیشدیم.» کتاب پایه v شروع قدمهای ششم و هفتم همواره آسان نیست. شاید احساس کنیم آنقدر مشکل داریم که انگار کاملاً ناقص هستیم. شاید احساس کنیم که انگار زیر تخته سنگی پنهان شدهایم. تحت هیچ شرایط مایل نیستیم معتادان انجمن از نواقص ما مطلع شوند. احتمالاً دورانی را تجربه خواهیم کرد که در آن همه حرفها و اعمال خود را بررسی میکنیم تا نواقص شخصیتی خود را شناسایی کنیم و از پنهان کردن آنها اطمینان حاصل کنیم. شاید به روز خاصی در گذشته بنگریم و از اینکه آنچه بدان مطمئن هستیم، شرمآورترین چیزی است که تا به حال گفتهایم، یکه بخوریم. عزم خود را جزم میکنیم تا به هر قیمتی از این خصوصیتهای وحشتناک رهایی پیدا کنیم. اما هیچ جایی در قدمهای ششم یا هفتم بیان نمیشود که ما قادر به کنترل نواقص شخصیتی خود هستیم. در حقیقت، هر چه بیشتر به آنها توجه میکنیم، این نواقص در زندگی ما ثابتتر و پایدارتر میشوند. تشخیص اینکه همان طور که نمیتوانیم اعتیاد خود را کنترل کنیم، قادر به کنترل نواقص خود نیز نیستیم، مستلزم فروتنی است. نمیتوانیم نواقص خود را برطرف کنیم؛ تنها میتوانیم از خداوندی مهربان درخواست کنیم آنها را برطرف نماید. رهایی از چیزی دردناک میتواند به اندازه رهایی از چیزی خوشایند دشوار باشد. اما بگذارید با آن روبرو شویم—پافشاری مانع بسیار بزرگی است. وقتی واقعاً درباره چیزی که بدان پافشاری میکنیم، فکر میکنیم، تلاش ما صرفاً ارزشمند نیست. زمان آن فرا رسیده که از نواقص شخصیتی خود رها شویم و از خداوند بخواهیم آنها را برطرف نماید. v فقط برای امروز: آماده برطرف شدن نواقص خود هستم. از قید و بند رها میشوم و به نیرویی برتر و مهربان اجازه میدهم از من مراقبت نماید. |
«بر اساس اصول بهبودی، سعی میکنیم درباره یکدیگر قضاوت نکنیم، از یکدیگر کلیشه نسازیم و به یکدیگر درس اخلاق ندهیم.». کتاب پایه v بگذارید با این مسئله روبرو شویم: در معتادان گمنام در گلخانهای زندگی میکنیم که دارای انواع و اقسام گل است. اعضای انجمن ما نسبت به همه افرادی که تا به حال شناختهایم، چیزهای بیشتری درباره زندگی شخصی ما میدانند. آنها میدانند ما اوقات خود را با چه کسانی سپری میکنیم، کجا کار میکنیم و چه قدمی را طی میکنیم، چند فرزند داریم و غیره. اعضای انجمن ما احتمالاً چیزهایی را که از آن مطلع نیستند، تصور میکنند. وقتی دیگران درباره ما شایعهپراکنی میکنند، شاید ناراحت باشیم. اما اگر از انجمن کنار بکشیم و برای دوری از شایعهپراکنی، منزوی شویم، خود را از عشق، دوستی و تجربه بینظیر بهبودی که اعضای انجمن باید ارائه دهند، محروم میکنیم. راه بهتر برای رویارویی با شایعهپراکنی این است که صرفاً خود و مسائل را همان طور که هستند بپذیریم و بر اساس اصول زندگی کنیم. هر چه از برنامه شخصی خود، تصمیمات خود و دریافت راهنمایی از سوی نیروی برتر مطمئنتر میشویم، عقاید دیگران کمتر موجب نگرانی ما میشوند. v فقط برای امروز: متعهد به شرکت فعال در انجمن NA هستم. عقاید دیگران تعهد من نسبت به بهبودی را تحت تأثیر قرار نمیدهد. |
«تنها خطمشیهای پیشنهادی این است که این نیرو دوستداشتنی، مهربان و برتر از خود ما باشد. برای پذیرفتن این عقیده حتماً نباید مذهبی باشیم. مسئله این است که نسبت به اعتقاد خود روشنبین باشیم.» کتاب پایه v در فرآیند مادامالعمر ایمان آوری ، شناخت ما از خداوند تغییر میکند. شناخت ما در بدو ورود به بهبودی با شناخت ما پس از گذشت چند ماه پاکی یکسان نخواهد بود و این شناخت نیز پس از گذشت چند سال پاکی تغییر خواهد کرد. شناخت اولیه ما از نیرویی برتر از خود به احتمال زیاد محدود خواهد بود. این نیرو به حفظ پاکی ما کمک میکند، اما شاید چیزی فراتر از این مسئله را تصور نکنیم. شاید در دعا کردن تردید کنیم، چراکه برای چیزهایی که از نیروی برتر خود میخواهیم برای ما انجام دهد، شروطی را تعیین کردهایم. شاید بگوییم «اوه، این موضوع خیلی وحشتناک است، حتی خداوند هم نتوانست کاری انجام دهد» یا اینکه «خداوند باید از افراد زیادی مراقبت کند. فرصتی برای من نیست.» اما وقتی با پیشرفت در بهبودی شناخت ما نیز پیشرفت میکند. به تدریج درک میکنیم که تنها محدودیتهای لطف و عشق خداوند آنهایی هستند که خود ما با کنار نرفتن از سر راه تحمیل میکنیم. خداوند مهربانی که به او ایمان پیدا میکنیم و نیرو و عشقی که از طریق ایمان خود به دست میآوریم، تقریباً در میان همه معتادان در حال بهبودی سراسر جهان مشترک است. v فقط برای امروز: خداوندی که از او شناخت پیدا میکنم، ظرفیت نامحدودی برای عشق و توجه دارد. اطمینان دارم که خداوند من بزرگتر از تمام مشکلاتی است که ممکن است داشته باشم. |
«شاید بترسیم در تماس بودن با احساسات خود، موجب واکنشهای پیدرپی و شدید حاکی از درد و وحشت شود.» کتاب پایه v یک شکایت رایج درباره قدم چهارم این است که این قدم ما را به طور دردناکی از نواقص شخصیتی خود آگاه میسازد. شاید وسوسه شویم که درباره برنامه بهبودی خود دچار تردید شویم. از طریق تسلیم و پذیرش، میتوانیم قابلیتهای لازم برای کارکرد مداوم قدمها را به دست آوریم. چیزی که بیشتر از همه ما برای ما عذابآور است، آگاهی از نواقص نیست، بلکه خود نواقص است. وقتی مصرف میکردیم تنها چیزی که احساس میکردیم مواد مخدر بود؛ میتوانستیم رنج ناشی از نواقص خود را نادیده بگیریم. اکنون که مواد مخدر از سر راه کنار رفته است، این درد را احساس میکنیم. امتناع از اقرار به منبع عذاب این درد را از ما دور نمیکند؛ انکار درد را حفظ میکند و آن را تقویت میکند. قدمهای دوازدهگانه به ما کمک میکند با رنج ناشی از نواقص خود از طریق مواجهه مستقیم با خود آنها مقابله کنیم. اگر در اثر درد ناشی از نواقص خود آسیب ببینیم، میتوانیم کابوس اعتیاد را که اکنون از آن بیدار شدهایم، به یاد آوریم. میتوانیم امید رهایی را که قدم دوم به ما ارائه داده، به یاد آوریم. دوباره میتوانیم اراده و زندگی خود را از طریق قدم سوم به مراقبت خداوندی که درک میکنیم، بسپاریم. نیروی برتر ما با ارائه کمک مورد نیاز برای کارکرد بقیه قدمهای دوازدهگانه از ما مراقبت میکند. مجبور نیستیم از احساسات خود بترسیم. فقط برای امروز، میتوانیم به بهبودی خود ادامه دهیم. v فقط برای امروز: از احساسات خود نمیترسم. با کمک نیروی برتر خود به بهبودی خود ادامه میدهم. |
«قضاوت درباره اشتباهات دیگران از ما افراد بهتری نمیسازد.» کتاب پایه v نشان دادن اشتباهات دیگران چقدر آسان است! این امر علتی دارد: نواقصی که به راحتترین شکل ممکن در دیگران شناسایی میکنیم، اغلب نواقصی هستند که در شخصیت خود بیشترین آشنایی را با آنها داریم. شاید متوجه تمایل بهترین دوستان خود به خرج کردن پول زیاد شویم، اما اگر عادتهای خرج کردن خود را بررسی کنیم، احتمالاً متوجه همین افراط شویم. شاید به این نتیجه برسیم که راهنمای ما در خدمت شرکت بسیار فعال دارد، اما متوجه میشویم به خاطر مسئولیتهای خدماترسانی پیدرپی خود، در سه هفته گذشته حتی یک روز تعطیل را هم با خانواده خود سپری نکردهایم. چیزهایی که درباره اعضای انجمن خود از آنها متنفریم اغلب همان چیزهایی هستند که درباره خود به شدت از آنها متنفریم. میتوانیم از این مشاهده به سود روحانیت خود استفاده کنیم. وقتی با تمایل ناگهانی به قضاوت درباره فردی دیگر تحریک میشویم، میتوانیم این تمایل را طوری هدایت کنیم که منجر به شناخت بهتر ما از نواقص خود گردد. آنچه مشاهده میکنیم، اعمال ما را به سوی بهبودی هدایت میکند و به ما کمک میکند سلامت عاطفی خود را به دست آوریم و به افرادی خوشبخت تبدیل شویم. v فقط برای امروز: با مشاهده نواقص شخصیتی دیگران، نواقص خود را شناسایی میکنم. |
«قضاوت درباره اشتباهات دیگران از ما افراد بهتری نمیسازد.» کتاب پایه v نشان دادن اشتباهات دیگران چقدر آسان است! این امر علتی دارد: نواقصی که به راحتترین شکل ممکن در دیگران شناسایی میکنیم، اغلب نواقصی هستند که در شخصیت خود بیشترین آشنایی را با آنها داریم. شاید متوجه تمایل بهترین دوستان خود به خرج کردن پول زیاد شویم، اما اگر عادتهای خرج کردن خود را بررسی کنیم، احتمالاً متوجه همین افراط شویم. شاید به این نتیجه برسیم که راهنمای ما در خدمت شرکت بسیار فعال دارد، اما متوجه میشویم به خاطر مسئولیتهای خدماترسانی پیدرپی خود، در سه هفته گذشته حتی یک روز تعطیل را هم با خانواده خود سپری نکردهایم. چیزهایی که درباره اعضای انجمن خود از آنها متنفریم اغلب همان چیزهایی هستند که درباره خود به شدت از آنها متنفریم. میتوانیم از این مشاهده به سود روحانیت خود استفاده کنیم. وقتی با تمایل ناگهانی به قضاوت درباره فردی دیگر تحریک میشویم، میتوانیم این تمایل را طوری هدایت کنیم که منجر به شناخت بهتر ما از نواقص خود گردد. آنچه مشاهده میکنیم، اعمال ما را به سوی بهبودی هدایت میکند و به ما کمک میکند سلامت عاطفی خود را به دست آوریم و به افرادی خوشبخت تبدیل شویم. v فقط برای امروز: با مشاهده نواقص شخصیتی دیگران، نواقص خود را شناسایی میکنم. |
«چیزی در شخصیت خودویرانگر ما وجود دارد، که همیشه خواستار شکست است» کتاب پایه v «من بیچاره؛ غم و اندوه مال من است؛ به من نگاه کن، زندگیام چقدر آشفته است! من زمین خوردهام و مهم نیست چقدر سخت تلاش میکنم، به هر حال همیشه شکست میخورم.» بسیاری از ما در حالی که این ترجیعبند غمگین را زمزمه میکردیم، به NA آمدیم. زندگی دیگر این گونه نیست. درست است، گاهی اوقات هنوز سردرگم هستیم؛ حتی در مواقعی زمین میخوریم. گاهی اوقات احساس میکنیم نمیتوانیم در زندگی خود به جلو حرکت کنیم، مهم نیست چقدر سخت تلاش میکنیم. اما حقیقت موضوع این است که با کمک سایر معتادان در حال بهبودی در NA دستی را پیدا میکنیم که ما را از زمین بلند میکند، گرد و خاک ما را میتکاند و به ما کمک میکند همه چیز را از نو شروع کنیم. امروز این ترجیعبند جدید را در زندگی خود زمزمه میکنیم. دیگر نمیگوییم، «من آیه یأس هستم و هیچ کاری از پیش نخواهم برد.» معمولاً چیزی بیشتر شبیه به این را میگوییم: «لعنتی! دوباره در جاده زندگی خود با این دستانداز برخورد کردم. خیلی زود یاد میگیرم سرعت خود را کم کنم یا به کلی از آن دور شوم.» تا آن موقع، ممکن است هر از گاهی زمین بخوریم، اما می دانیم که همیشه یک دست یاری هست که ما را دوباره به روی پاهای خود استوار میکند. v فقط برای امروز: اگر دم از شکست زدم، به یاد میآورم که راهی برای پیشرفت هست. تشویق و پشتیبانی از سوی NA را میپذیرم. |
«به تدریج وقتی بیشتر از خودمحوری، خدامحور میشویم، نومیدی ما به امید تبدیل میشود.» کتاب پایه v در دوران مصرف، نومیدی همراه دائمی ما بود. و تک تک لحظات بیداری ما را تحت تأثیر قرار می داد. نومیدی از تجربه ما در دوران اعتیاد فعال نشأت گرفت. مهم نیست چه اقداماتی را برای بهتر کردن زندگی خود در پیش گرفتیم، در هر حال، هر لحظه بیشتر در باتلاق مصیبت و بدبختی فرو میرفتیم. تلاشهایی که برای کنترل زندگی خود به کار گرفتیم، اغلب با شکست مواجه شد. از یک لحاظ، اقرار عجز قدم اول ما، اعتراف به نومیدی بود. قدمهای دوم و سوم به تدریج ما را از این نومیدی نجات داده و به سوی امیدواری جدیدی که یار و همراه معتاد در حال بهبودی است، رهنمون میکنند. با قبول اینکه بسیاری از تلاشهای ما برای تغییر با شکست مواجه شدهاند، به این باور میرسیم که نیرویی برتر از ما وجود دارد. معتقدیم این نیرو میتواند به ما کمک کند و قطعاً این کار را خواهد کرد. قدمهای دوم و سوم را برای صحه گذاشتن بر امید خود به زندگی بهتر تمرین میکنیم و برای کسب راهنمایی به این نیرو تمسک میجوییم. وقتی بیشتر و بیشتر برای اداره زندگی خود به نیرویی برتر اطمینان میکنیم، نومیدی ناشی از تجربه طولانی ما از خودکفایی ناپدید میشود. v فقط برای امروز: تصمیم قدم سوم خود را مجدداً با صراحت اعلام میکنم. میدانم که با وجود نیرویی برتر در زندگی خود جای امیدواری هست. |
«وقتی زندگی در زمان حال را متوقف میکنیم، مشکلات ما به طرز نامعقولی بزرگ میشوند.» کتاب پایه v "فقط برای امروز" فکر آرامشبخشی است. اگر سعی کنیم در گذشته زندگی کنیم، ممکن است با به یاد آوردن خاطرات دردناک و ناراحتکننده دچار تشویش شویم. درسهای دوران مصرف معلمینی نیستند که برای بهبودی جستجو کنیم. زندگی در فردا به معنای تنگ کردن عرصه با ترس است. نمیتوانیم آینده نامعلوم را پیشبینی کنیم و عدم اطمینان نگرانی به همراه دارد. وقتی تمرکز خود را بر امروز را از دست دهیم، زندگی ما غیرقابل تحمل به نظر میرسد. زندگی در زمان حال آزادی به دنبال دارد. در این لحظه میدانیم که در امان هستیم. مصرف نمیکنیم و همه چیزهای مورد نیاز خود را در اختیار داریم. از این گذشته، زندگی در زمان حال جریان دارد. گذشته تمام شده و آینده هنوز فرا نرسیده؛ نگرانی ما هیچ چیزی را تغییر نمیدهد. امروز، از همین لحظه میتوانیم از بهبودی خود لذت ببریم. v فقط برای امروز: در زمان حال زندگی میکنم. امروز، از همین لحظه آزاد هستم. |
«ارزش واقعی ما در خود بودن است.» کتاب پایه v به دفعات سعی کردهایم انتظارات اطرافیان خود را برآورده سازیم. شاید با این باور بزرگ شده باشیم که اگر در مدرسه نمرات خوبی کسب کنیم، اتاق خود را تمیز نگه داریم یا به طرز خاصی لباس بپوشیم، افراد خوبی هستیم. بسیاری از ما همیشه برای اینکه احساس تعلق کنیم و مورد عشق واقع شویم، وقت زیادی را سعی در سازگار کردن خود میکردیم. با این وجود، ظاهراً هرگز از عهده این کار برنیامدیم. اکنون در دوران بهبودی همان طور که هستیم، پذیرفته شدهایم. ارزش واقعی ما نسبت به دیگران در خود بودن است. وقتی قدمها را کار میکنیم، یاد میگیریم که خود را همان طور که هستیم، بپذیریم. وقتی این اتفاق میافتد، آزادی لازم برای تبدیل شدن به فرد دلخواه خود را به دست میآوریم. هر یک از ما ویژگیهای خوب زیادی داریم که میتوانیم با دیگران در میان بگذاریم. تجربیات ما اگر صادقانه به مشارکت گذاشته شود، به دیگران کمک میکند همدردی مورد نیاز خود برای شروع بهبودی را به دست آورند. پی میبریم که همه ما هدایای ویژهای برای عرضه به اطرافیان خود در اختیار داریم. v فقط برای امروز: تجربه من در بهبودی بزرگترین هدیهای است که میتوانم به معتاد دیگری ببخشم. تجربه خود را صادقانه با دیگران در میان میگذارم. |
«متوجه میشویم که درد میتواند عامل محرکی در بهبودی باشد.» کتاب پایه v هر گاه که در رنج به سر میبریم، تصور میکنیم، «درد—چه کسی به آن نیاز دارد!». دلیلی خوبی برای درد نمیبینیم. رنج کشیدن کار بیهودهای به نظر میرسد. اگر در حالی که در رنج به سر میبریم، فردی از رشد روحانی صحبت کند، به احتمال زیاد خشم خود را با حالت تنفر نشان میدهیم و در حالی که فکر میکنیم تا به حال با فردی بیاحساستر از او برخورد نکردهایم، دور میشویم. اما چه میشد اگر انسانها احساس درد جسمی یا عاطفی نداشتند؟ دنیا ایدهآل به نظر میرسید؟ نه واقعاً. اگر قادر به احساس درد جسمی نبودیم، نمیدانستیم چه وقت با برهم زدن چشم مانع از ورود ذرات خارجی به چشم خود شویم؛ نمیدانستیم چه وقت از کار و فعالیت دست بکشیم؛ حتی نمیدانستیم چه وقت در هنگام خواب بدن خود را جابجا کنیم. صرفاً به خاطر کمبود یک سیستم هشدار طبیعی به خود آسیب میرساندیم. همین مسئله درباره درد عاطفی نیز صادق است. اگر در رنج به سر نمیبردیم، از کجا میفهمیدیم که غیر قابل کنترل شده بودیم؟ درست مانند درد جسمی، درد عاطفی نیز ما را مطلع میکند که چه وقت از انجام کارهای آسیبزننده دست بکشیم. اما درد تنها عامل محرک نیست. وقتی شادمان هستیم، درد عاطفی زمینهای را برای مقایسه فراهم میکند. بدون چشیدن طعم درد، نمیتوانیم به ارزش خوشی پی ببریم. v فقط برای امروز: درد را به عنوان بخش لازم زندگی میپذیرم. میدانم به هر اندازه که قادر به احساس درد هستم، میتوانم شادمانی را نیز احساس کنم. |
«تا زمانی که ایمان را حفظ میکنیم و آن را احیا میکنیم، به قدرت نامحدودی که از طریق دعای روزانه و تسلیم حاصل شده، چنگ میزنیم.» کتاب پایه v بهبودی دو بخش دارد: پاک شدن و پاک ماندن. پاک شدن نسبتاً آسان است، چراکه فقط مجبوریم یک بار آن را انجام دهیم. پاک ماندن دشوارتر است و مستلزم توجه روزانه به زندگی است. با این وجود، هر دوی آنها قدرت خود را از ایمان دریافت میکنند. بر اساس ایمان پاک شدیم. اقرار کردیم که اعتیاد از ما بسیار قدرتمندتر است و به تنهایی از تلاش برای جنگیدن با آن دست کشیدیم. این نبرد را به نیرویی برتر از خود واگذار کردیم و این نیرو ما را پاک گردانید. به همین ترتیب، هر روز پاک میمانیم: بر اساس ایمان. فقط برای امروز، تسلیم میشویم. رویارویی با زندگی با تکیه بر توان خود برای ما کار بسیار دشواری است. به این خاطر، نیرویی برتر از خود را میجوییم. از طریق دعا از نیروی برتر خود راهنمایی و قدرت لازم برای پیروی از آن را درخواست میکنیم. هر روز از طریق به کار بستن و تجدید ایمان خود، از منابع مورد نیاز بهره میگیریم تا زندگی پاک و پرباری را داشته باشیم. هرگاه که به قدرت نیاز داریم، قدرت نامحدودی در دسترس ما قرار دارد. برای اختیار کردن آن، تنها باید ایمان خود به نیروی برتر را حفظ کنیم، نیرویی که ما را پاک کرد و پاک نگاه میدارد. v فقط برای امروز: ایمان موجب پاکی من شد و ایمان من را پاک نگاه میدارد. امروز، ایمان خود به نیروی برتر را حفظ میکنم. تسلیم خود را تجدید میکنم و برای آگاهی و قدرت دعا میکنم. |
«نفس ما که زمانی بسیار مهم و غالب بود، اکنون جایگاه مهم خود را از دست میدهد، چراکه ما در هماهنگی با خداوندی مهربان زندگی میکنیم. وقتی از اراده شخصی رها میشویم، متوجه میشویم که شیوه زندگی غنیتر، شادتر و پربارتری را دنبال میکنیم.» کتاب پایه v اعتیاد و اراده شخصی با یکدیگر از میان میروند. غیر قابل اداره بودن زندگی ما که در قدم اول به آن اعتراف کردیم، به همان اندازه که محصولی از اراده شخصی بود، محصول مصرف مزمن مواد مخدر نیز بود. امروز هم زندگی بر اساس اراده شخصی میتواند زندگی ما را به اندازه دوران مصرف غیر قابل اداره سازد. وقتی عقاید ما، تمایلات ما، نیازهای ما در زندگی اولویت داشته باشد، با همه افراد و همه چیزهایی اطراف خود دائماً اختلاف پیدا میکنیم. اراده شخصی اتکا به نفس ما را نشان میدهد. تنها چیزی که ما را از اراده شخصی و اختلافی که این اراده شخصی در زندگی ما به وجود میآورد میرهاند، این است که از اتکا بر نفس دست بکشیم و در عوض به راهنمایی و قدرتی که از سوی نیرویی برتر در اختیار ما گذاشته شده، متکی باشیم. آموختهایم که در تصمیمگیری اصول روحانی را در نظر بگیریم، نه تمایلات خودخواهانه. آموختهایم از نیرویی برتر راهنمایی بخواهیم، نیرویی که نسبت به مسائل دیدگاه گستردهتری دارد. با انجام این کار متوجه میشویم زندگی ما با ترتیب چیزهای اطراف ما خیلی راحتتر هماهنگ میشود. دیگر خود را از جریان زندگی جدا نمیدانیم؛ تبدیل به بخشی از آن میشویم و به آنچه بهبودی باید ارائه دهد، پی میبریم. v فقط برای امروز: به دنبال رهایی از نفس و مشکلات ناشی از اراده شخصی هستم. سعی میکنم ارتباط آگاهانه خود را با خداوندی که درک میکنم بهبود ببخشم و راهنمایی و قدرت مورد نیاز برای زندگی کردن در هماهنگی با دنیای خود را جستجو میکنم. |
«وقتی برای اولین بار شروع به لذت بردن از رهایی از اعتیاد خود میکنیم، دوباره ریسک در اختیار گرفتن کنترل زندگی خود را متحمل میشویم. رنج و عذابی را که با آن آشناهستیم، فراموش میکنیم.» کتاب پایه v بسیاری از ما "عجایب سیروزه" بودهایم. وقتی به اولین جلسه NA خود آمدیم، نومید و در حال زوال بودیم. با معتادانی که در آنجا دیدیم و پیامی که با ما مشارکت کردند، احساس همدلی کردیم. با حمایت آنها، سرانجام قادر به قطع مصرف و کشیدن نفسی راحت شدیم. برای اولین بار پس از مدتی طول و دراز احساس راحتی کردیم. زندگی ما یکشبه دگرگون شد؛ قدم زدیم، صحبت کردیم، غذا خوردیم، نوشیدیم، خوابیدیم و خواب معتادان گمنام را دیدیم. سپس معتادان گمنام تازگی خود را از دست داد. جلساتی که هیجانانگیز بودند، یکنواخت شدند. دوستان شگفتانگیز NA ملالتآور شدند؛ صحبتهای نشاطبخش آنها در NA تبدیل به یاوهگویی شد. وقتی دوستان قدیمی با ما تماس گرفتند و ما را برای تفریحات گذشته دعوت کردند، از خیر بهبودی خود گذشتیم. دیر یا زود، دوباره راه خود را به سوی درهای معتادان گمنام در پیش گرفتیم. فهمیدیم هیچ چیز در آنجا تغییر نکرده است—نه ما، نه دوستان ما، نه مواد مخدر، نه هیچ چیز دیگر. اگر چیزی تغییر کرده بود، بدتر از همیشه شده بود. درست است، جلسات NA شاید خیلی خندهآور نباشد و دوستان NA شاید افراد بسیار روحانی نباشند. اما در جلسات قدرتی وجود دارد، پیوند مشترکی در میان اعضاء وجود دارد و یک زندگی در برنامه وجود دارد که بدون آن نمیتوانیم سر کنیم. امروز، بهبودی ما صرفاً رسمی زودگذر نیست—شیوهای برای زندگی است. قصد داریم برنامه را در زندگی خود به کار گیریم، چراکه زندگی ما قطعاً به انجام این کار بستگی دارد. v فقط برای امروز: من دیگر "عجایب سیروزه" نیستم. شیوه NA شیوه زندگی من است و من برای مدتی طولانی اینجا هستم. |
«بسیاری از ما در پذیرفتن اینکه به دیگران صدمه زدهایم، مشکل داریم... توجیهات و عقاید خود درباره قربانی بودن را کنار میگذاریم.» کتاب پایه v زندگی ما پیشرفت خوبی دارد. اوضاع به خوبی پیش میرود و هر یک از سالهای بهبودی هدایای مادی و روحانی بیشتری را برای ما به ارمغان میآورد. شاید مقدار کمی پول در بانک، ماشینی جدید یا رابطهای مسئولانه داشته باشیم. کمی اعتماد به نفس داریم و ایمان ما به نیرویی برتر رشد میکند. سپس اتفاقی میافتد. فردی شیشه اتومبیل ما را میشکند و ضبط صوت را سرقت میکند یا فردی که با او رابطه داریم، نسبت به ما بیوفایی میکند. فوراً احساس قربانی بودن میکنیم. ناله میکنیم «پس عدالت کجاست؟» اما اگر نگاهی به رفتار خود در گذشته بیندازیم، شاید به تقصیر خود در اتفاقی که برای ما افتاده است، پی ببریم. میفهمیم که واقعاً عدالت نمیخواهیم—نه برای خود و نه برای دیگران. آنچه میخواهیم آمرزش است. از خداوند مهربان به خاطر ترحمی که نسبت به ما نشان داده شده، سپاسگزاریم و برای سپاسگزاری از همه هدایای ارزشمندی که بهبودی به ارمغان میآورد، وقت صرف میکنم. v فقط برای امروز: برای آمرزش دعا میکنم، نه عدالت. به خاطر آمرزشی که دارم، سپاسگزارم و نسبت به دیگران با بخشندگی رفتار میکنم. |
«پیشبینی درباره جبران خسارت میتواند مانع بزرگی هم در تهیه فهرست و هم در پیدا کردن تمایل باشد.» کتاب پایه v قدم هشتم از ما میخواهد برای جبران خسارت از همه افرادی که به آنها صدمه زدهایم، تمایل پیدا کنیم. وقتی به این قدم میرسیم، شاید از اینکه نتیجه جبران خسارتهای ما چه خواهد بود، متحیر شویم. آیا مورد بخشش واقع میشویم؟ آیا از هر گونه احساس گناه مداوم رهایی مییابیم؟ یا آیا از سوی افرادی که به آنها صدمه زدهایم، تنبیه و شکنجه میشویم؟ اگر انتظار دریافت پاداشهای روحانی قدم هشتم و نهم را داریم، باید از تمایل خود به طلب بخشش صرف نظر کنیم. اگر از کارکرد این قدمها انتظار نتیجه خاصی را داشته باشیم، احتمالاً از نتیجه بسیار دلسرد خواهیم شد. باید از خود بپرسیم آیا همه امید ما به بخشش از سوی طرف مقابل که از او جبران خسارت میکنیم، بسته شد. یا شاید امیدواریم بدهی ما از سوی طلبکار مهربانی که از شنیدن ماجرای بداقبالی ما اشک در چشمانش جمع میشود، بخشیده شود. برای جبران خسارت صرف نظر از نتیجه آن باید تمایل داشته باشیم. جبران خسارت را میتوانیم پیشبینی کنیم، اما نتایج آن را نمیتوانیم پیشبینی کنیم. اگرچه ممکن است از سوی فردی که به او جبران خسارت مدیون هستیم، کاملاً بخشیده نشویم، اما یاد میگیریم که خود را ببخشیم. در این فرآیند، متوجه میشویم دیگر مجبور به تحمل بار سنگین گذشته نیستیم. v فقط برای امروز: از هر گونه پیشبینی درباره افرادی که به آنها جبران خسارت مدیون هستم، صرف نظر میکنم. |
«به عنوان معتادان در حال بهبودی، متوجه میشویم که هنوز وابسته هستیم، اما این وابستگی از چیزهای اطراف ما به خداوندی مهربان و قدرت درونی حاصل از برقراری رابطه با او تغییر یافته است.» کتاب پایه v بسیاری از معتادان به نافرمانی عادت کردهاند. نمیخواهیم به کسی یا چیزی و خصوصاً به خداوند وابسته باشیم. تصور میکردیم حسن مصرف به این است که به ما قدرت میدهد هر کسی که میخواهیم باشیم و هر طوری که میخواهیم احساس کنیم. اما بهایی که به خاطر این آزادی واهی پرداختیم، نوعی وابستگی، فراتر از بدترین کابوسهای ما بود. مصرف به جای اینکه به ما آزادی دهد، ما را اسیر خود کرد. وقتی به معتادان گمنام آمدیم، فهمیدیم که وابستگی به خداوند نباید به معنایی که تصور میکردیم باشد. بله، اگر میخواستیم آرامش خود را دوباره به دست آوریم، باید از "نیرویی برتر از خود" طلب کمک میکردیم. اما میتوانستیم درک خود از این نیرو را انتخاب کنیم—حتی میتوانستیم این درک را خود به وجود آوریم. فهمیدیم که وابستگی به نیرویی برتر، ما را محدود نمیکند؛ بلکه ما را آزاد میسازد. قدرتی که در بهبودی پیدا میکنیم، قدرتی است که خود بدان نیاز داشتیم. عشقی است که میترسیدیم به خاطر آن به دیگران وابسته شویم. احساس هدفمندی است که هرگز نداشتیم، هدایتی است که نمیتوانستیم برای درخواست آن به اندازه کافی فروتن باشیم یا به دیگران برای بخشیدن آن اعتماد کنیم. این قدرت همه این چیزهاست و به خود ما تعلق دارد. امروز، از اینکه به نیرویی برتر وابستهایم، سپاسگزاریم. v فقط برای امروز: به عشق و قدرت درونی وابسته هستم که آن را از خداوندی که درک میکنم، دریافت مینمایم. |
«اگر از چیزی که داریم استفاده نکنیم، آن را ازدست خواهیم داد.» کتاب پایه v اعتیاد به زندگی ما الگو و به همراه آن معنایی بیشک بیمارگونه و تاریک داد. ولی به هر حال یک معنا داد. برنامه بهبودی معتادان گمنام به ما الگوی جدیدی برای زندگی ارائه میکند تا آن را با برنامههای قدیمی خود جایگزین کنیم. با این الگوی جدید، معنای جدیدی حاکی از روشنی و امید وارد زندگی ما میشود. این الگوی جدید زندگی چیست؟ به جای انزوا، مصاحبت به دست میآوریم. به جای زندگی کورکورانه و تکرار مداوم اشتباهات گذشته، مرتب خود را بررسی میکنیم و برای حفظ رشد چیزهایی که به ما کمک میکند و کنار گذاشتن چیزهایی که به ما کمک نمیکند، از آزادی برخورداریم. به جای تلاش مداوم برای گذران زندگی با تکیه بر نیروی محدود خود، رابطهای آگاهانه را با نیرویی مهربان و برتر از خود برقرار میکنیم. زندگی ما باید الگویی داشته باشد. برای حفظ بهبودی باید الگوهای جدیدی را که برنامه به ما آموخته، حفظ کنیم. از طریق توجه منظم به این الگوها، رهایی خود از بیماری کشنده اعتیاد را تداوم میبخشیم و معنایی را که بهبودی در زندگی ما به وجود آورده، حفظ میکنیم. v فقط برای امروز: الگوی جدیدی را در زندگی خود شروع میکنم: مراقبت منظم از بهبودی خود. |
«بر نظم دادن به کار خود تأکید میکنیم، زیرا این کار موجب آسایش ما میشود.» کتاب پایه v تمرکز بر آنچه دیگران انجام میدهند، میتواند ما را برای مدت کوتاهی از اجبار به بررسی خودمان رها سازد. اما یکی از جنبههای موفقیت ما در معتادان گمنام حصول اطمینان از منظم بودن کار خودمان است. پس با این وجود، "نظم دادن به کار خود" به چه معناست؟ بدین معناست که قدمهایی را کار کنیم که به ما امکان بررسی نقش خود را در روابط خود با دیگران میدهد. وقتی با فردی مشکل داریم، میتوانیم برای پیدا کردن نقش خود در آن مشکل ترازنامه خود را تهیه کنیم. با کمک راهنما سعی در حل آن مشکل میکنیم. سپس، هر روز به تهیه ترازنامه خود ادامه میدهیم تا از تکرار همین اشتباهات در آینده اجتناب کنیم. این کار نسبتاً ساده است. طوری با دیگران رفتار میکنیم که دوست داریم دیگران نیز این طور با ما رفتار کنند. وقتی به آنها جبران خسارت مدیون هستیم، فوراً دین خود را ادا میکنیم. وقتی هر روز زندگی خود را به مراقبت نیروی برتر خود میسپاریم، میتوانیم از عمل کردن بر اساس اراده شخصی که مختص اعتیاد فعال است، دوری کنیم. تحت هدایت نیرویی که بهترین را برای همه میخواهد، روابط ما با دیگران مطمئناً بهتر خواهد شد. v فقط برای امروز: به کار خود نظم میدهم. امروز، نقش خود را در مشکلات زندگی خود بررسی میکنم. اگر مدیون به جبران خسارت هستم، دین خود را ادا میکنم. |
«قبل از اینکه پاک شویم، اکثر اعمال ما از روی اجبار بود. امروز، اسیر این نوع طرز فکر نیستیم.» کتاب پایه v آیا تا به حال به انجام کاری وسوسه شدهاید که از عواقب خطرناک آن مطلع باشید. آیا تا به حال فکر کردهاید کاری که شما به انجام آن وسوسه شدهاید، چقدر به شما صدمه خواهد زد و با این وجود به کار خود ادامه دهید؟ گفته شده که برای هر عملی عواقبی وجود دارد. قبل از اینکه پاک شویم، بسیاری از ما صرفاً به این مسئله اعتقاد نداشتیم. اما اکنون دقیقاً میدانیم این مسئله به چه معناست. وقتی عملی را انجام میدهیم میدانیم که باید تاوان عواقب آن را بپردازیم. وقتی به خوبی میدانیم مایل به پرداخت تاوان کاری نیستیم، دیگر نمیتوانیم ندانسته تصمیم به انجام آن بگیریم. برای هر عملی پاداش و تاوانی وجود دارد. اگر مایل به پرداخت تاوان کاری هستیم، انجام این کار علیرغم عواقب آن درست است، اما همیشه تاوانی برای پرداخت وجود دارد. v فقط برای امروز: قبل از اینکه به انجام عملی اقدام کنم، درباره عواقب آن فکر میکنم. |
«بهترین فکر ما برای ما دردسر ایجاد کرد.... بهبودی تغییر فعالی در عقاید و نگرشهای ماست.» کتاب پایه v در دوران اعتیاد فعال، جهان احتمالاً شبیه به جایی وحشتناک به نظر میرسید. مصرف به ما در تحمل دنیایی که میدیدیم، کمک کرد. امروز، درک میکنیم که شرایط دنیا واقعاً مشکل ما نبود. عقاید و نگرشهای ما درباره دنیا بود که یافتن جایی راحت در آن را ناممکن میساخت. نگرشها و عقاید ما عینکی است که از طریق آن زندگی خود را مشاهده میکنیم. اگر "عینک" ما لک یا کثیف شود، زندگی ما تیره و تار به نظر میرسد. اگر نگرشهای ما به اندازه کافی واضح نباشد، کل دنیا غیر طبیعی به نظر میرسد. برای مشاهده دنیا به طور واضح، باید نگرشها و عقاید خود را پاک و عاری از چیزهایی نظیر رنجش، انکار، تاسف به حال خود و کوتهبینی نگاه داریم. برای اطمینان از وضوح زندگی خود، باید عقاید خود را با واقعیت سازگار کنیم. در دوران اعتیاد، بهترین طرز فکر هم ما را از مشاهده دنیا یا نقش خود در آن به طور واضح باز میداشت. بهبودی نسخه عینک نگرش ما را اصلاح میکند. قدمها از طریق از میان برداشتن انکار و جایگزینی آن با ایمان، صداقت با خود، فروتنی و مسئولیتپذیری به ما در مشاهده دنیا به گونهای کاملاً جدید کمک میکنند. سپس قدمها به ما در تمیز نگاه داشتن لنزهای روحانی خود کمک میکنند و ما را به بررسی منظم عقاید، نگرشها و اعمال خود تشویق مینمایند. امروز، وقتی به دنیا از طریق لنزهای تمیز ایمان و بهبودی نگاه میکنیم، مانند جای صمیمی و الهامبخشی برای زندگی به نظر میرسد. v فقط برای امروز: به دنیا و زندگی خود از طریق لنزهای تمیز روحانی برنامه خود نگاه میکنم. |
«وقتی به غیر قابل اداره بودن زندگی خود اقرار میکنیم ، مجبور به بحث درباره دیدگاه خود نیستیم.... دیگر مجبور نیستیم که همواره حق به جانب باشیم.» کتاب پایه v هیچ چیز سریعتر از اجبار به "حق" به جانب بودن، ما را از صمیمیت و مودتی که میان اعضای انجمن NA وجود دارد، جدا نمیسازد. سست و متزلزل تظاهر میکنیم که فردی صاحب قدرت هستیم. در حالی که از احترام به نفس پایین رنج میبریم، با تحقیر دیگران برای بالا بردن شأن خود تلاش میکنیم. این روشها در بهترین حالت، ما را از دیگران دور میکنند؛ در بدترین حالت، موجب حمله از جانب دیگران میشوند. هر چه بیشتر سعی در تحت فشار قرار دادن دیگران برای اثبات حق خود میکنیم، بیشتر مرتکب اشتباه میشویم. برای حفظ امنیت، مجبور نیستیم حق به جانب باشیم؛ مجبور نیستیم تظاهر کنیم پاسخ همه پرسشها را در اختیار داریم تا دیگران ما را دوست داشته باشند یا به ما احترام بگذارند. هیچ یک از ما پاسخ همه پرسشها را در اختیار نداریم. برای پر کردن خلأیی که در فهم ما از مسائل وجود دارد، به کمک نیرویی برتر از خود نیاز داریم تا عجز شخصی ما را جبران نماید. وقتی چیزهایی را که میدانیم به دیگران ارائه میدهیم، به چیزهایی که نمیدانیم اقرار میکنیم و به دنبال یاد گرفتن از همقطاران خود هستیم، با دیگران به آسانی زندگی میکنیم. وقتی از تکیه بر نیروی خود دست میکشیم و به خداوندی که در بهبودی از او شناخت پیدا کردهایم، تکیه میکنیم، با امنیت درونی زندگی میکنیم. مجبور نیستیم همواره "حق" به جانب باشیم، صرفاً بهبود پیدا میکنیم. v فقط برای امروز: خداوندا، به عجز و غیر قابل اداره بودن زندگی خود اقرار میکنم. به من کمک کن در زندگی خود با دیگران منصفانه رفتار کنم و برای راهنمایی و قدرت به تو وابسته باشم. |
«کلمات نمیتوانند احساس بیداری روحانی که هنگام بخشیدن چیزی هر چند کوچک به فرد دیگر به دست میآوریم، توصیف کنند.» کتاب پایه v گاهی اوقات به نظر میرسد آنقدر در دنیا مشکل وجود دارد که شاید ما نیز تلاش برای ایجاد تغییر را فراموش کنیم. تصور میکنیم، «از این گذشته، چه کاری میتوانم در دنیا انجام دهم؟ من فقط یک نفر هستم.» فرقی نمیکند که نگرانیهای ما آنقدر عمیق باشد که به صلح جهانی تمایل داشته باشیم و یا آنقدر شخصی باشد که صرفاً مایل باشیم بهبودی در اختیار هر کسی که خواهان آن است، قرار گیرد، در هر حال انجام این کار طاقتفرسا به نظر میرسد. افسوس میخوریم، «کارهای زیادی برای انجام دادن هست، ولی وقت خیلی کم است» و گاهی اوقات از اینکه چگونه میتوانیم کار مفیدی انجام دهیم، متحیر میشویم. جای تعجب است که کوچکترین کمکها بزرگترین تغییرات را ایجاد میکنند. برای اینکه از زندگی چیزی بیشتر از یک حیات عادی ملالتآور نصیب ما شود، تنها باید کمی تلاش کنیم. وقتی موجب نشاط روح یک فرد میشویم، خود ما نیز در اثر احساس رضایت عمیقی که از این کار به ما دست میدهد، دگرگون میشویم. وقتی به فردی که اخم میکند، لبخند میزنیم، وقتی در اتوبان به فردی اجازه میدهیم از ما سبقت بگیرد، وقتی با تازهواردی تماس میگیریم تا فقط بگوییم برای او اهمیت قائل هستیم، وارد عالم چیزهای شگفتانگیز و جدید میشویم. مایل به تغییر دنیا هستید؟ از معتادی که امشب در کنار شما مینشیند، شروع کنید و بعد تصور کنید که ابراز عشق شما چند برابر شده است. هر یک از ما در مواقعی تغییر ایجاد میکنیم. v فقط برای امروز: ابراز عشق برای من هزینهای در بر ندارد، اما برای مخاطب من بسیار گرانبهاست. امروز نسبت به فردی ابراز عشق میکنم. |
«با وجود عشقی که در معتادان گمنام به من ابراز میشود، بهانهای برای احساس تنهایی ندارم.» کتاب پایه v بیماری اعتیاد موجب احساس تنهایی میشود. شاید افراد دور ما را بگیرند، اما دیر یا زود اعتیاد فاصلهای را بین ما و حتی نزدیکترین دوستان ما به وجود میآورد. بسیاری از ما به خاطر احساس تنهایی نومیدکننده به معتادان گمنام جذب میشویم. اگرچه شاید با احتیاط و تردید به اتاقهای معتادان گمنام نزدیک شویم، اما با یک درآغوشگیری، لبخند و «باز هم به جلسات برگرد» صمیمی از ما استقبال میشود. شاید اولین جایی باشد که در آن پس مدتی طول و دراز احساس میکنیم که از ما استقبال شده است. سایر اعضاء را میبینیم که صحبت میکنند، میخندند و برای صحبت بیشتر ضمن صرف چای یا قهوه دسته دسته جلسه را ترک میکنند. از اینکه آیا ما هم میتوانیم به جزیی از این گروه صمیمی تبدیل شویم، در شگفت هستیم. الگوی انزوای ما میتواند پیوستن به این گروه را برای ما دشوار سازد. اما در طول زمان به تدریج خود را "جزیی" از این گروه میدانیم، نه "جدا از آن." به زودی وقتی وارد اتاقها میشویم، احساس راحتی میکنیم. کم کم دوستانی پیدا میکنیم و زندگی ما شروع به تغییر میکند. NA به ما میآموزد که چگونه بر انزوای خود غلبه کنیم. از طریق اولین روابط دوستی خود در جلسه همیشگی، کم کم متوجه میشویم که پیدا کردن دوست مشکل نیست. وقتی درباره خود با دیگران صحبت میکنیم، احساس تعلق پیدا میکنیم. v فقط برای امروز: به خاطر روابط دوستانهای که نیروی برتر در NA در اختیار من گذشته، سپاسگزارم. به این خاطر، دیگر احساس تنهایی نمیکنم. |
«معتاد شدن را انتخاب نکردیم.» کتاب پایه v وقتی در حال رشد و بلوغ بودیم، همه ما رؤیاهایی در سر داشتیم. هر بچهای از فامیل یا همسایه این پرسش را شنیده است: «وقتی بزرگ شدی میخواهی چه کاره شوی؟» حتی اگر برخی از ما رؤیاهای دقیقی درباره موفقیت نداشتیم، اکثر ما رؤیای کار، تشکیل خانواده و آیندهای حاکی از وقار و احترام را در سر میپروراندیم. اما هیچ کس از ما نپرسید: «آیا وقتی بزرگ شدی میخواهی معتاد شوی؟» معتاد شدن را انتخاب نکردیم و نمیتوانیم ترک اعتیاد خود را نیز انتخاب کنیم. به بیماری اعتیاد مبتلا هستیم. به خاطر ابتلا به آن مسئول نیستیم، اما در برابر بهبودی خود مسئول هستیم. چون به بیماری خود پی بردهایم و میدانیم که راهی برای بهبودی وجود دارد، میتوانیم از سرزنش خود یا شرایط دست برداریم و به این راه حل عمل کنیم. اعتیاد را انتخاب نکردیم، اما میتوانیم بهبودی را انتخاب کنیم. v فقط برای امروز: بهبودی را انتخاب میکنم. |
«...دعا فقط برای آگاهی از اراده خداوند و قدرت اجرای آن.» قدم یازدهم v چگونه دعا کنیم؟ به خاطر تجربه محدود خود، بسیاری از ما حتی نمیدانیم چگونه شروع کنیم. اما این فرآیند نه دشوار است و نه پیچیده. به خاطر اعتیاد به مواد، به معتادان گمنام آمدیم. اما پیش از آن، بسیاری از ما در زندگی شدیداً احساس سردرگمی میکردیم. ظاهراً گم شده بودیم و بدون داشتن راهنما در بیابانی بیراه پرسه میزدیم. دعا راهی برای کسب جهت در زندگی و قدرت دنبال کردن آن جهت است. از آنجا که دعا نقش مهمی در بهبودی دارد، بسیاری از ما هر روز وقت معینی را به دعا اختصاص میدهیم و الگویی را برای این کار تعیین میکنیم. در این لحظات آرامشبخش، یا با صدای بلند و یا در سکوت با نیروی برتر خود صحبت میکنیم. افکار، احساسات و امور روزمره خود را در میان میگذاریم. از او میپرسیم: «از من میخواهی چه کاری انجام دهم؟» در همین حین تقاضا میکنیم، «لطفاً قدرت اجرای اراده خود را به من عطا کن.» یادگیری دعا ساده است. "آگاهی از اراده او و قدرت اجرای آن" را درخواست میکنیم. با این کار، جهت و قدرت مورد نیاز خود برای انجام اراده خداوند را به دست میآوریم. v فقط برای امروز: لحظات آرامشبخشی را به "صحبت" با نیروی برتر خود اختصاص میدهم. جهت و توانایی مورد نیاز برای اجرای اراده او را درخواست میکنم. |
«همه چیزهایی که بدان واقف هستیم در معرض تغییر هستند، به خصوص چیزهایی که درباره حقیقت میدانیم.» کتاب پایه v بسیاری از ما تصور میکردیم میتوانیم "حقیقت" را شناسایی کنیم. معتقد بودیم حقیقت چیزی معین و تغییرناپذیر است که به آسانی و بیتردید قادر به درک آن هستیم. اما حقیقت واقعی این بود که اگر مستقیماً با حقیقت روبرو شویم، اغلب نمیتوانیم آن را درک کنیم. بیماری ما همه چیز را در زندگی ما تحت تأثیر قرار داد، به خصوص درک حقیقت. در واقع، چیزهایی که درباره حقیقت "میدانستیم"، تقریباً ما را از بین برد. قبل از اینکه بتوانیم حقیقت را شناسایی کنیم، باید وفاداری خود نسبت به اعتیاد را کنار میگذاشتیم و به نیرویی برتر یعنی منبع همه چیزهای خوب و واقعی اعتماد میکردیم. همان طور که ایمان ما به نیرویی برتر افزایش یافته، حقیقت هم تغییر کرده است. از آنجا که قدمها را انجام دادهایم، کل زندگی ما از طریق نیروی التیامبخش اصول بهبودی شروع به تغییر کرده است. برای اینکه راه را برای این تغییر باز بگذاریم، مجبور بودهایم از تمسک به حقیقتی تغییرناپذیر و ثابت دست برداریم. هر بار که با حقیقت روبرو میشویم، این حقیقت خالصتر و سادهتر میشود. درست همان طور که قدمها هر روز بر زندگی ما تأثیر میگذارند—البته اگر به آنها اجازه دهیم—شناخت ما از حقیقت نیز میتواند هر روز با رشد ما تغییر کند. v فقط برای امروز: چشمها و قلب خود را به روی تغییراتی که قدمها به وجود آوردهاند، میگشایم. امروز از طریق روشنبینی میتوانم حقیقت را در زندگی خود درک کنم. |
«اگرچه طبق ضربالمثلی قدیمی "سیاست آشنایان را بیگانه میسازد"، اعتیاد ما را آشنا و یک شکل میسازد.» کتاب پایه v چه افراد مختلفی در معتادان گمنام وجود دارند! هر شب در هر یک از جلسات با افراد مختلفی روبرو میشویم که اگر به خاطر بیماری اعتیاد نبود، احتمالاً هرگز در اتاقی گرد هم نمینشستند. عضوی که یک پزشک است، بیمیلی خود را نسبت به همدردی در جلسه اول خود با امتناع از رفتن به "اتاقی پر از معتادان مواد مخدر" شرح میداد. عضو دیگری که سابقهای طولانی در زندان و مؤسسات بازپروری داشت، داستان مشابهی را تعریف میکرد، با این تفاوت که تعجب و تکان روحی او از این فهم نشأت میگرفت که «افراد خوبی در آنجا بودند که هنوز کت و شلوار به تن داشتند!» این دو دوست اخیراً هفتمین سالگرد ازدواج خود را جشن گرفتند. افرادی که از آنها کمترین انتظار میرود، دوستیهایی را شکل میدهند، یکدیگر را راهنمایی میکنند و با یکدیگر فعالیت خدماتی انجام میدهند. یکدیگر را در اتاقهای بهبودی میبینیم، درباره رنج گذشته و امید به آینده صحبت میکنیم. با تمرکز بر دو چیز که در آن مشترک هستیم—اعتیاد و بهبودی—در خصوص زمینههای متقابل با یکدیگر دیدار میکنیم. v فقط برای امروز: تفاوتی نمیکند که شرایط شخصی من چه باشد، در هر حال من تعلق دارم. |
«...میتوانیم زمان را احساس کنیم، حقیقت را لمس کنیم و ارزشهای روحانی را که مدتهای زیادی برای بسیاری از ما از دست رفته بود، شناسایی کنیم.» کتاب پایه v در دوران اعتیاد فعال، حاضر بودیم برای به دست آوردن مواد بیشتر، از همه اعتقادات خود چشمپوشی کنیم. چه از خانوادهها یا دوستان خود دزدی کرده باشیم، خودفروشی کرده باشیم یا به کارفرمای خود دروغ گفته باشیم، در هر حال ارزشهایی را که اهمیت زیادی برای ما داشت، نادیده میگرفتیم. هر بار که از اعتقاد ارزشمند دیگری چشمپوشی میکنیم، تکه سیمان دیگری که مانع از ویرانی شخصیت ما میشد، فرو میریخت. در این هنگام بسیاری از ما به اولین جلسه خود آمدیم، در حالی که چیزی به جز ویرانه خویشتن سابق ما باقی نمانده بود. وقتی برای اولین بار خود را صادقانه بررسی میکنیم، ارزشهای گمشده خود را پیدا میکنیم. اما به منظور بازسازی شخصیت خود، حفظ این ارزشها را لازم میدانیم و مهم نیست وسوسه کنار گذاشتن این ارزشها چقدر شدید باشد. حتی وقتی فکر میکنیم با دروغ گفتن میتوانیم همه را فریب دهیم، باید صداقت داشته باشیم. اگر عقاید خود را نادیده بگیریم، متوجه میشویم که بزرگترین دروغهایی که گفتهایم، آنهایی بودهاند که به خود گفتهایم. پس از این همه تلاشی که برای بازسازی روح خود انجام دادهایم، نمیخواهیم دوباره شروع به ویران کردن آن کنیم. ضروری است به پای چیزی بایستیم، چراکه در غیر این صورت در خطر شکست از همه چیز قرار میگیریم. به هر چیزی که متوجه اهمیت آن برای خود میشویم، احترام میگذاریم. v فقط برای امروز: به پای چیزی میایستم. قدرت من، نتیجه زندگی بر اساس ارزشهایم است. |
«اصول اخلاقی تحمیل شده دارای قدرتی نیستند که ما با انتخاب زندگی بر اساس اصول روحانی کسب میکنیم.» کتاب پایه v در دوران اعتیاد فعال، بسیاری از ما با غفلت و کوتاهی زندگی خود را سر میکردیم. مایل یا قادر به تصمیمگیری درباره طرز رفتار دلخواه خود، کار دلخواه خود یا حتی محل زندگی خود نبودیم. به مواد مخدر و سایر افراد اجازه دادیم، اساسیترین انتخابها را برای ما انجام دهند. رهایی از اعتیاد فعال در میان چیزهای دیگر به معنای آزادی انتخاب برای خود است. آزادی انتخاب هدیه فوقالعادهای است، اما در عین حال مسئولیت بزرگی نیز است. انتخاب به ما این امکان را میدهد تا به هویت و اعتقادات خود پی ببریم. اما در هنگام انتخاب از ما خواسته میشود که گزینههای خود را سبک سنگین کنیم و عواقب آنها را بپذیریم. این امر موجب میشود که برخی از ما به دنبال فردی بگردیم که به جای ما انتخاب کند—راهنما، جلسه همیشگی، دوستان —درست همان طور که بیماری ما در دوران مصرف به جای ما تصمیمگیری میکرد. این کار، بهبودی نیست. استفاده از تجربه دیگران یک مسئله است؛ شانه خالی کردن از مسئولیت شخصی مسئله دیگری است. اگر از هدیه آزادی که به ما بخشیده شده، استفاده نکنیم، اگر از پذیرفتن مسئولیتهایی که به همراه دارد، امتناع کنیم، این هدیه را از دست میدهیم و زندگی ما از بین میرود. در برابر بهبودی خود و انتخابهای خود مسئول هستیم. هر قدر هم دشوار به نظر رسد، باید این انتخابها را برای خود انجام دهیم و برای پذیرفتن عواقب آنها تمایل داشته باشیم. v فقط برای امروز: به خاطر آزادی برای زندگی به انتخاب خود سپاسگزارم. امروز، مسئولیت بهبودی خود را میپذیرم، انتخابهای خود را انجام میدهم و عواقب آنها را میپذیرم. |
«این تصمیم مستلزم پذیرش مداوم، ایمان فزاینده و تعهد روزانه نسبت به بهبودی است.» جزوه تجربه یک معتاد با.... v گاهی اوقات واقعاً بر اساس قدم سوم زندگی میکنیم و این فوقالعاده است! افسوس گذشته را نمیخوریم، از آینده واهمه نداریم و یا به طور کلی از زمان حال راضی هستیم. با این حال، گاهی اوقات بینش خود را نسبت به اراده خداوند در زندگی از دست میدهیم. بسیاری از ما رؤیای پاک کردن اشتباهات گذشته را در سر داریم، اما گذشته را نمیتوان پاک کرد. بسیاری از ما قدردان این مسئله هستیم، چراکه تجربیات گذشته بهبودی را که امروز از آن لذت میبریم، برای ما به ارمغان آورده است. از طریق کارکرد قدمها میتوانیم یاد بگیریم گذشته را بپذیریم و از طریق جبران خطاها، با خود آشتی کنیم. همین قدمهای دوازدهگانه میتوانند به ما در برطرف کردن نگرانیهای خود درباره آینده کمک کنند. وقتی اصول NA را هر روز در همه امور زندگی خود به کار میگیریم، میتوانیم نتایج را به نیروی برتر خود بسپاریم. به نظر میرسد اعضایی که از قویترین ایمان برخوردار هستند، به بهترین نحو قادر به زندگی در زمان حال هستند. لذت، سپاسگزاری و سپاسگزاری به خاطر کیفیت زندگی نتایج ایمان در زندگی هستند. وقتی اصول برنامه خود را اجرا میکنیم، امروز تنها روزی است که بدان نیاز داریم. v فقط برای امروز: از امروز خود حداکثر بهره را میبرم و اطمینان دارم که خداوند از دیروز و فردا مراقبت میکند. |
«بیماری ما آنقدر فریبدهنده است که میتواند ما را در موقعیتهای غیرممکن قرار دهد.» کتاب پایه v برخی از ما میگوییم، «بیماری من با من صحبت میکند.» دیگران میگویند، «فکر و خیال دست از سر من بر نمیدارد.» سایر افراد نیز به "شلوغی ذهن" یا "وسواس ناراحتکننده" اشاره میکنند. بگذارید با این مسئله روبرو شویم. از بیماری لاعلاجی رنج میبریم که حتی در بهبودی نیز ما را تحت تأثیر قرار میدهد. بیماری ما اطلاعات تحریفشدهای را درباره آنچه در زندگی جریان دارد، در اختیار ما قرار میدهد. به ما میگوید که خود را بررسی نکنیم، چراکه این کار بسیار هراسانگیز است. گاهی اوقات به ما میگوید که نسبت به خود و اعمال خود مسئول نیستیم؛ در مواقع دیگری به ما میگوید که همه مشکلات زندگی تقصیر ماست. بیماری ما، ما را فریب میدهد که به آن اعتماد کنیم. برنامه NA ما را در معرض صداهای بسیاری قرار میدهد که ضد اعتیاد ماست، صداهایی که میتوانیم به آنها اعتماد کنیم. میتوانیم برای بررسی واقعیت با راهنمای خود تماس بگیریم. میتوانیم به صدای معتادی که سعی در پاک شدن میکند، گوش دهیم. راه حل نهایی، کارکرد قدمها و کمک گرفتن از نیرویی برتر است. این کار به ما در پشت سر گذاشتن مواقعی که «بیماری ما با ما صحبت میکند»، کمک میکند. v فقط برای امروز: "صدای" اعتیاد خود را نادیده میگیرم. به صدای برنامه خود و نیرویی برتر از خود گوش میدهم. |
«قبل از اینکه پاک شویم، اکثر اعمال ما تحت فرمان اجبار بود. امروز، اسیر این نوع طرز فکر نیستیم.» کتاب پایه v زندگی مجموعهای از تصمیمات، اعمال و عواقب آنهاست. وقتی مصرف میکردیم، تصمیمات ما معمولاً تحت فرمان بیماری ما بود که منجر به اعمال خودنابودکننده و عواقب دردناک میشد. تصمیمگیری را به عنوان یک بازی تقلبی شناختیم که در آن تا کمترین حد ممکن باید بازی میکردیم. با این حساب، بسیاری از ما درباره تصمیمگیری در دوران بهبودی مشکلات عدیدهای داریم. به تدریج از طریق کارکرد قدمهای دوازدهگانه، در گرفتن تصمیمات سالم تجربه کسب میکنیم، تصمیماتی که منجر به نتایج مثبت میشود. در حالی که زمانی بیماری ما اراده و زندگی ما را تحت تأثیر قرار داده بود، اکنون از نیروی برتر میخواهیم از ما مراقبت کند. ارزشها و اعمال خود را ارزیابی میکنیم، یافتههای خود را با کسی که به او اعتماد داریم در میان میگذاریم و از خداوند میخواهیم کمبودهای ما را برطرف نماید. در طی کارکرد قدمها از تأثیر بیماری خود رهایی مییابیم و اصول تصمیمگیری را که میتواند در همه امور ما را هدایت کند، یاد میگیریم. امروز، تصمیمات و عواقب آنها نباید تحت تأثیر بیماری ما قرار گیرد. ایمان ما، شهامت و راهنمایی لازم برای گرفتن تصمیمات خوب و قدرت لازم برای عمل کردن بر اساس آنها را به ما میدهد. نتیجه این نوع تصمیمگیری یک زندگی است که ارزش زندگی کردن را دارد. v فقط برای امروز: از اصول قدمهای دوازدهگانه برای گرفتن تصمیمات سالم استفاده میکنم. از نیروی برتر خود قدرت لازم برای عمل کردن بر اساس این تصمیمات را میخواهم. |
«یاد میگیریم که در دعا کردن برای چیزهای خاص جانب احتیاط را به کار گیریم.» کتاب پایه v در دوران اعتیاد فعال، معمولاً برای آگاهی از اراده خداوند برای خود و قدرت اجرای آن دعا نمیکردیم. بر عکس، در اکثر دعاهای خود از خداوند میخواستیم ما را از وضعیت آشفتهای که برای خود درست کرده بودیم، نجات دهد. به محض درخواست انتظار معجزه داشتیم. این نوع طرز فکر و دعا با انجام قدم یازدهم تفاوت دارد. تنها راه ما برای نجات از مخمصهای که برای خود درست کردهایم، تسلیم شدن به نیرویی برتر از خود ماست. در دوران بهبودی پذیرش را یاد میگیریم. در دعاها و مراقبههای خود، از نحوه رویارویی با شرایطی که در راه با آن مواجه میشویم، آگاهی میجوییم. از جنگ دست میکشیم، از عقاید خود درباره اینکه اوضاع چگونه باید باشد، صرف نظر میکنیم. طلب دانش میکنیم و برای استجابت آن گوش میدهیم. جوابها معمولاً به صورت درخشش نور سفیدی که با آواز دهل همراه شود، ظاهر نمیشوند. جوابها معمولاً صرفاً با احساس اطمینان از اینکه زندگی ما جریان دارد و نیرویی برتر ما را در مسیر هدایت میکند، ظاهر میشوند. ما یک انتخاب داریم. میتوانیم همه وقت خود را صرف کنیم و برای اینکه اوضاع را باب میل خود کنیم، بجنگیم یا اینکه میتوانیم به اراده خداوند تسلیم شویم. آرامش از طریق پذیرفتن فراز و نشیب زندگی حاصل میشود. v فقط برای امروز: انتظارات خود را تسلیم میکنم، از نیروی برتر خود راهنمایی میخواهم و زندگی را میپذیرم. |
«از ویرانی گذشته خود رهایی پیدا کردهایم.» کتاب پایه v وقتی قدم نهم را شروع میکنیم، به مرحله هیجانانگیزی در بهبودی رسیدهایم. آسیب وارد شده به زندگی ما چیزی بود که بسیاری از ما را به درخواست کمک رهنمون داشت. اکنون فرصت داریم این ویرانی را برطرف کنیم، گذشته خود را جبران کنیم و زندگیمان را اصلاح نماییم. وقت و تلاش زیادی را صرف آماده شدن برای این قدم کردهایم. وقتی به NA آمدیم، رویارویی با ویرانی گذشته خود شاید آخرین کاری بود که میخواستیم انجام دهیم. انجام این کار را به طور خصوصی با تهیه ترازنامهای شخصی آغاز کردیم. سپس، گذشته خود را جهت بررسی دقیق برای چند فرد مورد اعتماد و منتخب آشکار ساختیم: خود، نیروی برتر خود و یک فرد دیگر. به کمبودهای خود، منبع بیشتر آشفتگیهای زندگی خود نگاهی انداختیم و درخواست کردیم همه این نواقص شخصیتی برطرف شود. سرانجام جبران خسارتهای مورد نیاز برای اصلاح همه خطاهای خود را فهرست کردیم و برای انجام آنها تمایل پیدا کردیم. اکنون فرصت جبران خسارت و رهایی یافتن از ویرانی گذشته را در اختیار داریم. هر کاری که تا به حال در NA انجام دادهایم، ما را به اینجا سوق داده است. در این مقطع از فرآیند بهبودی، قدم نهم دقیقاً همان چیزی است که مایل به انجام آن هستیم. با قدمهای دوازدهگانه و کمک نیرویی برتر، آوارهایی را که مدتهای زیادی در سر راه پیشرفت ما قرار گرفته، کنار میگذاریم؛ آزادی لازم برای زندگی را به دست آوردهایم. v فقط برای امروز: فرصت اصلاح زندگی خود را غنیمت میشمارم. رهایی از ویرانی گذشته خود را تجربه میکنم. |
« به تهیه ترازنامه شخصی ادامه دادیم و وقتی خطا کردیم سریعاً به آن اقرا کردیم.» قدم دهم v انجام روزانه قدم دهم ما را بر پایه روحانی مستحکمی استوار میسازد. در حالی که هر یک از اعضاء سؤالات مختلفی را میپرسند، برخی سؤالات تقریباً برای همه مفید شناخته شده است. دو سؤال مهم قدم دهم این است: «آیا با خود، اعمال و انگیزههای خود صادقانه ارتباط برقرار میکنم؟ و آیا برای آگاهی از اراده خداوند برای خود و قدرت اجرای آن دعا میکنم؟» این دو سؤال اگر صادقانه پاسخ داده شود، ما را به سوی بررسی دقیقتری از اعمال روزانه خود رهنمون میسازد. وقتی بر روابط خود با دیگران تمرکز میکنیم، شاید بپرسیم: «آیا امروز به کسی به طور مستقیم یا غیر مستقیم آزار رساندهام؟ آیا امروز در نتیجه اعمال خود باید از کسی جبران خسارت کنم؟» این مسئله را در ترازنامه خود ساده میپنداریم، در صورتی که نیز باید به یاد داشته باشیم بپرسیم: «کجا اشتباه کردهام؟ چگونه میتوانم این کار را دفعه بعد بهتر انجام دهم؟» اعضای NA اغلب متوجه میشوند ترازنامههایشان شامل سؤالات مهم دیگری است. «آیا امروز نسبت به خود مهربان بودهام؟ آیا کاری را بدون انتظار جبران برای فرد دیگری انجام دادم؟ آیا ایمان خود به نیرویی برتر و مهربان را مجدداً با صراحت اعلام کردهام؟» قدم دهم قدم پایداری و دوام برنامه NA است. قدم دهم به ما در ادامه زندگی آرامشبخش در بهبودی کمک میکند. v فقط برای امروز: بررسی اعمال روزانه خود را به خاطر میسپارم. اگر به کسی صدمه زدهام، آن را جبران میکنم. درباره اینکه چگونه میتوانم به طرز دیگری عمل کنم، فکر میکنم. |
«تغییر الگوهای خودنابودکننده زندگی لازم شد.» کتاب پایه v اعتیاد فعال تمایل به مرگ تدریجی است. هر یک از ما هر بار که مصرف میکردیم از مرگ استقبال میکردیم. شیوه زندگی ما نیز ما را در مخاطره قرار داد. زندگی یک معتاد با گذشت هر روز و هر بار مصرف ارزانتر فروخته میشود. در دوران بهبودی، اولین الگویی که تغییر میدهیم، الگوی مصرف است. پاک ماندن آغاز سفر ما به سوی زندگی است. اما رفتار خودنابودکننده ما معمولاً بسیار وخیمتر از مصرف بود. حتی در دوران بهبودی نیز هنوز طوری با خود رفتار میکنیم که انگار بیارزش هستیم. وقتی با خود بد برخورد میکنیم، احساس بدی داریم. وقتی احساس بدی داریم، آرامش را حتی در راه حل قدیمی خود یعنی مواد مخدر جستجو میکنیم . انتخاب بهبودی به معنای انتخاب زندگی است. هر روز تصمیم میگیریم که میخواهیم زندگی کنیم و آزاد باشیم. هر بار که از رفتار خودنابودکننده دوری میکنیم، بهبودی را انتخاب میکنیم. v فقط برای امروز: با انتخاب بهبودی زندگی را انتخاب میکنم. از خود مراقبت میکنم. |
«این نواقص در تاریکی رشد میکند و در زیر نور نابود میشود.» کتاب پایه v قدم پنجم از ما میخواهد شخصیت واقعی خود را با خداوند، خود و انسان دیگری در میان بگذاریم. این قدم ما را تشویق نمیکند همه رازهای کوچک خود را به همه بگوییم. از ما نمیخواهد همه افکار خجلکننده یا هولناکی را که تا به حال داشتهایم، برای کل دنیا برملا کنیم. قدم پنجم صرفاً پیشنهاد میکند اگر اسرار خود را کاملاً برای خود نگه داریم، بیشتر از سود برای ما ضرر دارد. اگر به بیمیلی خود جهت آشکار ساختن شخصیت واقعی خود حتی برای یک انسان تسلیم شویم، بخش پنهان زندگی ما قدرتمندتر میشود. وقتی اسرار تحت کنترل هستند، بین ما، نیروی برتر و چیزهایی که در بهبودی برای ما از بالاترین ارزش برخوردارند، فاصله میاندازند. وقتی ضمیر پنهان خود را به طور خصوصی با لااقل یک انسان—شاید راهنما یا دوستی نزدیک—در میان میگذاریم، این فرد معمولاً ما را طرد نمیکند. اسرار خود را برای یک فرد دیگر آشکار میکنیم و با پذیرش از سوی آنها پاداش دریافت میکنیم. وقتی این اتفاق میافتد، متوجه میشویم که صحبت صادقانه زندگی را تهدید نمیکند؛ اسرار قدرت احاطه خود بر ما را از دست میدهند. v فقط برای امروز: از طریق مشارکت اسرار زندگی خود با یک انسان دیگر، میتوانم آن اسرار را خلع سلاح کنم. |
قدمها تغییر بزرگی در یک زندگی تحت تسلط گناه و پشیمانی بوجود میآورند. آینده ما تغییر میکند، چرا که مجبور نیستیم از کسانی که به ما صدمه زدهاند، دوری کنیم. در نتیجه... آزادی جدیدی را به دست میآوریم که میتواند به انزوایمان پایان دهد.» کتاب پایه v بسیاری از ما با احساس سرشار از پشیمانی نسبت به گذشته به معتادان گمنام میآییم. قدمها به ما کمک میکنند این احساس پشیمانی را از بین ببریم. زندگی خود را بررسی میکنیم، خطاهای خود را میپذیریم، آنها را جبران میکنیم و با مهربانی سعی در تغییر رفتار خود میکنیم. با انجام این کار، احساس شادیبخش آزادی را به دست میآوریم. دیگر نباید گذشته خود را انکار کنیم یا از آن ابراز پشیمانی نماییم. وقتی خسارتهای خود را جبران کردیم، آنچه انجام شده به درستی تمام شده و گذشته است. از این زمان به بعد، اینکه از کجا آمدهایم دیگر مهمترین مسئله درباره ما نیست. جایی که به سوی آن میرویم، اهمیت دارد. در NA، کمکم به آینده نگریستیم. درست است، فقط برای امروز زندگی میکنیم و پاک میمانیم. اما متوجه میشویم میتوانیم به تدریج اهدافی را تعیین کنیم، رؤیاهایی را در سر بپرورانیم و منتظر خوشیهایی باشیم که بهبودی باید به ما عرضه کند. آیندهنگری توجه ما را به سمت جایی که میرویم متمرکز میکند و ما را از احساس پشیمانی و گناه باز میدارد. از این گذشته، اگر به عقب نگاه کنیم، جلو رفتن مشکل است. v فقط برای امروز: قدمها مرا از پشیمانی درباره گذشته نجات داده است. امروز، چشم انتظار زندگی جدید خود در بهبودی هستم. |
«عملها، عکسالعملها و انگیزههای خود را بررسی میکنیم. اغلب متوجه میشویم که عملکردمان بهتر از احساساتی است که داریم.» کتاب پایه v طرز برخورد ما با دیگران اغلب وضعیت روحی خود ما را نشان میدهد. وقتی آرامش داریم، به احتمال بسیار زیاد با احترام و عشق با دیگران رفتار میکنیم. اما وقتی احساس عصبانیت میکنیم، احتمالاً با بیصبری و بیتابی به دیگران پاسخ میدهیم. وقتی به طور مستمر ترازنامه تهیه میکنیم، احتمالاً متوجه الگویی میشویم: وقتی احساس بدی نسبت به خود داریم، با دیگران بدرفتاری میکنیم. اما چیزی که شاید در ترازنامه آشکار نشود، طرف دیگر سکه است: وقتی با دیگران به خوبی رفتار میکنیم، درباره خود احساس خوبی داریم. وقتی این حقیقت مثبت را به حقایق منفی ترازنامه خود اضافه میکنیم، رفتار ما شروع به تغییر میکند. وقتی احساس بدی داریم، میتوانیم برای کسب راهنمایی و قدرت دعا کنیم. سپس، تصمیم میگیریم با اطرافیان خود با مهربانی، ملایمت و همان ابراز علاقهای که مورد پسند ماست، رفتار کنیم. تصمیم مهربان بودن، شادمانی و آرامش خاطری را که همه ما آرزو میکنیم، پرورش میدهد و به قوت خود نگاه میدارد. شادمانی و لذتی که در اطرافیان خود به وجود میآوریم، روح آنها را شاد میکند و در عوض، خشنودی روحانی ما را برمیانگیزد. v فقط برای امروز: به خاطر میسپارم اگر اعمال خود را تغییر دهم، افکار من نیز تغییر میکند. |
«مشکلات نومیدکننده زندگی به شادمانی تغییر یافتهاند. بیماری ما متوقف شده است و اکنون همه چیز ممکن است.» کتاب پایه v برنامه NA آزادی بیشتر از حدی که تا به حال ممکن میپنداشتیم، به ما داده است. با این حال، گاهی اوقات، دچار روزمرهگی شده و یادمان میرود که چه نعمتهای به ما ارزانی شده است. و زندگی ما در معتادان گمنام دقیقاً چگونه تغییر یافته است؟ نتیجه نهایی بهبودی مطمئناً رهایی از اجبار به مصرف است. دیگر نباید همه قابلیتهای خود را به تقویت اعتیاد خود اختصاص دهیم. دیگر نباید صرفاً برای به دست آوردن "مواد مخدر" بعدی دیگران را به خطر بیندازیم، تحقیر کنیم یا از آنها سوءاستفاده کنیم. پرهیز به خودی خود آزادی بزرگی را در زندگی ما به وجود آورده است. معتادان گمنام چیزهای خیلی بیشتری از پرهیز صرف به ما داده است. زندگی کاملاً جدیدی به ما داده شده. ترازنامه خود را تهیه کردهایم و نواقص شخصیتی خود را که مدتهای زیادی در قید و بندشان بودیم و ما را از زندگی و لذت بردن از آن باز میداشت، شناسایی کردهایم. این کمبودها را سپردهایم، مسئولیت آنها را به عهده گرفتهایم و راهنمایی و قدرت مورد نیاز برای تغییر زندگی خود را جستجو کردهایم. جلسه همیشگی ما صمیمیت شخصی و حمایتی را به ما ارزانی داشته است که در ادامه زندگی در بهبودی به ما کمک میکند. در صدر همه اینها، از عشق، توجه و راهنمایی خداوندی که در NA از او شناخت پیدا کردهایم، برخوردار هستیم. در طول بهبودی مداوم، گاهی اوقات فراموش میکنیم که زندگی ما چقدر در معتادان گمنام تغییر کرده است. آیا از آنچه که برنامه به ما داده، کاملاً سپاسگزاری میکنیم؟ v فقط برای امروز: بهبودی به من آزادی داده است. از روز خود با امیدواری استقبال میکنم و سپاسگزارم از اینکه امروز همه چیز ممکن است. |
«میتوانیم بر اساس اصول و آرمانهایی که در زندگی ما ارزش واقعی دارند، تصمیمات عاقلانه و از سر مهربانی بگیریم.» کتاب پایه v اعتیاد مجموعهای از ارزشهای خاص به ما داد، اصولی که در زندگی خود به کار بردیم. یکی از این ارزشها به ما میگفت: «تو من را هل دادی، بنایراین من ترا شدیدتر هل خواهم داد.» «مال من است» ارزش دیگری بود که بیماری ما به وجود آورد. «خب، باشه، شاید از اول برای من نبود، اما من آن را دوست داشتم، بنابراین آن را مال خودم کردم.» این ارزشها اصلاً شاید ارزش نبودند، بیشتر شبیه دلیلتراشی و بهانه بودند و مطمئناً به ما در گرفتن تصمیمات عاقلانه و دوستداشتنی کمک نکردند. در حقیقت، آنها در درجه اول ما را در قبری که خود ما از قبل برای خود کنده بودیم، مدفونتر ساختند. قدمهای دوازدهگانه میزان بسیار مؤثری از ارزشهای واقعی را در اختیار ما قرار میدهند، ارزشهایی که به ما در هماهنگ زندگی کردن با خود و اطرافیان کمک میکند. نه به خود، نه به خانواده یا جامعه خود بلکه به نیرویی برتر ایمان میورزیم و با این کار به قدر کافی اطمینان پیدا میکنیم که بتوانیم به جامعه، خانواده و حتی خود اعتماد کنیم. صداقت داشتن را میآموزیم و یاد میگیریم از انجام کارهایی که شاید بخواهیم آنها را پنهان کنیم، خودداری میکنیم. یاد میگیریم مسئولیت اعمال خود را بپذیریم. «مال من است» با روحیه ازخودگذشتگی جایگزین میشود. اینها ارزشهایی هستند که به ما کمک میکنند به افراد مسئولیتپذیر و مفیدی در زندگی اطراف خود تبدیل شویم. این ارزشها به جای اینکه ما را در اعماق قبر فروتر برند، ما را به عالم زندگی باز میگردانند. v فقط برای امروز: به خاطر ارزشهایی که پیدا کردهام، سپاسگزارم. به این خاطر که این ارزشها مرا به عنوان عضو مسئولیتپذیر و مفید جامعه خود قادر به گرفتن تصمیمات عاقلانه و از سر مهربانی میکنند، شکرگزارم. |
«تمرین روزانه برنامه دوازده قدمی ما را قادر میسازد از آنچه بودیم به افرادی تبدیل شویم که از سوی نیرویی برتر هدایت میشوند.» کتاب پایه v چه کسی بودهایم و به چه کسی تبدیل شدهایم؟ چند راه برای پاسخ دادن به این پرسش وجود دارد. یکی از این راهها بسیار ساده است: به عنوان معتادانی که اعتیادمان داشت ما را از بین میبرد به معتادان گمنام آمدیم . در NA از وسوسه مواد مخدر و اجبار به مصرف رهایی یافتهایم. زندگی ما تغییر کرده است. اما این فقط نمونه کوچکی از مشکلات بزرگتر و پنهان است. واقعاً چه کسی بودهایم؟ در گذشته، افرادی بودیم که از قدرت یا راهنمایی برخوردار نبودیم. احساس میکردیم هدف یا دلیلی برای زندگی نداریم. معنایی که زندگی ما برای ما داشت از معنایی که این زندگی برای خانوادهها، دوستان یا همسایگان ما داشت، فراتر نمیرفت. واقعاً به چه افرادی تبدیل میشویم؟ امروز، صرفاً معتادانی پاک نیستیم، بلکه افرادی هستیم که از احساس هدفمندی، اراده و نیرویی برتر از خود برخوردار هستیم. از طریق تمرین روزانه قدمهای دوزادهگانه شروع به درک این موضوع کردهایم که اعتیاد چگونه احساسات، انگیزهها و رفتار ما را منحرف کرده است. به تدریج نیروی مخرب بیماری ما با نیروی حیاتبخش نیروی برتر جایگزین شده است. بهبودی معنایی فراتر از پاک ماندن دارد و به معنای افزایش قدرت است. ما کارهایی فراتر از ترک عادتهای بد انجام دادهایم؛ به افراد جدیدی تبدیل میشویم که تحت هدایت نیرویی برتر هستیم. v فقط برای امروز: راهنمایی مورد نیاز برای تبدیل شدن به فردی جدید در دسترس ماست. امروز، از بیهدفی گذشته خود دورتر شده و به نیروی برتر خود نزدیکتر میشوم. |
«فروتنی محصولی است که به ما امکان رشد و ترقی در محیطی آزاد را میدهد و ترس از شناخته شدن به عنوان فردی معتاد از سوی کارفرمایان، خانوادهها و دوستان ما را از بین میبرد.» کتاب پایه v بسیاری از ما شاید این مسئله را درک نکرده باشیم که «گمنامی اساس روحانی تمام سنتهای ماست.» از اینکه این امر چطور ممکن است، متعجب شدیم. گمنامی با زندگی روحانی ما چه ارتباطی دارد؟ پاسخهای زیادی برای این پرسش وجود دارد! از طریق حفظ و حراست از گمنامی خود، پاداشهای روحانی فراتر از حد تصور کسب میکنیم. در انجام کاری نیکو برای یک فرد و نگفتن آن به دیگران حسن بزرگی وجود دارد. به همین ترتیب، مقاومت در برابر تمایل به اعلام غرورآفرین عضویت خود در NA به مردم جهان—در واقع اینکه از همه بخواهیم از خوب بودن ما تعریف کنند—موجب میشود حتی برای بهبودی خود ارزش بیشتری قائل شویم. بهبودی هدیهای است که از نیرویی برتر از خود دریافت کردهایم. خودستایی درباره بهبودی، طوری که آن را نتیجه عمل خود بدانیم، به احساس غرور و خودبزرگبینی منجر میشود. اما حفظ گمنامی منجر به فروتنی و احساس شکرگزاری میگردد. خود بهبودی پاداش است؛ تحسین عمومی نمیتواند آن را ارزشمندتر سازد. v فقط برای امروز: خود بهبودی پاداش است؛ نباید بهبودی خود را به طور عمومی اعلام کنم. از گمنامی خود حفظ و حراست میکنم. |
«سعی میکنیم به یاد داشته باشیم وقتی جبران خسارت میکنیم، این کار را برای خود انجام میدهیم.» کتاب پایه v تا وقتی هنوز مدیون به جبران خسارت هستیم، روح ما در اثر چیزهایی که بدان احتیاج نداریم پریشان میشود. بار اضافی ناشی از بدهکار بودن یک عذرخواهی، نگه داشتن یک رنجش یا عدم ابراز پشیمانی را به دوش میکشیم. این مسئله مانند داشتن خانهای کثیف و نامرتب است. میتوانیم آنجا را ترک کنیم تا مجبور به دیدن کثیفی و نامرتبی نباشیم یا شاید روی انبوهی از آت و آشغال راه برویم و تظاهر کنیم که آت و آشغالی وجود ندارد. اما نادیده گرفتن بینظمی، آن را ناپدید نمیکند. در نهایت، ظرفهای کثیف، فرش پر از آشغال و کیسههای لبریز از زباله هنوز آنجا هستند و باید تمیز شوند. زندگی با یک روح پریشان نیز مانند زندگی در خانهای کثیف و نامرتب است. همیشه ظاهراً در چیزهای باقیمانده از دیروز سیر میکنیم. هر بار که برمیگردیم و سعی میکنیم به جایی برویم، چیزی راه ما را سد میکند. هر چه بیشتر از مسئولیت جبران خسارت سر باز میزنیم، روح ما پریشانتر میشود و حتی نمیتوانیم کسی را برای نظافت استخدام کنیم. خود ما باید این کار را انجام دهیم. از طریق جبران خسارت احساس رضایت عمیقی به دست میآوریم. درست همان طور که پس از نظافت خانه احساس خوبی داریم و برای لذت بردن از نور آفتابی که از پنجره میتابد وقت داریم، روح ما نیز از آزادی برای لذت بردن واقعی از بهبودی شادمان میشود. وقتی بخش زیادی از بینظمی برطرف میشود، تنها باید در حالی که به حرکت خود ادامه میدهیم، پشت سر خود را تمیز و مرتب نگاه داریم. v فقط برای امروز: از طریق جبران خسارتی که مدیون هستم، چیزهایی که روح من را پریشان میسازند، از سر راه برمیدارم. |
«متوجه میشویم که از یک بیماری رنج میبریم، نه از یک معضل اخلاقی. شدیداً بیمار بودیم، ولی نه آنقدر وخیم و علاجناپذیر.» کتاب پایه v برای بسیاری از ما، معتادان گمنام راه حل یک معمای شخصی بسیار قدیمی بود. متعجب هستیم چرا همیشه حتی در میان یک جمع هم احساس تنهایی میکردیم؟ چرا کارهای احمقانه و خودنابودکننده بسیار زیادی انجام دادیم؟ چرا اکثر اوقات درباره خود احساس بسیار بدی داشتیم؟ و چگونه زندگی ما این قدر آشفته شد؟ فکر میکردیم وضعیت ما وخیم و علاجناپذیر است یا شاید عدم سلامت عقل ما درماننشدنی است. با این حساب، وقتی فهمیدیم از یک بیماری رنج میبریم، آرامش زیادی پیدا کردیم: بیماری اعتیاد که منبع مشکلات ما بود. فهمیدیم که یک بیماری درمانپذیر است. وقتی بیماری خود را درمان کنیم، میتوانیم به تدریج بهبود پیدا کنیم. امروز، وقتی شاهد آشکار شدن مجدد علائم این بیماری در زندگی خود هستیم، نباید نومید شویم. از این گذشته، این بیماری درمانپذیر است و معضلی اخلاقی نیست. میتوانیم از اینکه قادر به بهبودی از بیماری اعتیاد از طریق به کارکرد قدمهای دوازدهگانه NA هستیم، سپاسگزار باشیم. v فقط برای امروز: از اینکه بیماری من درمانپذیر است و معضلی اخلاقی نیست، سپاسگزارم. از طریق تمرین برنامه NA درمان بیماری اعتیاد را ادامه میدهم. |
«در اثر تجربه گروهی یاد گرفتهایم افرادی که به طور منظم در جلسات شرکت میکنند، پاک میمانند.» کتاب پایه v برنامه NA الگوی جدیدی برای زندگی به ما ارائه میدهد. یکی از عوامل اساسی این الگوی جدید حضور منظم در جلسات است. برای تازهوارد، پاک ماندن تجربه جدیدی است. همه چیزهایی که زمانی آشنا بود، تغییر کرده است. افراد، مکانها و چیزهای قدیمی که در صحنه زندگی از ما پشتیبانی میکردند، رفتهاند. نگرانیهای جدیدی به وجود میآیند و دیگر از طریق مواد مخدر سرکوب نمیشوند و از بین نمیروند. مهم نیست چه پیش میآید، مهم نیست که زندگی روزمره چقدر احمقانه میشود، در هر حال، میدانیم که جلسه روزانه منتظر ماست. در آنجا میتوانیم ارتباط با سایر معتادان در حال بهبودی را احیا کنیم، ارتباط با افرادی که میدانند چه چیزی را تجربه میکنیم، چرا که خود نیز آن را تجربه کردهاند. هیچ روزی نباید بدون آرامشی که تنها از این انجمن به دست میآوریم، سپری شود. وقتی در بهبودی رشد میکنیم، همان مزایایی را به دست میآوریم که از حضور منظم در جلسات عاید ما میشود. صرف نظر از مدت زمان پاکی باید بدانیم همواره یک معتاد هستیم. درست است اگر چند روز در جلسات شرکت نکنیم، فوراً شروع به مصرف مقادیر زیادی از مواد مخدر نمیکنیم. اما هر چه به طور منظمتر در جلسات NA حضور یابیم، هویت خود را به عنوان معتادان در حال بهبودی بیشتر تقویت میکنیم و هر یک از جلسات ما را از تبدیل شدن مجدد به معتاد در حال مصرف دور نگه میدارد. v فقط برای امروز: قول میدهم حضور منظم در جلسات را به عنوان بخشی از الگوی جدید زندگی خود لحاظ کنم. |
«هر وقت خطایی صورت گرفته باشد، برنامه روحیه بخشش را به ما میآموزد.» کتاب پایه v در NA شروع به برقراری ارتباط با دنیای اطراف خود میکنیم. دیگر در انزوا زندگی نمیکنیم. اما رهایی از انزوا بهای خود را دارد: هر چه بیشتر با دیگران ارتباط برقرار کنیم، بیشتر متوجه تجاوز دیگران به حقوق خود میشویم. اغلب در چنین شرایطی رنجش به وجود میآید. رنجشها چه توجیهشده باشند یا خیر، برای بهبودی مداوم ما خطرناک هستند. هر چه بیشتر رنجشها را در دل نگاه داریم، تلختر میشوند و سرانجام ما را مسموم میکنند. برای پاک ماندن، باید جهت رهایی از رنجشها توانایی بخشش پیدا کنیم. ابتدا این توانایی را با کارکرد قدمهای هشتم و نهم به دست میآوریم و سپس آن را با انجام منظم قدم دهم سرزنده نگاه میداریم. گاهی اوقات وقتی برای بخشش تمایل نداریم، باید به یاد بیاوریم که خود ما نیز روزی به بخشش فردی دیگر احتیاج پیدا میکنیم. آیا همه ما در مواقعی کاری را انجام ندادهایم که از انجام آن عمیقاً پشیمان شدهایم؟ و آیا وقتی دیگران عذرخواهی صادقانه ما را میپذیرند، تا اندازهای التیام پیدا نکردهایم؟ وقتی به خاطر میآوریم که همه ما حداکثر تلاش خود را انجام میدهیم، پرورش روحیه بخشش کمی آسانتر است. روزی هم ما به بخشش نیاز داریم.
v فقط برای امروز: رنجشهای خود را رها میکنم. امروز، اگر مورد آزار قرار گرفتهام، بخشش را تمرین میکنم و میدانم خود من هم به بخشش نیاز دارم. |
«وقتی نافرمان میشویم، نباید ایمان خود را از دست دهیم.» کتاب پایه v بسیاری از ما سراسر زندگی خود را در نافرمانی به سر بردیم. پاسخ اولیه ما به هر نوع فرمان اغلب منفی است. انکار ناخودآگاهانه قدرت برای بسیاری از معتادان ظاهراً یک نقص شخصیتی دردسرآفرین است. بررسی دقیق خود میتواند طرز واکنش ما نسبت به دنیای اطراف خود را نشان دهد. میتوانیم از خود بپرسیم آیا نافرمانی ما نسبت به مردم، مکانها و مؤسسات توجیهی دارد. اگر به قدر کافی به نوشتن ادامه دهیم، معمولاً میتوانیم از کارهای دیگران بگذریم و نقش خود را در امور آشکار کنیم. متوجه میشویم آنچه دیگران بر سر ما آوردهاند، به اندازه طرز واکنش ما نسبت به موقعیتهایی که خود را در آن یافتهایم، مهم نبوده است. ترازنامه مستمر و منظم به ما این امکان را میدهد که الگوهای واکنش خود نسبت به زندگی را بررسی کنیم و ببینیم آیا به نافرمانی مزمن گرایش داریم یا خیر. گاهی اوقات متوجه خواهیم شد در حالی که معمولاً به جای ریسکناپذیری، از آنچه به ما پیشنهاد میشود، پیروی میکنیم، رنجشهایی را به طور مخفیانه نسبت به اعمال قدرت در دل داریم. اگر این رنجشها را به حال خود رها کنیم، میتوانند ما را از مسیر برنامه بهبودی منحرف سازند. فرآیند تهیه ترازنامه به ما امکان آشکارسازی، ارزیابی و تغییر الگوهای نافرمانی را میدهد. نمیتوانیم با تهیه ترازنامه دنیا را تغییر دهیم، اما میتوانیم طرز واکنش خود را نسبت به آن تغییر دهیم. v فقط برای امروز: میخواهم از آشوب حاصل از نافرمانی رهایی یابم. قبل از عمل، خود را ارزیابی میکنم و درباره ارزشهای واقعی خود فکر میکنم. |
«یکی از بزرگترین موانع بر سر راه بهبودی، داشتن انتظارات غیرواقعبینانه از دیگران است.» کتاب پایه v بسیاری از ما وقتی به معتادان گمنام میآییم احساس نسبتاً بدی درباره خود داریم. در مقایسه، معتادان در حال بهبودی که در جلسات با آنها دیدار میکنیم، ممکن است تقریباً از متانت و بزرگواری مافوق بشری برخوردار باشند. این افراد باخرد و دوستداشتنی ماهها یا حتی سالهای بسیاری بر اساس اصول روحانی زندگی کردهاند و بدون انتظار هیچ چشمداشتی به دیگران خدمت کردهاند. به آنها اعتماد میکنیم و تا وقتی بتوانیم خود را دوست داشته باشیم به آنها اجازه میدهیم ما را دوست داشته باشند. از آنها انتظار داریم همه چیز را دوباره به حالت طبیعی خود باز گردانند. سپس درخشش اوایل دوران بهبودی به تدریج محو میشود و ما شروع به درک جنبه انسانی دوستان NA و راهنمای خود میکنیم. شاید یکی از اعضای جلسه همیشگی با ما قرار ملاقاتی برای صرف قهوه بگذارد و در سر قرار حاضر نشود یا دو نفر از اعضای باتجربه را ببینیم که مشغول بگو و مگو هستند یا متوجه شویم که راهنما دارای یکی دو نقص شخصیتی است. ناامید و دلسرد میشویم—این معتادان در حال بهبودی هر چه باشند کامل نیستند! چگونه میتوانیم به آنها بیشتر از این اعتماد کنیم؟ حقیقت درست جایی بین "قهرمانهای بهبودی" و "افراد بد و وظیفهنشناس NA" نهفته است: معتادان انجمن ما نه کاملاً بد و نه کاملاً خوب هستند. از این گذشته، اگر آنها کامل بودند، به این برنامه نیازی نداشتند. دوستان و راهنمای ما درست مثل ما معتادان در حال بهبودی عادی هستند. میتوانیم با تجربه معمولی بهبودی آنها ارتباط برقرار کنیم و از آن در برنامه خود استفاده کنیم. v فقط برای امروز: دوستان و راهنمای من درست مثل من انسان هستند و به همین خاطر بیشتر به تجربه آنها اعتماد میکنم. |
«یاد میگیریم یک در آغوشگیری ساده و صمیمانه میتواند یک دنیا تأثیر داشته باشد...» کتاب پایه v احتمالاً زمانهایی در دوران بهبودی وجود داشته که به افرادی که در رنج بزرگی به سر میبردند، نزدیک شدهایم. با این پرسش کلنجار میرفتیم: «برای اینکه آنها احساس بهتری داشته باشند، چه کاری میتوانیم انجام دهیم؟» برای تسکین دادن به درد آنها احساس اضطراب و بیکفایتی میکردیم. آرزو میکردیم تجربه بیشتری برای مشارکت کردن داشتیم. نمیدانستیم چه بگوییم. اما گاهی اوقات در زندگی زخمهایی است که حتی با صمیمانهترین کلمات هم تسکین نمییابد. وقتی پای عمیقترین احساسات همدردی ما در میان است، کلمات هرگز نمیتوانند تمام منظور ما را ابراز کنند. زبان از برقراری ارتباط با یک روح زخمخورده قاصر است، به طوری که تنها ارتباط با نیرویی برتر و مهربان میتواند بر زخم روح مرهم باشد. وقتی افرادی که دوست داریم، غصه میخورند، شاید صرفاً حضور ما دلسوزانهترین کمکی است که میتوانیم ارائه دهیم. میتوانیم مطمئن باشیم نیرویی برتر و مهربان برای التیام روح، سخت در تلاش است؛ تنها وظیفه ما حضور در آنجاست. حضور ما، یک در آغوشگیری صمیمانه و یک گوش شنوا مطمئناً عمق احساسات ما را ابراز میکند و در برقراری ارتباط با انسانی که در عذاب است، از کلمات هم تأثیر بیشتری دارد. v فقط برای امروز: حضور، در آغوشگیری و گوش شنوای خود را به فردی که دوست دارم، عرضه میکنم. |
«یاد میگیریم انعطافپذیر شویم... وقتی چیزهای جدید آشکار میشود، احساس سرزندگی میکنیم.» کتاب پایه v "انعطافپذیری" بخشی از لغاتی نبود که در روزهای مصرف به کار میبردیم. ذهن ما با لذت بردن تمام و کمال از مصرف مواد مخدر مشغول شده بود و احساس خود را نسبت به همه لذتهای ملایمتر، ظریفتر و بینهایت متنوعتر دنیای اطراف خود از دست داده بودیم. بیماری ما زندگی را به تهدید دائمی روانه شدن به زندان، مؤسسات بازپروری و مرگ تبدیل کرده بود، تهدیدی که حتی احساس خود را هر چه بیشتر نسبت به آن از دست میدادیم. در نهایت، آسیبپذیر شدیم. سرانجام با ملایمترین نفس باد زندگی خرد شدیم، شکستیم و شکست خوردیم و هیچ راهی به جز تسلیم نداشتیم. اما نکته زیبا در بهبودی این است که در هنگام تسلیم، انعطافپذیری از دست رفته در دوران اعتیاد را که کمبود آن موجب شکست ما شده بود، به دست آوردیم. توانایی خم شدن در نسیم زندگی را بدون شکستن، دوباره به دست آوردیم. وقتی باد میوزید، نوازش دوستداشتنی آن را بر پوست خود احساس کردیم، در حالی که زمانی خود را آن چنان سفت و سخت میکردیم که انگار در برابر هجوم یک طوفان ایستادهایم. بادهای زندگی هر لحظه در مسیر ما هواهای جدیدی را میوزند و با خود بوهای خوش، لذتهای جدید، متنوع و ملایمتر میآورند. وقتی با وزش باد زندگی خم میشویم، همه آن چیزی را که باید عرضه کند، احساس میکنیم، میشنویم، لمس میکنیم، میبوییم و میچشیم. وقتی بادهای جدید میوزند، احساس سرزندگی میکنیم. v فقط برای امروز: ای نیروی برتر، به من کمک کن با وزش باد زندگی خم شوم و از گذر آن سرفراز شوم. من را از انعطافناپذیری نجات ده. |
«یاد میگیریم انعطافپذیر شویم... وقتی چیزهای جدید آشکار میشود، احساس سرزندگی میکنیم.» کتاب پایه v "انعطافپذیری" بخشی از لغاتی نبود که در روزهای مصرف به کار میبردیم. ذهن ما با لذت بردن تمام و کمال از مصرف مواد مخدر مشغول شده بود و احساس خود را نسبت به همه لذتهای ملایمتر، ظریفتر و بینهایت متنوعتر دنیای اطراف خود از دست داده بودیم. بیماری ما زندگی را به تهدید دائمی روانه شدن به زندان، مؤسسات بازپروری و مرگ تبدیل کرده بود، تهدیدی که حتی احساس خود را هر چه بیشتر نسبت به آن از دست میدادیم. در نهایت، آسیبپذیر شدیم. سرانجام با ملایمترین نفس باد زندگی خرد شدیم، شکستیم و شکست خوردیم و هیچ راهی به جز تسلیم نداشتیم. اما نکته زیبا در بهبودی این است که در هنگام تسلیم، انعطافپذیری از دست رفته در دوران اعتیاد را که کمبود آن موجب شکست ما شده بود، به دست آوردیم. توانایی خم شدن در نسیم زندگی را بدون شکستن، دوباره به دست آوردیم. وقتی باد میوزید، نوازش دوستداشتنی آن را بر پوست خود احساس کردیم، در حالی که زمانی خود را آن چنان سفت و سخت میکردیم که انگار در برابر هجوم یک طوفان ایستادهایم. بادهای زندگی هر لحظه در مسیر ما هواهای جدیدی را میوزند و با خود بوهای خوش، لذتهای جدید، متنوع و ملایمتر میآورند. وقتی با وزش باد زندگی خم میشویم، همه آن چیزی را که باید عرضه کند، احساس میکنیم، میشنویم، لمس میکنیم، میبوییم و میچشیم. وقتی بادهای جدید میوزند، احساس سرزندگی میکنیم. v فقط برای امروز: ای نیروی برتر، به من کمک کن با وزش باد زندگی خم شوم و از گذر آن سرفراز شوم. من را از انعطافناپذیری نجات ده. |
«زندگی من جنبههای متعدد دارد و من به صورت رضایتبخشتری از خود تبدیل میشوم، نه به فرد کسلکننده روانرنجوری که فکر میکردم بدون مصرف مواد خواهم شد.» کتاب پایه v آیا واقعاً زندگی بدون مصرف مواد وجود دارد؟ تازهواردها مطمئن هستند که با قطع مصرف سرنوشت آنها به زندگی ملالتباری منتهی میشود. این ترس به دور از واقعیت است. معتادان گمنام راه را برای شیوه زندگی جدید اعضای ما باز میکند. تنها چیزی که در NA از دست میدهیم، بردگی ما نسبت به مواد مخدر است. دوستان جدید بسیار، وقت برای دنبال کردن سرگرمیها، توانایی استخدام ثابت و حتی در صورت تمایل قابلیت ادامه تحصیلات را پیدا میکنیم. میتوانیم پروژههایی را آغاز کنیم و تا پایان مراقب باشیم کار به خوبی انجام گیرد. میتوانیم به مجلس رقص برویم و احساس راحتی کنیم، حتی اگر دست و پا چلفتی هستیم. برای مسافرت هزینهای را اختصاص میدهیم، حتی اگر این مسافرت صرفاً چادر زدن در یک پارک نزدیک باشد. در بهبودی متوجه علایق خود میشویم و تفریحات جدیدی را دنبال میکنیم. برای داشتن رؤیا و آرزو جرأت پیدا میکنیم. وقتی میتوانیم به اتاقهای معتادان گمنام برگردیم، زندگی مطمئناً متفاوت است. از طریق عشقی که در NA به ما ابراز میشود به تدریج خود را باور میکنیم. مجهز به این باور برای کشف افقهای جدید، جرأت ریسک کردن پیدا میکنیم. بسیاری از اوقات، دنیا جای بهتری به نظر میرسد، چراکه عضوی از NA آنجا بوده است. v فقط برای امروز: میتوانم زندگی رضایتبخش و همه جانبهای داشته باشم—یک زندگی که حتی تصورش هم نمیکردم. بهبودی افقهای جدیدی را به روی من گشوده و برای جستجوی آنها من را مجهز کرده است. |
«مجبور بودیم چیز متفاوتی داشته باشیم و فکر میکردیم آن را در مواد مخدر یافتهایم.» کتاب پایه v بسیاری از ما همواره احساس متفاوتی با سایر افراد داریم. میدانیم این احساس تنها مخصوص ما نیست؛ از بسیاری از معتادان نیز همین مسئله را میشنویم. همه زندگی خود را به دنبال چیزی گشتیم که موجب رضایت ما شود، این جایگاه "متفاوت" را در درون ما استوار کند و ما را کامل و پذیرفتنی سازد. مواد مخدر ظاهراً این نیاز را تأمین میکرد. وقتی نشئه بودیم، لااقل دیگر احساس پوچی یا کمبود نمیکردیم. یک اشکال وجود داشت: مواد مخدر که ظاهراً راه حل ما بود، به مشکل ما تبدیل شد. وقتی مصرف مواد را ترک کردیم، احساس پوچی برگشت. ابتدا احساس نومیدی میکردیم، چراکه خود راه حلی برای این میل شدید مصیبتبار نداشتیم. اما برای کسب راهنمایی تمایل داشتیم و شروع به کارکرد قدمها کردیم. وقتی این کار را انجام دادیم، "چیز متفاوتی" را که به دنبال آن میگشتیم، پیدا کردیم. امروز، معتقدیم این میل شدید دیرپای ما در درجه اول به آگاهی از نیرویی برتر معطوف شده است؛ "چیز جدیدی" که نیاز داشتیم برقراری رابطه با خداوندی مهربان بوده است. قدمها به ما میگویند چگونه این رابطه را شروع کنیم. v فقط برای امروز: نیروی برتر من "چیز جدیدی" است که همواره در زندگی من گم بوده است. از قدمها برای بازیابی این بخش گمشده روح خود استفاده میکنم. |
«سرانجام به ما ثابت شد اگر صداقت نداشته باشیم دوباره مصرف خواهیم کرد.» کتاب پایه v هر کسی برای خود اسراری دارد، درست است؟ برخی از ما اسرار کوچکی داریم که اگر فاش شود، تنها کمی ما را شرمنده میکند. برخی از ما اسرار بزرگی داریم، به طوری که همه زمینههای زندگی ما در تاریکی تیره و تاری پنهان شده است. اسرار بزرگ ممکن است خطر آنی و واضحی برای بهبودی ما باشند. اما اسرار کوچک آسیبهای خاص خود را در پی دارند که شاید فریبندهتر هم باشد، چراکه این اسرار را "بیضرر" میپنداریم. اسرار ما چه کوچک و چه بزرگ نمایانگر حوزههای روحانی هستند که برای تسلیم آن به اصول بهبودی تمایل نداریم. هر چه بیشتر بخشهای زندگی خود را تحت فرمان اراده شخصی خود قرار میدهیم و هر چه سختتر از "حق" خود برای تمسک به آنها دفاع میکنیم، آسیبهای بیشتری را به وجود میآوریم. حوزههای تسلیم نشده زندگی ما به تدریج گسترش مییابند و زمینههای بیشتر و بیشتری را اشغال میکنند. اسرار زندگی ما چه کوچک و چه بزرگ باشند، دیر یا زود ما را به یک جا هدایت میکنند. باید انتخاب کنیم که آیا همه چیز را به برنامه تسلیم میکنیم یا بهبودی خود را از دست خواهیم داد. v فقط برای امروز: خواستار نوعی از بهبودی هستم که از تسلیم کامل به برنامه نشأت میگیرد. امروز، با راهنمای خود صحبت میکنم و اسرار خود را چه کوچک و چه بزرگ آشکار میکنم. |
«... فکر میکنیم اگر بتوانیم غذا، ارضای جنسی یا پول کافی به دست بیاوریم، راضی خواهیم بود و همه چیز به خوبی پیش خواهد رفت.» کتاب پایه v در دوران اعتیاد هرگز نمیتوانستیم مواد یا پول یا ارضای جنسی کافی یا هر چیز دیگری را به دست آوریم. حتی میزان زیادی از این چیزها نیز هرگز کافی نبود! خلأیی روحانی در درون ما وجود داشت. اگر چه سعی میکردیم حداکثر تلاش خود را برای پر کردن این خلأ به کار گیریم، هرگز موفق نمیشدیم. در نهایت متوجه شدیم که قدرت لازم برای این کار را نداریم؛ نیرویی برتر از ما میتوانست این کار را انجام دهد. بنابراین مصرف را قطع کردیم و از تلاش برای پر کردن خلأ درونی خود با چیزها دست کشیدیم. به نیروی برتر خود رجوع کردیم و خواستار توجه، قدرت و راهنمایی شدیم. تسلیم شدیم و راه را برای این نیرو هموار کردیم تا فرآیند پر کردن خلأ درونی ما را آغاز نماید. از تمسک به چیزهای دیگر دست کشیدیم و شروع به دریافت هدیه رایگان عشق از سوی نیروی برتر خود کردیم. خلأ درونی ما به آرامی پر شد. اکنون که هدیه عشق نیروی برتر به ما ارزانی شده است، باید با آن چه کار کنیم؟ اگر به این هدیه سفت و سخت بچسبیم، آن را از بین خواهیم برد. باید به خاطر بسپاریم که عشق تنها در صورتی رشد میکند که با دیگران به مشارکت گذاشته شود. تنها با مشارکت کردن رایگان این هدیه میتوانیم آن را حفظ کنیم. عالم اعتیاد، عالم گرفتن و از دست دادن است؛ عالم بهبودی، عالم بخشیدن و دریافت کردن است. کدام عالم را برای زندگی انتخاب میکنید؟ v فقط برای امروز: زندگی سرشار از بهبودی را انتخاب میکنم. از طریق به مشارکت گذاشتن رایگان آنچه که به رایگان با من در میان گذاشته شده، ارتباط آگاهانه خود را با خداوندی که درک میکنم، گرامی میدارم. |
«تعادل عاطفی یکی از اولین نتایج مراقبه است و تجربه ما این مسئله را ثابت کرده است.» کتاب پایه v گرچه هر یک از ما "تعادل عاطفی" را به شکلی متفاوت تعریف میکنیم، همه ما باید آن را پیدا کنیم. تعادل عاطفی صرف نظر از آنچه ممکن است در اطراف ما روی دهد، میتواند به معنای یافتن و حفظ دیدگاه مثبت نسبت به زندگی باشد. برای برخی از ما تعادل عاطفی شاید به معنای شناخت عواطفی باشد که به ما امکان پاسخ و نه عکسالعمل به احساسات خود را میدهد. این مسئله میتواند بدین معنا باشد که ما احساسات خود را به همان شدتی که میتوانیم تجربه میکنیم، در حالی که ابراز بیش از حد این احساسات را نیز تعدیل میکنیم. تعادل عاطفی از طریق انجام دعا و مراقبه حاصل میشود. ما آرامش پیدا میکنیم و افکار، امیدها و دغدغههای خود را با خداوندی که درک میکنیم در میان میگذاریم. سپس برای راهنمایی گوش میدهیم و منتظر دریافت قدرت لازم برای عمل کردن بر اساس این راهنمایی میشویم. سرانجام، مهارتهای ما در حفظ تعادل تقریبی بهبود مییابد و نوسانات عاطفی بالا و پایینی که سابقاً تجربه میکردیم، برطرف میشود. میتوانیم به دیگران اجازه دهیم احساسات خود را درک کنند؛ نیازی به قضاوت درباره آنها نداریم. از احساسات متنوع شخصی خود کاملاً استقبال میکنیم. v فقط برای امروز: از طریق دعا و مراقبه به اهمیت تعادل عاطفی برای خود پی میبرم. |
«شاید تصور کنیم با نوشتن درباره گذشته خود به قدر کافی کار خود را انجام دادهایم. نمیتوانیم تاوان این اشتباه را بپردازیم.» کتاب پایه v برخی از ما در قدم چهارم خود به نوشتن چندان علاقمند نیستیم؛ برخی دیگر نیز آن را یک عمل گزاف و افراطی در نظر میگیریم. به خاطر ابراز نگرانی فزاینده راهنما، بارها و بارها از خود ترازنامه تهیه میکنیم. به همه چیزهایی که باید درباره علت وضعیت گذشته خود بدانیم، پی میبریم. بر این عقیده هستیم که فکر کردن، نوشتن و صحبت کردن درباره گذشته کافیست. به هیچ یک از توصیههای راهنما جهت آمادگی کامل برای رفع نواقص خود یا جبران خسارت صدماتی که به بار آوردهایم، گوش نمیدهیم. صرفاً درباره این نواقص بیشتر مینویسیم و دیدگاههای تازه خود را با خوشحالی در میان میگذاریم. سرانجام راهنما که از دست ما خسته شده، در حالت دفاع از خود از ما عقبنشینی میکند. اگرچه این ماجرا ممکن است افراطی به نظر رسد، اما بسیاری از ما خود را در چنین موقعیتی یافتهایم. فکر کردن، نوشتن و صحبت کردن درباره خطاهای خود موجب شد احساس کنیم همه قضیه را تحت کنترل خود داریم. اما دیر یا زود فهمیدیم که در مشکلات خود سردرگم شدهایم و راه حل آنها در معرض دید ما نیست. میدانستیم اگر بخواهیم زندگی خود را تغییر دهیم، باید از قدم پنجم عبور کنیم و برنامه خود را ادامه دهیم. برای اینکه نیروی برتر نواقص شخصیتی ما را که از آنها کاملاً آگاه شده بودیم، برطرف نماید، تلاش خود را برای پیدا کردن تمایل شروع کردیم. خساراتی را که در اثر عمل کردن بر اساس این نواقص به دیگران وارد کرده بودیم، جبران نمودیم. تنها پس از انجام این کار آزادی حاصل از بیداری روح خود را تجربه کردیم. امروز، دیگر قربانی نیستیم؛ برای پیشرفت در مسیر بهبودی خود آزاد هستیم. v فقط برای امروز: قدمهای چهارم و پنجم اگرچه لازم هستند، اما به تنهایی بهبودی عاطفی و روحانی را موجب نمیشوند. این قدمها را کار میکنم و سپس بر اساس آنها عمل میکنم. |
«یکی از عمیقترین تغییرات در زندگی ما در حوزه روابط شخصی به وقوع میپیوندد.» کتاب پایه v بهبودی به بسیاری از ما روابطی را ارائه میدهد که نزدیکتر و صمیمیتر از هر رابطهای است که قبلاً داشتهایم. با گذشت زمان متوجه جذب خود به سمت افرادی میشویم که سرانجام به دوستان، راهنما و شرکای ما در زندگی تبدیل میشوند. خندهها، اشکها و کشمکشهای مشترک موجب احترام متقابل و همدردی پایدار میشود. پس وقتی متوجه عدم سازگاری با دوستان خود درباره همه چیز میشویم، چه کار انجام میدهیم؟ شاید متوجه شویم مانند عزیزترین دوست خود به موسیقی علاقه نداریم یا با همسر خود درباره نحوه چیدن اسباب و اثاثیه منزل اتفاق نظر نداریم یا حتی در یک جلسه کمیته خدماتی متوجه میشویم رأی ما با رأی راهنمایمان متفاوت است. آیا اختلاف نظر بدین معناست که رابطه دوستی، ازدواج یا راهنما و رهجویی خاتمه یافته است؟ خیر! این نوع اختلاف را نمیتوان تنها در رابطه طولانیمدت انتظار داشت، بلکه در واقع نشانگر این است که هر دو طرف از نظر عاطفی افرادی سالم و صادق هستند. در هر رابطهای که هر دو طرف کاملاً درباره همه چیز اتفاق نظر دارند، احتمالاً فقط یک نفر فکر میکند. اگر صداقت و یکپارچگی خود را برای جلوگیری از اختلافها و ناسازگاریها قربانی کنیم، بهترین ثمره را برای رابطه خود به ارمغان آوردهایم. وقتی کاملاً صادق باشیم، مشارکت کاملی را با انسانی دیگر تجربه میکنیم. v فقط برای امروز: از تفاوتهایی که هر یک از ما را منحصر به فرد ساخته است، استقبال میکنم. |
«در NA، شادیهای ما از طریق صحبت کردن درباره روزهای خوب دوچندان میشود؛ غم و غصه ما از طریق درد و دل کردن درباره روزهای بد کاهش مییابد. برای اولین بار در زندگی خود، نباید همه چیز را به تنهایی تجربه کنیم.» جزوه خطاب به تازهوارد v وقتی از قدمها و سایر ابزار برنامه خود برای عبور کردن از سختیها استفاده میکنیم، میتوانیم از شادیهای حاصل از پاک ماندن لذت ببریم. اما اگر شادیهای خود را با دیگران تقسیم نکنیم، خیلی زود تمام میشوند، در حالی که سختیهایی که در تنهایی به وجود میآیند، شاید طولانیمدت باشند. در انجمن معتادان گمنام، اغلب شادیهای خود را دوچندان میکنیم و مشکلات خود را از طریق مشارکت کردن آنها با دیگران نصف میکنیم. ما معتادان در بهبودی خوشیهایی را تجربه میکنیم که گاهی اوقات فقط معتادی دیگر قادر به درک آنهاست. وقتی درباره افتخاری که امروز از انجام تعهدات خود کسب میکنیم، صمیمیتی که از اصلاح روابط آسیبدیده احساس میکنیم و آرامشی که از عدم اجبار به مصرف مواد در سراسر روز احساس میکنیم، صحبت میکنیم، اعضای انجمن درک میکنند. وقتی این تجربیات را با معتادان در حال بهبودی در میان میگذاریم و آنها نیز با ماجراهای مشابهی پاسخ میدهند، شادی ما دوچندان میشود. همین اصل درباره چالشهایی که ما به عنوان معتادان در حال بهبودی با آنها مواجه میشویم، صادق است. از طریق مشارکت کردن چالشهای خود و اجازه دادن به سایر اعضای NA برای مشارکت کردن نقاط قوت خود با ما، بار ما سبک میشود. مصاحبت ما با اعضای انجمن معتادان گمنام گرانبهاست. از طریق صحبت کردن با یکدیگر شادیها را افزایش میدهیم و بار سنگین زندگی در دوران بهبودی را از میان برمیداریم. v فقط برای امروز: شادیها و مشکلات خود را با سایر معتادان در حال بهبودی در میان میگذارم. من هم در شادیها و مشکلات آنها شریک میشوم. به خاطر پیوندهای دوستی محکمی که میان اعضای انجمن معتادان گمنام وجود دارد، سپاسگزارم. |
«خداوندا، آرامشی عطا فرما تا بپذیرم آنچه را که نمیتوانم تغییر دهم، شهامتی تا تغییر دهم آنچه را که میتوانم و دانشی که تفاوت آن دو را بدانم.» دعای آرامش v بهبودی مستلزم تغییر است و تغییر به معنای متفاوت انجام دادن کارهاست. مسئله این است که بسیاری از ما در برابر انجام کارها به شکلی متفاوت مقاومت میکنیم؛ کاری که انجام میدهیم ممکن است مؤثر نباشد، اما حداقل با آن آشنا هستیم. قدم نهادن به اقلیم ناشناختهها، شهامت میطلبد. چگونه این شهامت را به دست آوریم؟ میتوانیم در جلسات NA به اطراف خود نگاه کنیم. مشاهده میکنیم افرادی که به نیاز خود به تغییر پی بردهاند، چه کاری انجام دادهاند و چه کسی این کار را به طور موفقیتآمیز انجام داده است. این کار نه تنها ترس ما را از اینکه هر نوع تغییری منجر به فاجعه میشود، کاهش میدهد، بلکه ما را از تجربه آنها درباره اینکه چه کاری مؤثر است، بهرهمند میسازد و ما میتوانیم از این تجربه، استفاده کنیم. به تجربه بهبودی خود نیز میتوانیم نگاه کنیم. حتی اگر این تجربه تاکنون به قطع مصرف مواد محدود شده است، تا اینجا هم تغییرات مفید بسیاری در زندگی خود ایجاد کردهایم. در هر جنبهای از زندگی خود که قدمها را به کار گرفتهایم، همواره تسلیم را بهتر از انکار و بهبودی را ارجحتر از اعتیاد یافتهایم. تجربه خود ما و تجربه دیگران در NA به ما میگوید که "تغییر آنچه که میتوانم" بخش بزرگی از کل فرآیند بهبودی است. قدمها و تمرین و به کارگیری آنها جهت و شهامت لازم برای تغییر را در اختیار ما قرار میدهد. چیزی نیست که از آن بترسیم. v فقط برای امروز: از تغییر استقبال میکنم. با کمک نیروی برتر خود، شهامت لازم برای تغییر چیزهایی را که میتوانم، به دست میآورم. |
«دعا تمرین میطلبد و ما باید به خود یادآور شویم که افراد ماهر با مهارتهای خود متولد نشدهاند.» کتاب پایه v بسیاری از ما بدون داشتن هیچ تجربهای در دعا کردن بهبودی را شروع کردیم و از ندانستن "کلمات درست" نگران بودیم. برخی از ما کلماتی را که در دوران کودکی یاد گرفته بودیم، به یاد آوردیم، اما دیگر از اعتقاد خود به این کلمات مطمئن نبودیم. صرف نظر از تجربه خود در این زمینه در دوران بهبودی سعی در یافتن کلماتی کردیم که واقعاً حرف دل ما را میزنند. اغلب اوقات اولین دعایی که قصد انجام آن را داریم، درخواست سادهای از نیروی برتر مبنی بر کمک به ما در پاک ماندن روزانه است. ممکن است درخواست راهنمایی و شهامت کنیم یا صرفاً برای آگاهی از اراده خداوند برای خود و قدرت اجرای آن دعا کنیم. اگر در دعاهای خود دچار سردرگمی شویم، میتوانیم از سایر اعضاء بخواهیم درباره اینکه چگونه دعا کردن را یاد گرفتهاند با ما صحبت کنند. مهم نیست که در هنگام نیاز یا در هنگام شادمانی دعا کنیم، مسئله مهم پشتکار و تلاش در این امر است. دعاهای ما از طریق تجربه قدمهای دوازدهگانه و درک شخصی ما از نیرویی برتر شکل میگیرد. وقتی رابطه ما با این نیروی برتر رشد میکند، در هنگام دعا احساس راحتی بیشتری میکنیم. در مواقعی دعا به منبعی از قدرت و آرامش تبدیل میشود. این منبع را در اکثر اوقات و با اشتیاق جستجو میکنیم. v فقط برای امروز: میدانم که دعا میتواند ساده باشد. از جایی که هستم شروع و تمرین میکنم. |
«وقتی برای دریافت این هدیه خود را آماده میکنیم، زندگی معنای جدیدی پیدا میکند.» کتاب پایه v بیتوجهی نسبت به بهبودی مانند بیتوجهی به هر هدیهای است که دریافت کردهایم. فرض کنید فردی اتومبیل جدیدی به شما داده است. آیا این اتومبیل را در پارکینگ رها میکنید تا لاستیکهای آن فرسوده شود؟ آیا فقط سوار آن میشوید و از مراقبت منظم چشمپوشی میکنید تا اینکه در جاده خراب شود؟ مسلماً خیر! کارهای زیادی را انجام میدهید تا از این هدیه ارزشمند نگهداری کنید. بهبودی یک هدیه است و اگر میخواهیم آن را حفظ کنیم باید از آن مراقبت کنیم. در حالی که بهبودی ما ضمانت دراز مدت ندارد، یک برنامه مراقبت منظم وجود دارد. این مراقبت شامل حضور منظم در جلسات و انواع مختلف خدمت میشود. باید برای پاک ماندن کارهایی را هر روز انجام دهیم. انجام قدم دهم و هر از گاهی بازبینی کلی قدم چهارم مورد نیاز است. هدیه بهبودی از طریق مشارکت کردن تکثیر میشود. اگر این هدیه را با دیگران در میان نگذاریم، نمیتوانیم آن را حفظ کنیم. اما از طریق مشارکت کردن آن با دیگران حتی ارزش بیشتری برای آن قائل میشویم. v فقط برای امروز: بهبودی من یک هدیه است و میخواهم آن را حفظ کنم. مراقبت لازم را انجام میدهم و بهبودی خود را با دیگران در میان میگذارم. |
